Canavar bir çaylağın ortaya çıkışı ve Dodgers'ın ikilemi: Devin koşusu 160 kilometrelik bir hızlı top tarafından engellendi > haberler

Bu serinin merkezinde Milwaukee'nin yıldızı Jacob Misiorowski vardı. 2002 doğumlu, sağ elini kullanan bir atıcı olan ve geçen ay Major League'de muhteşem bir performans sergileyen Misiorowski, yaklaşık 160 km'lik ortalama hızı ve keskin virajıyla hızlı topuyla Dodgers'ın vuruş çizgisine tamamen hakim oldu. Dodgers'ın vurucuları onun ağır hızlı topuna zaman ayıramadılar ve kritik anlarda topların kırılmasına karşı çaresizce sopalarını salladılar. 6 istekada 12 vuruş kaydeden tümsek üzerindeki hakimiyeti, lig genelinde yeni bir ateş topu oyuncusunun doğuşunu duyuran güçlü bir sinyaldi. Rakip takım Dodgers kapsamlı bir şekilde analiz edilip hazırlanmış olsa da yedek kulübesindeki atmosfer, çaylağın ruhu ve ezici hakimiyeti nedeniyle bunalıma girmişti.

Dodgers'ın Koreli smaçörü Kim Hye-seong için bu dizi, sert bir gerçekle yüzleştiği bir dönemdi. Kilit oyuncuların sakatlıkları nedeniyle art arda üç maça başlama fırsatı buldu ancak sonuç acı verici bir düşüş oldu. Özellikle Misiorowski'ye karşı mücadele etti, art arda iki vuruşta vuruş yaptı ve hatta yeni bir atıcıya karşı bile vuruş yeteneğini geri kazanamadı, yalnızca ilk kaleye yer topuyla vurdu. Vuruş ortalaması Temmuz ayından bu yana keskin bir düşüş göstererek 100'lerin altında kaldı ve bu, Dodgers'ın vuruş kadrosunun şu anda yaşadığı genel gerilemenin simgesi. Kim Hye-seong, takımdaki önemli kaynakların ayrılmasından kendini sorumlu hissetmiş olmalı, ancak rakip atıcının gözdağı ve kendi çöküşü örtüştüğü için gururu ezilmek zorunda kaldı.

Takımın yıldızı Shohei Otani hâlâ işini yapıyor ancak bu, takımı zafere taşımak için yeterli değil. Milwaukee'ye karşı oynanan maçta, ilk vuruşta önde gelen smaçör olarak göründü ve tek başına büyük bir sayı atarak takıma liderlik yaptı, ancak bundan sonra vuruş dizilişi sessizleşti ve geri dönüşe izin verdi. Ohtani, sezondaki 31. iç saha koşusuna ulaşarak efsanevi temposunu sürdürse de kişisel rekoru, takımın art arda 5. yenilgisinin gölgesinde kalıyor gibi görünüyor. Söylendiği gibi, beyzbol sonuçta bir takım sporudur; bu seri, bir süperstar ne kadar çalışırsa çalışsın, vuruş sırasının geri kalanı patlamazsa ve tümsek rakibin sırtını bloke etmezse zaferin elde edilemeyeceğini açıkça göstermektedir.

Dodgers'ın yenilgisinin nedeni sadece kötü vuruşları değildi. Tümsek de çöktü, rakibin ısrarlı takibini ve yavaşlayan gücünü kontrol edemedi. Başlangıç ​​atıcısı Clayton Kershaw'ın dördüncü atışta art arda vuruşlara izin vererek geri dönüşten vazgeçtiğini görmek acı vericiydi ve oyunun ikinci yarısında rakibinin tek başına sayı farkını genişletmesine bile izin verdi. Milwaukee, iki çıkıştan sonra bile odağını kaybetmedi ve üç home run da dahil olmak üzere art arda zamanında vuruşlar yaparak potansiyelini gösterdi. Dodgers'ın atış ekibi Milwaukee'nin uyumunu durduramadı ve sonuç olarak oyunu 1-3'lük skorla kaybettiler ve tüm serinin kontrolünü onlara verdiler.

Dodgers'ın bu seride ortaya çıkardığı en büyük sorunlar 'stres' ve 'sorun çözücü eksikliği'. Art arda alınan beş yenilginin getirdiği psikolojik baskı, oyuncuların sahadaki sabırsızlığında kendini gösteriyor, bu da vuruşların ve vurucuların artmasına neden olan bir kısır döngü yaratıyor. Özellikle önemli oyuncuların sakatlık nedeniyle yokluğu uzadıkça, yedek kulübesindeki kaynaklar üzerindeki yük arttı ve rakip takımlar ısrarla Dodgers'ın zayıf noktalarından yararlanıyor. Ancak sezon henüz bitmedi ve Dodgers'ın Batı Ulusal Ligi'nde birinci sırayı koruması, ligdeki en iyi güce sahip olduklarını kanıtlıyor. Görünen o ki sezon sonrası başarı ya da başarısızlık, mevcut krizin üstesinden nasıl geldiğimize bağlı olacak.