Wizyta premiera Kim Min-seoka w Chinach ma pod wieloma względami znaczenie symboliczne. Jako swoją pierwszą wizytę w Chinach od objęcia urzędu i faktycznie ostatnią podróż zagraniczną w trakcie swojej kadencji planuje podzielić się wizją koreańskiego rządu dotyczącą innowacyjnej gospodarki i wysłać przesłanie o globalnej współpracy podczas Letniego Forum w Davos. W szczególności, ponieważ przewiduje się możliwość spotkania z premierem Li Changiem z Rady Państwa, analizuje się to jako zamiar przyspieszenia praktycznej, wzajemnie korzystnej współpracy poprzez kontynuację niedawnego trendu wymian na wysokim szczeblu między Koreą a Chinami. Pomijając żal związany z niemożnością wzięcia udziału w Forum Boao ze względu na sytuację na Bliskim Wschodzie w przeszłości, decyzja premiera Kima mająca na celu nawiązanie bliskich stosunków z administracją Trumpa i osiągnięcie równowagi dyplomatycznej z Chinami poprzez tę wizytę będzie również ważnym punktem zwrotnym w zakresie organizacji dziedzictwa dyplomatycznego przed następną administracją.

Jednakże, jeśli spojrzysz na wnętrze Chin, wyraźnie ujawnią się pęknięcia strukturalne ukryte za ich błyskotliwą sceną dyplomatyczną. „Współpraca Wschód-Zachód”, na którą zwrócił uwagę prezydent Xi Jinping, jest w rzeczywistości bliska desperackiego środka mającego na celu rozwiązanie pogłębiającej się nierównowagi regionalnej. Przepaść między wschodnim wybrzeżem, na którym dominuje przemysł zaawansowanych technologii, a zachodnią częścią lądu, która jest uzależniona od inwestycji infrastrukturalnych i znajduje się w stagnacji, hamuje chińską gospodarkę, co jest znane jako „polaryzacja w kształcie litery K”. Ponadto rosnąca stopa bezrobocia wśród młodych osób oraz przepaść między bogatymi i biednymi między pokoleniami tworzą wąskie gardło uniemożliwiające wspieranie popytu wewnętrznego. To coś więcej niż tylko problem gospodarczy, powoduje konflikt społeczny i w rezultacie staje się kluczowym czynnikiem podającym poważne wątpliwości co do modelu zrównoważonego wzrostu, jaki realizują Chiny.

Nawet w obszarach technologii i kultury Chiny nadal utrzymują sztywne stanowisko kontrolne. Zaskakujący jest szybki postęp technologiczny w dziedzinie autonomicznych taksówek oparty na ogromnych ilościach danych i dążenie do komercjalizacji na światowym poziomie, ale za kulisami istnieją ograniczenia związane z byciem obszarem demonstracyjnym zaprojektowanym przez rząd. Z drugiej strony w sferze kulturalnej panuje atmosfera społeczna, która stała się niezwykle wrażliwa na wzmiankę o „bohaterach” wyznaczonych przez państwo. Przypadek, w którym żołnierz wojny koreańskiej został metaforycznie wspomniany podczas transmisji mistrzostw świata, a następnie natychmiast wykluczony z zespołu komentatorów, pokazuje, jak sztywny był system cenzury w chińskim społeczeństwie od czasu „Ustawy o ochronie dziewictwa”. Sugeruje to, że choć Chiny starają się komunikować ze światem zewnętrznym, wewnętrznie zachowują dwoistą postawę, rygorystycznie narzucając standardy historyczne i ideologiczne.

Zamknięta polityka zagraniczna Chin ma swoje odzwierciedlenie także w aspekcie gospodarczym. Incydent, w wyniku którego sprzedaż japońskich produktów turystycznych została nagle wstrzymana pewnego dnia po tym, jak lokalne media doniosły, że chiński rząd wykorzystuje nawet branżę turystyczną jako środek nacisku dyplomatycznego. Te „środki odwetowe” tworzą błędne koło, które nadwyręża stosunki z krajami sąsiadującymi i obniża zaufanie do rynku światowego. Chiny pocieszają się, łagodząc rozczarowanie związane z eliminacją z finałów Pucharu Świata drugorzędnym osiągnięciem w postaci wyznaczania własnych sędziów, nadal jednak istnieje duża luka w stosunku do przejrzystego systemu i otwartej postawy, której wymaga społeczność międzynarodowa. Dlatego też Korea, starając się o współpracę z Chinami, musi zawsze uważać te zmienne polityczne i nieprzewidywalne naciski za ryzyko.