Kamboçya'nın 'dolandırıcılık suçu' bataklığı: Gösteri amaçlı baskılarla desteklenen insan haklarındaki kör noktalar > haberler

Uluslararası Af Örgütü'nün bulguları, Kamboçyalı yetkililerin yayınladığı istatistiklerden büyük bir farklılık gösteriyor. Kamboçya hükümeti, geçen yılın temmuz ayından bu yana yüzlerce sahte atölyeyi kapattığı ve çok sayıda insanı sınır dışı ettiğiyle övünüyor, ancak aslında doğrulanan baskı merkezlerinin sayısı yalnızca 24, bu da hükümetin açıkladığı rakamın çok küçük bir kısmı. Hatta suç komplekslerinin sayısı da geçen yıl 53 iken bu yıl 23 artarak 86'ya çıktı. Bu, dolandırıcılık örgütlerinin, suçun kökenini ortadan kaldıran baskılar yerine, baskılardan kaçınmak için şehirdeki daha küçük tesislere dağılarak veya şehirdeki daha küçük tesislere taşınarak hayatta kalma stratejilerini değiştirdikleri anlamına geliyor. Sonuç olarak, Kamboçyalı yetkililerin uyguladığı baskı sadece suçun yayılmasını engellemekle kalmadı, aynı zamanda tam tersi bir etki yaparak takibi zorlaştırdı.

Suç kompleksindeki insan hakları ihlallerinin korkunç gerçekliği, insan onurunun nasıl ayaklar altına alındığını açıkça gösteriyor. Hayatta kalanların ifadelerine göre zorla çalıştırma, saldırı ve işkence rutin olarak kapalı alanlarda yapılıyor ve hayatta kalan kadınlara yönelik cinsel şiddet ve tecavüz özellikle ciddi boyutlarda. Suç örgütleri mağdurları hapsederek sesli kimlik avı ve aşk dolandırıcılığı gibi dolandırıcılık suçlarına zorluyor ve bu süreçte hamilelik gibi korkunç yan etkiler ortaya çıkıyor. Uluslararası standartlara göre açıkça insan ticareti mağduru olmalarına rağmen, yerel yönetimler onları mağdur olarak kabul etmek yerine yasadışı göçmen olarak damgalayarak, gözaltına alarak veya ihmal ederek ikincil zarar vermekten çekinmiyor.

En ciddi sorun Kamboçya kamu otoriteleri ile suç örgütleri arasındaki gizli anlaşmadır. Hayatta kalanlar, polisin düzenli olarak suç komplekslerini ziyaret ettiğini, ancak onlara baskı yapmak yerine, yöneticilerle veya tahsilat kurumlarıyla dostluklarını göstermek gibi kolaylaştırıcı olarak hareket ettiklerini ortaya çıkardı. Aslında, baskı bilgileri suç örgütlerine önceden sızdırılıyor ve bu da önemli kişilerin sık sık tesislerden kaçmasına veya yer değiştirmesine neden oluyor. Bu yapısal gizli anlaşma, uluslararası toplumun gözetleme ağını etkisiz hale getiriyor ve Kamboçya'nın ulusötesi suçların küresel merkezi haline gelmesinin önemli bir nedeni. Bu durum, hükümetin bunu ortadan kaldırmaya gerçekten kararlı olup olmadığı konusunda şüpheleri artırıyor ve bu sadece Kamboçya'nın sorunu değil, aynı zamanda küresel bir insan hakları krizine de yayılıyor.

Mağdurlara yönelik bir koruma sisteminin bulunmaması, onları tekrar suç döngüsüne iten kısır döngüyü tekrarlıyor. Kaçmayı başaran ya da kurtarılan mağdurlar, hükümetin desteği olmaksızın sokaklara çıkmak zorunda kalıyor ya da yoksul göçmen gözaltı merkezlerinde süresiz olarak sıkışıp kalıyor. Ülkelerinin büyükelçiliğinden yardım alamayan ya da maddi altyapısı olmayanlar, hayatta kalabilmek için başka suç örgütlerine yönelmek zorunda kalıyor ya da yeniden insan ticaretinin hedefi haline geliyor. Kamboçya'da insan ticaretinin hız kesmeden devam etmesinin temel nedeni budur ve devletin mağdurları tespit etme ve koruma yönündeki temel görevinin tamamen göz ardı edildiğini göstermektedir.

Kamboçya hükümeti bu eleştirilere yanıt olarak yasal prosedürlere uyduğu konusunda ısrar ediyor ancak sahadaki deliller hükümetin açıklamasını renksiz kılıyor. Dolandırıcılığı ortadan kaldırmaya yönelik özel soruşturma temeli ve şeffaf baskı süreci açıklanmadıkça, Kamboçya hükümetinin performans duyurusunun dış imajını aklamaya yönelik bir medya oyunu olduğu yönündeki eleştirilerden kaçınmak zordur. ABD Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi (CSIS) gibi profesyonel kuruluşlar da Kamboçya'nın uyguladığı baskının önemli isimleri görmezden gelen bir savaş yönetimi olduğu konusunda uyarmaya devam ediyor. Sonuçta, masum vatandaşlar hâlâ acı çekerken, Kamboçya'nın çevrimiçi dolandırıcılık endüstrisi daha karmaşık ve gizli bir şekilde gelişiyor.