De acties van Curaçao in dit toernooi waren letterlijk de 'underdog's rebellie' zelf. Toen de ploeg een moeilijke start kende met een 1-7 nederlaag tegen grootmacht Duitsland in de eerste wedstrijd van de groepsfase, accepteerden veel mensen de uitschakeling van Curaçao als een voldongen feit. Maar de spelers van Curaçao verkozen samenhang boven frustratie, en binnen slechts een paar dagen bereikten ze een historische mijlpaal door 0-0 gelijk te spelen tegen Ecuador, hun eerste punten ooit in een WK-finale. De bevolking van 150.000 is het laagste van alle landen die zich ooit hebben gekwalificeerd voor de WK-finale, wat een absolute inferioriteit betekent op het gebied van spelersbronnen en infrastructuur. Niettemin wordt het ene punt dat ze behaalden beoordeeld als de puurste overwinning gecreëerd door het 'menselijke hart' in het moderne voetbal, waar veel kapitaal en technologie geconcentreerd zijn.

Centraal in dit wonder stond de aanwezigheid van coach Dick Advocaat, wiens passie zijn 79-jarige leeftijd verloochende. Door dit toernooi vestigde hij een record als oudste coach in de geschiedenis van de Wereldbeker, wat zijn kwaliteit als veteraan bewees. Coach Advocaat had vanwege gezondheidsredenen kortstondig ontslag genomen, maar keerde op ernstig verzoek van het team terug om het WK-traject van Curaçao te leiden. Op de persconferentie voorafgaand aan de wedstrijd verlichtte hij de druk op de spelers door te zeggen: “We hebben niets te verliezen”, en benadrukte hij psychologische bewapening die zelfs tegen sterke teams niet intimiderend zou zijn. Onder zijn leiding toonde Curaçao organisatorische vaardigheden die tegenstanders die objectief gezien superieur aan hen waren in verlegenheid brachten, en blijk gegeven van tactische flexibiliteit.

Ook de uitmuntende prestatie van Curaçao's doelman Eloy Rum speelde een belangrijke rol bij deze loting. Eloy Lum, die maar liefst vijftien reddingen maakte in de wedstrijd tegen Ecuador, blokkeerde het spervuur ​​van schoten van de tegenstander met zijn hele lichaam en zette het doel op slot. Dit cijfer ligt dicht bij het record voor de meeste reddingen in een WK-finalewedstrijd sinds 1966, en het is niet overdreven om te zeggen dat het enige punt dat Curaçao verdiende uit Room's vingertoppen kwam. Na de wedstrijd maakte Room een ​​geestige opmerking over de lof voor hem en zei: 'Ik denk dat er een standbeeld moet worden opgericht', maar verloor niet de nederigheid om zijn teamgenoten de eer te geven door te zeggen: 'Dit is het resultaat van de inspanningen van het hele team samen.' Hun vechtlust wekte diepe trots op bij het hele land Curaçao, in die mate dat de Koning en Koningin van Nederland persoonlijk het stadion bezochten en de spelers aanmoedigden.

Dit geval van Curaçao bevestigt nogmaals het gewicht van de waarde van ‘team’ in het moderne voetbal. De synergie die ontstaat wanneer de stevige filosofie van de coach en het gezamenlijke doelgevoel van de spelers worden gecombineerd, in plaats van simpelweg de som van individuele vaardigheden, maximaliseert de onvoorspelbaarheid van sport. Sommigen wijzen misschien op de tactische beperkingen van de prestaties van Curaçao, maar uiteindelijk bewezen ze hun waarde door praktische prestaties zoals doelpunten en punten. Dit suggereert dat de geest van romantiek en uitdaging nog steeds leeft op de moderne voetbalmarkt die wordt gedomineerd door groot kapitaal, en het heeft bewezen dat voetbal een medium is dat de hoop van een land bezingt die verder gaat dan alleen zakendoen. Het record van Curaçao op dit toernooi, dat mogelijk de laatste WK-reis van Coach Advocaat is, zal voor altijd in de pagina's van de voetbalgeschiedenis worden gegraveerd.