Saha dışı savaş alanı: Vize diplomasisinin gölgesi Dünya Kupası'nı gölgede bırakıyor > haberler

Bu durumun temelinde, ABD ile askeri gerginlikler yaşayan İran milli takımının kilit personeline ABD'nin giriş vizesi vermemesiyle ortaya çıkan ciddi operasyonel dengesizlik yatıyor. Yarışmaya katılan sporcuların ülkeye girişine istisna olarak izin verildi ancak takıma liderlik etmek ve idari destek sağlamakla görevli dernek başkanı ve kilit personel barajı geçemedi. Pek çok değişiklik ve dönüşten sonra, reddedilen 15 kişiden 10'u yeniden başvuruda bulunmayı denedi, ancak yalnızca 4'ü onay aldı ve aralarında İran Futbol Federasyonu başkanı Mehdi Taz'ın da bulunduğu geri kalan yetkililer Amerikan topraklarına asla ayak basmadı. Bu sadece takımın stratejik istikrarını bozan bir davranış değil, aynı zamanda rekabet operasyonunun temeli olması gereken adalet ilkesinin doğrudan ihlali olarak da değerlendiriliyor.

Girişin fiziksel olarak reddedilmesinden daha ciddi bir sorun, İran milli takımının yaşadığı etkisiz 'gezici kamp'tır. Başlangıçta ABD'de bir üs kampı kurmayı planlayan İran, savaşın ardından üssünü sınıra yakın Meksika'nın Tijuana kentine taşımak zorunda kaldı. Sonuç olarak oyuncular, grup aşaması programını her tamamladıklarında tekrar tekrar Meksika ile Amerika Birleşik Devletleri arasında gidip gelmek zorunda kaldıklarından aşırı yorgunluğa maruz kalıyorlar. Oyuncuların maçtan hemen sonra Meksika'ya dönmelerini gerektiren kalış kısıtlamaları, oyuna istikrarlı bir ortamda hazırlanan diğer ülkelerle karşılaştırıldığında açık bir dezavantajdır. Bu çevresel dezavantajların sporcuların kondisyonu üzerinde ölümcül olumsuz etkisi vardır ve yarışmanın adilliğini ciddi şekilde zayıflatır.

Daha da acı olan, Uluslararası Futbol Federasyonları Federasyonu FIFA'nın bu durumu görmezden gelen sorumsuz tutumu. Hatta eski Başkan Sepp Blatter kürsüye çıktı ve FIFA'nın yükümlülüklerini yerine getirmesi çağrısında bulunarak, Dünya Kupası'nın iki temel ilkesi olan 'güvenlik ve kısıtlamasız girişin garanti edilmesi'ni vurguladı, ancak mevcut yürütme organı neredeyse hiçbir şey yapmadı. Sadece İran'dan değil, Somali'den de hakem Omar Artan'ın terör örgütüne üye olduğu şüphesiyle muğlak gerekçelerle ülkeye girişinin engellenmesi olayı, siyasi mantığın futbolun evrenselliğini nasıl aşındırdığının açık bir örneğidir. FIFA siyasi tarafsızlık iddiasıyla sessizliğini korurken, Dünya Kupası'nın bir spor festivali yerine ev sahibi ülkenin diplomatik nüfuzunu teyit etmeye yönelik siyasi bir araca indirgendiği yönündeki eleştirilerden kaçınmak zor.

Bu arada, bu Dünya Kupası'nda siyasi meselelerin yanı sıra, futbolun güçlü güçlerinin aydınlık ve karanlık tarafları da açıkça bölünmüş durumda. Brezilya milli takımı, 24 yıl aradan sonra ilk kez şampiyonluk kazanma yönündeki muazzam baskı altında, tarihindeki en kötü performansının kriziyle karşı karşıya ve teknik direktör Ancelotti'nin yönetimi altında takımı yeniden inşa etme mücadelesi veriyor. Teknik direktörün de söylediği gibi, Brezilya başkandan daha fazla baskı altında ve sonuçlara olan susuzluk ile karamsar kamuoyu arasında Brezilya eski ihtişamını yeniden kazanmak için zorlu bir mücadeleye devam ediyor. Böylelikle saha içinde amansız zafer mücadelesi ile saha dışında vize gibi siyasi çekişmelerin kesiştiği bu Dünya Kupası, sporun karmaşık aydınlık ve karanlık taraflarını net bir şekilde yansıtıyor.