Büyük Sermayenin Kavşağı: Emekli Maaşının Büyük Dönüşümü ve Milli Emeklilik İkilemi > haberler

Emeklilik emeklilik sisteminin yeniden düzenlenmesi, sadece işleyiş yöntemini değiştirmenin ötesinde, insanların gerçek emeklilik gelirini artırmak için kaçınılmaz bir tercihtir. Mevcut sözleşmeli emeklilik sistemi, şirketlerin ve finans şirketlerinin bireysel sözleşmeler yaptığı bir yöntem ancak abonelerin ürünleri kendilerinin seçmesini gerektiren yapısal sınırlamalar nedeniyle getiri oranı düşük kalıyor. Bunun üstesinden gelmek için işçi, yönetim ve hükümet, fon tipi bir emeklilik maaşı uygulamaya koymaya ve bunu bir grup uzman tarafından entegre edilen ve işletilen bir sisteme dönüştürmeye çalışıyor. Özellikle, 30'dan az çalışanı olan küçük işletmelerin benimsenme oranının yalnızca %20 civarında olduğu gerçeği göz önüne alındığında, hükümetin Ulusal Emeklilik Hizmeti gibi kamu kurumlarının operasyonel yeteneklerini birleştirerek ölçek ekonomisi gerçekleştirme isteği oldukça sağlamdır. Ancak kamu sektörüne aşırı müdahalenin özel finans sektörünün kendine olan güvenini azaltabileceğine dair endişeler de var.

Ulusal Emeklilik Hizmeti'ne katılımla ilgili tartışmanın özü 'kamusallık' ile 'verimlilik' arasındaki çatışmadır. Ulusal Emeklilik Hizmeti, son borsa yükselişi sırasında %20'ye yakın yüksek bir getiri oranı kaydederek üstün yönetim yeteneklerini kanıtladı. Öte yandan, emekli maaşı abonelerinin birçoğunun varlıkları garantili anapara ve faiz ürünlerine bağlanmış durumda ve getiri oranı genellikle yüzde 2-3 aralığında olduğundan, bu düşük getiri yapısını kırmak için Ulusal Emeklilik Hizmeti çözüm olarak gösteriliyor. Ancak Ulusal Emeklilik, büyük fonları tek bir fonda bütünleştiren ve yöneten bir yapı iken, emeklilik emekliliği, bireysel hesap düzeyinde yönetimin anahtar olduğu tanımlanmış katkı (DC) yapısına daha yakındır. Yönetim felsefesindeki bu farklılıklar nedeniyle, Ulusal Emeklilik Hizmetinin bireyselleştirilmiş bir varlık tahsis stratejisiyle aynı performansı elde edip edemeyeceği konusunda şüpheler bulunmaktadır.

Bu arada, yüksek döviz kurları ve borsa oynaklığı gibi olumsuz makroekonomik faktörler, Ulusal Emeklilik Hizmeti'nin yönetim stratejisini daha karmaşık hale getiriyor. Döviz kurunun yakın zamanda 1.500 won'u aşması ve piyasa kaygısının artması üzerine Ulusal Emeklilik Hizmeti, yılın başında askıya alınan vadeli döviz satışına yeniden başladı ve döviz riskinden korunmaya (riskten kaçınma) başladı. Bu, fonu denizaşırı yatırım varlıklarının döviz kuru oynaklığından korumak ve piyasaya dolar sağlayarak döviz kurları üzerindeki yukarı yönlü baskıyı hafifletmek için yapılan çok amaçlı bir taktiktir. Geçtiğimiz Nisan ayında Ulusal Emeklilik Hizmeti, 'Yeni Çerçeve' ile döviz riskinden korunma oranını yüzde 10'dan yüzde 15'e çıkarmış ve duruma göre yüzde 20'ye kadar korunmaya olanak sağlayacak şekilde tasarlamıştı. Bu önlemler kısa vadede döviz kurunun istikrara kavuşturulmasına katkıda bulunur, ancak uzun vadede yabancı varlıklara yatırım yapmak ile döviz riskinden korunmak arasında uygun bir denge bulma konusunda zorlu bir zorluk teşkil eder.

Yurt içi borsadaki keskin düşüş aynı zamanda Ulusal Emeklilik Hizmeti'nin yeniden dengeleme (varlıkların yeniden tahsisi) stratejisine de büyük bir yük getiriyor. KOSPI endeksinin 8.000 seviyesinin altına düşmesi ve Ulusal Emeklilik Hizmeti'nin yurtiçi hisse senedi değerlemesinin tek bir günde on trilyonlarca won buharlaşmasıyla, Ulusal Emeklilik Hizmeti satma ya da tutma ikileminde kaldı. Bunun nedeni, yurtdışındaki varlıkların oranını artırmak için yurt içi hisse senetlerinin satılması yoluyla yeniden dengelemenin uygulanması durumunda, won'un değerinde bir düşüş ve döviz kurunda bir artışı teşvik etme riskinin yüksek olmasıdır. Buna göre Ulusal Emeklilik Hizmeti, yurt içi hisse senetlerinin en büyük kısmının açıklanmaması gibi stratejik belirsizlikleri benimseyerek piyasa şokunu en aza indirmeye çalışıyor. Bu, basit varlık yönetiminin ötesine geçmesi ve ulusal ekonomi için bir güvenlik ağı görevi görmesi gereken Ulusal Emeklilik Hizmetinin karşılaştığı zorlukları açıkça göstermektedir.

Siyasi çevreler emeklilik reformu tartışmalarının hızının Ulusal Emeklilik Hizmeti'nin fon yönetimi performansına göre ayarlanmasını öneriyor. Hisse senedi piyasasında son dönemde yaşanan yükseliş, ulusal emekli maaşının değerlemesini yükselterek fon tükenme zamanını geciktirerek genç neslin kaygısını bir nebze olsun hafiflettiğine inanılıyor. Ancak bu, piyasa koşulları nedeniyle yalnızca geçici bir toparlanmadır ve nüfus yapısındaki yapısal değişiklikler ve düşük doğum oranı sorunlarını temelden çözmez. Emeklilik reformunun siyasi çıkarlar nedeniyle geciktirilmesinin gelecek nesillere borç aktarılması anlamına gelebileceği yönündeki eleştirilerden kaçınmak zor. Bu nedenle, getirileri artırmaya yönelik mevcut çabaların yanı sıra, çok geç olmadan sürdürülebilir bir emeklilik sistemi için sosyal anlaşma ve yapısal reformların birleştirilmesi çağrısında bulunan güçlü sesler var.