Incydent w Silmido jest najbardziej bolesnym przykładem tego, jak państwo instrumentalizowało jednostki i okrutnie je zakończyło. Tych, którym przydzielono specjalną misję bycia agentami frakcji Północy i którzy przeszli ekstremalne szkolenie, spotkał los Tosagupina w imię zachowania tajemnicy, gdy potrzeby narodu zniknęły. Jak wynika z niedawno ujawnionych zeznań, Ministerstwo Obrony Narodowej dawało im fałszywą nadzieję, że zostaną odesłani do Wietnamu, namawiało do rezygnacji z apelacji, a następnie dokonało misternego oszustwa w postaci natychmiastowego wykonania kary śmierci. Ich ostatnie chwile, u progu śmierci, krzycząc „Niech żyje niepodległość Korei” i wylewając urazę wobec narodu, wyraźnie pokazują, jak nieludzka może być przemoc państwa w deptaniu życia jednostki.

Z drugiej strony incydent strzelecki 22 Dywizji, do którego doszło na skutek splotu indywidualnych odchyleń i irracjonalności jednostki, wyraźnie ujawnił chroniczne choroby militarnej kultury naszego społeczeństwa. Złość, która narosła w tragicznym środowisku grupowego znęcania się i wykluczenia klasowego, ostatecznie eksplodowała strzałami w stronę jego kolegów, w wyniku czego sprawca stał się ostatnim więźniem oczekującym na karę śmierci w Korei. Ponadto przypadki osób, które zostały bezprawnie zabite w egzekucjach po tym, jak były zamieszane w sfabrykowane sprawy szpiegowskie za poprzedniego reżimu wojskowego, ostrzegają, jak wielu niewinnych ludzi można poświęcić, gdy wymiar sprawiedliwości zostanie zredukowany do służebnicy władzy. W ten sposób, w zależności od czasów, kara śmierci stała się bastionem bezpieczeństwa narodowego lub narzędziem politycznego mordu mającego na celu zapewnienie legitymizacji reżimu.

W dzisiejszych czasach środek ciężkości orzecznictwa sądowego przesuwa się w stronę brutalnych zbrodni jednostek i konstytucyjnego niszczenia władzy. Niedawnym przypadkom morderstw w odwecie za przestępstwa na tle seksualnym towarzyszą wyszukane metody przestępcze, takie jak prześladowanie i nadużywanie wymiaru sprawiedliwości, wywołując oburzenie społeczne, dlatego sąd bije na alarm społeczny, wymierzając surowe kary dożywotniego pozbawienia wolności lub wyższe. Jednocześnie śledztwo specjalnego prokuratora w sprawie rzekomego buntu byłego prezydenta Yoon Seok-yeola okazało się najgorętszym ziemniakiem w naszej współczesnej historii. Zarzut grożenia Zgromadzeniu Narodowemu i Państwowej Komisji Wyborczej poprzez mobilizację sił zbrojnych ma bezpośredni związek z przestępstwem przewodzenia powstaniu, za które karą prawną jest śmierć, co stwarza historyczną ironię losu, ponieważ przemoc, której dopuściło się państwo w przeszłości, została powielona przez dzisiejszą władzę.

Kontrowersje wokół kary śmierci wykraczają poza zwykłe płacenie ceny za przestępstwo; dotyka filozoficznego pytania, czy państwo ma władzę odbierania życia. Jak widać w przypadku poprzedniego incydentu Ligi Reporterów i sprawy szpiega manipulującego, gdy państwo popełnia błąd w swojej decyzji, rezultatem pozostaje trwała tragedia, której nigdy nie można cofnąć. Jak widać w orzeczeniach sądów apelacyjnych, takich jak sprawa Baek Rak-jeong, nawet wysiłki Komisji Prawdy i Pojednania mające na celu naprawienie błędów z przeszłości napotykają przeszkody w procesie prawnym, a cierpienia rodzin pogrążonych w żałobie powtarzają się. Kiedy wymiar sprawiedliwości ignoruje prawdę ze względu na interesy polityczne lub formalizm proceduralny, kraj traci swoją legitymację moralną, a szkody spadają bezpośrednio na ludzi.