Borçla yapılmış bir kumdan kale, hane halkı borçları ve düzensiz sermaye genişlemesi için bir uyarı ışığı. > haberler

Mayıs ayında finans sektöründen alınan hane halkı kredileri 9,3 trilyon won artarak Ağustos 2024'ten bu yana 1 yıl 9 ayda en büyük artışı kaydetti. Geçmişte kredilerdeki artışa neden olan konut ipotek kredilerinin ivmesi bir miktar azalmış olsa da, negatif banka hesapları ve kredi kredileri de dahil olmak üzere 'diğer krediler' 5,3 trilyon won artarak toplam borçtaki artışa neden oldu. Bu durum, basit bir günlük yaşam fonu ihtiyacının ötesine geçiyor ve borsanın yükselişini takip etmeye çalışan bireylerin agresif kaldıraçlı yatırımlarının tehlikeli bir boyuta ulaştığını gösteriyor. Mali yetkililer bunu ciddi bir acil durum olarak değerlendirdi ve kredi hedeflerini tutturamayan finans şirketlerini haftalık olarak denetlemek için sıkı bir yönetim sistemi başlattı.

Hanehalkı kredi düzenlemeleri güçlendikçe, kredi talebinin bankalardan ikincil mali kuruluşlara kaydığı 'balon etkisi' daha da belirginleşiyor. Bankacılık sektöründe toplam Borç Servis Oranı (DSR) düzenlemesi %40 iken, ikincil finans sektöründe bu oran %50'ye kadar çıkabiliyor, bu nedenle limiti karşılama konusunda umutsuz olan borçlular sigorta şirketlerine, tasarruf bankalarına ve kadın şirketlerine akın ediyor. Ancak bu, borçlulara daha yüksek faiz oranları getiren kısır döngünün yalnızca başlangıcıdır. Savunmasız borçluların geri ödeme kabiliyeti zaten sınırına ulaştı ve baz faiz oranı artışı olasılığıyla birlikte, artan temerrüt oranlarının ve ikincil mali kurumlarda artan iflasın tüm mali sistem için bir tetikleyici olabileceğine dair uyarılar artıyor.

Finans sektörüne bakıldığında, 'yeni sermaye menkul kıymetleri' ihraç eden menkul kıymet şirketlerinin davranışları oldukça endişe verici. Menkul kıymet şirketleri, kaldıraç düzenlemesi limitlerine maruz kaldıklarında, ödenmiş sermaye ile sermaye artırımı yerine, kalıcı tahvil şeklinde yeni tür sermaye menkul kıymetleri ihraç ederek, defterlerindeki sermayeyi şişirmek için düzensiz bir yöntem seçtiler. Bu riskli tahvillerin alımları aynı sektörde kısıtlandığından, büyük miktarlarda tahviller yüksek faiz oranları peşinde koşan tasarruf bankalarına ve sermaye şirketlerine aktı. Sonuç olarak, halkın mevduatlarını işleyen alıcı kurumların menkul kıymet şirketlerinin iflas riskini üstlendiği bir yapı oluştu ve bu da geçmiş tasarruf bankaları krizi kabusunu hatırlatan potansiyel bir 'iflas bombası' görevi görüyor.

Mali otoriteler, yüksek gelirli kesime yönelik kredi limitini azaltarak ve erken geri ödeme ücretlerini muaf tutarak kredi geri ödemesini teşvik ederek kredi geri ödeme hızını kontrol etmeye başladı. Ancak hakim görüş, borsadaki dalgalanmalar ve emlak piyasasındaki belirsizlik ortamında hane halkı borcunu temelden kontrol etmenin yalnızca bu geçici önlemlerle zor olduğu yönünde. Uzmanlar, yeni sermaye tahvili alıcılarının PEF veya VC gibi kayıplara dayanma gücü olan kurumlarla sınırlandırılması ve mevduat kuruluşlarının riskli varlıklara yatırım yapmasının engellenmesi gerektiği yönünde seslerini yükseltiyor. Her şeyden önce, finansal sistemdeki çarpıklıkları düzeltmek için, denetleyici otoritelerin Uluslararası Finansal Raporlama Standartlarının (IFRS) arkasına saklanmak yerine pratik risk yönetimine öncülük etmelerinin zamanı geldi.