De aanleiding voor dit conflict was de ondoorzichtigheid van de werking van het YouTube-kanaal van de stichting, aan de orde gesteld door vertegenwoordiger Kwak Sang-eon. Als resultaat van het analyseren van het aandeel inhoud op het kanaal van de stichting, wees vertegenwoordiger Kwak erop dat er overweldigend meer kritiek en publicatiepromoties waren door schrijver Rhyu Si-min dan video's die licht werpen op de filosofie en het leven van voormalig president Roh. Hij vergeleek dit met ‘een bakkerij die zijn baas promoot in plaats van brood’, en stelde scherpe vragen over een situatie waarin de menselijke en materiële middelen van de stichting worden gemobiliseerd om de positie van een specifiek persoon te verstevigen. Dit riep de pijnlijke vraag op of het doel van de oprichting van de stichting was om de waarden van de overledene te erven, of dat deze was gereduceerd tot een platform voor een specifieke politieke beïnvloeder.

Als reactie hierop koos schrijver Yoo Si-min ervoor afstand te nemen van de stichting door af te treden als vast adviseur en te stoppen met ‘Alileo Books’, slechts drie dagen nadat de kritiek was geuit. Auteur Yoo beweerde dat hij bezorgd was dat zijn toekomstige kritische activiteiten een politieke last op de stichting zouden leggen, maar in feite kan het worden geïnterpreteerd als een intentie om controverse vroegtijdig te blokkeren door sterke druk van de nabestaanden te aanvaarden. Het feit dat hij, die een enorme invloed heeft uitgeoefend als belangrijke spreker van de pro-Roh- en pro-Moon-kampen, de stichting verlaat, weerspiegelt het huidige complexe politieke landschap waarmee symbolische figuren van de geest van Roh Moo-hyun een tijdperk domineerden.

Naarmate de situatie zich verspreidde, draagt ​​het feit dat de oudste zoon van voormalig president Roh Moo-hyun, Roh Geon-ho, persoonlijk naar voren trad als bemiddelaar, bij aan het gewicht van deze situatie. De heer Noh Geon-ho noemde schrijver Yoo Si-min een ‘waardevolle intellectueel’ en prees zijn bijdragen zeer, maar maakte tegelijkertijd duidelijk dat hij zich volledig bewust was van het kritische bewustzijn van vertegenwoordiger Kwak Sang-eon. Hij bevestigde opnieuw het principe dat de stichting eigendom is van burgers en kameraden en niet van het privé-eigendom van de nabestaanden, maar erkende het gebrek aan communicatie en fundamentele verschillen in perspectieven binnen de stichting. Dit suggereert dat er zelfs binnen de nabestaanden verschillende zorgen bestaan ​​over de richting en rol van de Roh Moo-hyun Foundation.

Vanuit politiek perspectief is de heersende analyse dat dit incident verder gaat dan een simpele kwestie van de werking van stichtingen en het resultaat is van een weerspiegeling van het eeuwenoude conflict tussen krachten binnen de Democratische Partij, verdeeld in ‘pro-name’ en ‘scream’ of ‘value-centered’ en ‘practical-centered’. eigendommen van een specifiek kamp zijn geëxplodeerd. Nu is de Roh Moo-hyun Foundation verder gegaan dan een plaats van herdenking voor de overledenen en is ze op de proef gesteld waar ze moet bewijzen welke waarden de Koreaanse politiek in de toekomst prioriteit zou moeten geven.