Bu durumun özü, 'kanıtların korunması' nedeni ile 'işin yerine getirilmesi' yönündeki gerçekçi ihtiyacın doğrudan çatışmasıdır. Protestocular, oy pusulalarının azlığını seçim sahtekarlığının bir işareti olarak tanımlıyor ve stadyumda saklanan oy sandıklarının ve seçimle ilgili eşyaların sıkı bir şekilde korunması gerektiğine inanıyor. Öte yandan stadyumda ofisi bulunan dokuz spor kuruluşunun yönetici ve çalışanları, uluslararası müsabakalara hazırlanmak, sporculara performans belgesi düzenlemek, maaş ödemek gibi devletin verdiği kamu işlerini yürütemedikleri için yaşam haklarının tehdit altında olduğundan şikayet ediyor. Polis, girişin fiziksel olarak engellenmesinin ceza kanunu kapsamında işlerin engellenmesi anlamına gelebileceği konusunda bilgilendirerek çeşitli uyarı yayınları aracılığıyla halkı ikna etmeye çalıştı, ancak protestocular bunun kamu gücünün yasadışı bir şekilde kötüye kullanılması olduğunu düşünerek inatla direniyorlar. Böylelikle iki taraf arasındaki paralel çizgiler diyalog alanını daraltıyor ve sahadaki gerilimi doruğa çıkarıyor.

Çatışma derinleştikçe protestocular arasında çatlaklar oluşuyor. Başlangıçta birleşmiş gibi görünen protestocular, ablukanın hiçbir koşulda kaldırılamayacağı yönündeki katı görüşle en azından bazı insanların temel ihtiyaç malzemeleri çatışmalarını gidermek için bölgeye girmesine izin verme yönündeki gerçekçi görüşle iç bölünme işaretleri gösteriyor. Aslında polisten, spor kuruluşlarından ve protestoculardan eşit sayıda temsilci oradaydı ve filme alınmadan yalnızca malların alınmasına yönelik bir arabuluculuk planı önerildi, ancak olay yerindeki bazı katılımcıların güçlü muhalefeti nedeniyle bu planın iptal edildiği birçok vaka oldu. Bu, gönüllü yurttaş katılımıyla başlayan bir toplantının kontrolü kaybedebileceğini ve az sayıdaki muhafazakarların genel karar alma sürecini etkilediği sözde 'çoğunluğun gücü'nün bireysel kararları bastırdığı tehlikeli bir duruma dönüşebileceğini gösteriyor.

Polis yetkilileri bu olayı toplanma özgürlüğü meselesi olarak görmezden gelmekle kalmadı, aynı zamanda adli işlemler için katı standartlar uygulamaya başladı. Seul Büyükşehir Polis Teşkilatı Komiseri Park Jeong-bo, genç hentbolcuların zorla üstlerinin aranmasını ve sorgulanmasını 'özel zorlama suçu' olarak tanımladı ve bunun 10 yıla kadar hapisle cezalandırılabilecek ciddi bir suç olduğu konusunda uyardı. Ayrıca, gazetecilere yönelik saldırılar ve polis memurlarına hakaretlerle ilgili delillere dayalı olarak aktif bir soruşturma başlatıldığını duyurdu ve yasa dışı faaliyetlere sempati duymanın bile utanç verici olabileceğine dair güçlü bir mesaj verdi. Bu, kamu gücünün, Anayasa ile güvence altına alınan barışçıl toplantı ve gösteri hakkını koruma, ancak başkalarının haklarını ihlal eden ve yetki kullanan yasa dışı eylemlerden taviz vermeme iradesinin beyanıdır.

Hukuki ve siyasi çevrelerin görüşleri de durumun ciddiyetini yansıtıyor. Uzmanlar, protestocular tarafından savunulan delillerin saklanması gerekliliğinin yasal prosedürlerle zaten tam olarak ortaya konabilecek bir konu olmasına rağmen, kendi kendine yetme adına başkalarının çalışmasını engelleyerek hukuki ve cezai sorumluluktan kaçınmanın zor olduğuna dikkat çekiyor. Özellikle, mağdur olduğu tespit edilen spor kuruluşlarının hukuk davası açması durumunda, faillerin tespit edilmesi için öncelikle cezai soruşturma açılması ihtimali yüksek olup, bu da protesto katılımcıları üzerinde önemli bir ekonomik ve hukuki yüke neden olabilir. Halkın İktidarı Partisi'nin de aralarında bulunduğu siyasi çevrelerin arabuluculuk yapmaya çalıştığı ancak bir veya iki kişinin güçlü muhalefetiyle engellendiği süreç, toplumumuzda çatışmaların çözümünde kurumsal pencerenin ne kadar güçsüz olduğunu açıkça gösteriyor.