Büyük bir nüfusa sahip ve yerel bölgeler için umut veren bir ülkenin tersine dönmesi: Küresel nüfus manzarasındaki altüst oluşa ve doğum oranlarındaki toparlanmaya dair bir ipucu. > haberler

Hindistan Nüfus Sayım Bürosu'nun yakın tarihli bir raporu, küresel nüfus manzarasında önemli bir değişimin habercisi. 1,5 milyar nüfusa sahip ve ekonomik büyümenin itici gücü olan Hindistan'da toplam doğurganlık oranının, nüfusu korumak için Maginot 2,1 çizgisinin altına düşerek 1,9'a düşmesi oldukça sembolik bir olay. Geçmişte zorunlu nüfus kontrolü politikalarını uygulamaya yetecek kadar fazla nüfus olmasından endişe duyan Hindistan, şimdi kadınların eğitim düzeyinin iyileştirilmesi ve doğum kontrolünün yaygınlaştırılması gibi sosyal değişiklikler nedeniyle doğum oranlarında keskin bir düşüşle karşı karşıya. Özellikle bebek ölüm oranının 2019'da 30'dan 2024'te 24'e yükselmesinin ana nedenlerinden biri, geçmişteki daha fazla çocuk sahibi olma aciliyetinin azalmasıdır. Ayrıca kentleşme ve artan fiyatlar nedeniyle artan eğitim maliyetleri yükü, Hint toplumunda doğumla ilgili değerlerin temelden değişmesine neden olan bir katalizör haline geldi.

Öte yandan Kore'nin Chungcheongbuk-do ve Jeollanam-do eyaletleri son dönemde ilk çeyrekte toplam doğurganlık oranının beş yıl içinde ilk kez 1 kişi düzeyine toparlandığını veya ülkedeki en yüksek seviyesini koruduğunu göstererek düşük doğum oranlarının üstesinden gelme konusunda yeni olanaklar gösterdi. Chungcheongbuk-do'da ilk çeyrekte toplam doğurganlık hızı 1,14 ile beş yıl aradan sonra ilk kez 1 kişi sınırını aşarken, Jeonnam da 1,30 ile ülkedeki ilk sırayı koruyarak doğum sayısında bir önceki yıla göre önemli bir artış elde etti. Bu toparlanma sadece şansın sonucu değil, aynı zamanda yerel yönetim düzeyindeki agresif ve pratik destek önlemlerinin sonucu olarak da yorumlanıyor. Jeonnam vakasında, 18 yıl boyunca aylık olarak ödenen temel doğum geliri, kamu doğum sonrası bakım merkezlerinin genişletilmesi ve kısır çiftlere yönelik tam tıbbi destek önemli bir rol oynadı. Bu, yerel yönetimlerin yüksek oranda hissedilen destek politikalarını tutarlı bir şekilde uygulaması durumunda doğum oranının aşağı yönlü eğrisinin kırılabileceğine dair güçlü bir kanıt teşkil ediyor.

Ancak uzmanlar, bu kısa vadeli toparlanmaya kapılmak yerine sürdürülebilirliği sağlamak için karmaşık bir stratejiye ihtiyaç olduğu konusunda hemfikir. Kuzey Chungcheong Eyaleti örneğinde görülebileceği gibi, ilk çeyrekte geçici olarak yükseliş ve ardından ikinci çeyrekte tekrar düşüş eğilimi son beş yılda tekrarlandı, dolayısıyla bu toparlanmanın bir trend değişikliği olup olmadığına karar vermek için henüz çok erken. Özellikle, çocuk doğuran evliliklerin sayısındaki artış ile doğum arasında geçen süre göz önüne alındığında, ilk evlenme yaşının artması, kısırlık işlemleri, çocuk bakım izninden yararlanma oranları gibi doğumla doğrudan ilgili detaylı istatistiklerin detaylı analizinin yapılması öncelikli olmalıdır. Ayrıca basit bir nakit destek politikasının ötesinde, çocuk yetiştiren ailelerin yaşam kalitesini önemli ölçüde artırabilecek bir çocuk bakımı altyapısı ve iş-aile dengesine yönelik kurum kültüründe bir değişiklik yapılmadığı takdirde rakamlarda yalnızca geçici bir iyileşme yaşanma riski yüksek.

Nüfus sorununun özü, yalnızca doğan çocuk sayısı değil, aynı zamanda bir toplumun gelecek nesillere ne kadar iyi uyum sağlayabileceğidir. Hindistan örneğinin gösterdiği gibi, ekonomik ilerlemeye nüfus yapısındaki değişiklikler eşlik ediyor ve bu süreçte ortaya çıkan eğitim masrafları ve artan nafaka masrafları dünya çapında ortak zorluklar haline geldi. Kore'deki yerel yönetimlerin izlediği özelleştirilmiş destek politikaları, bu küresel eğilim karşısında hangi yönde ilerlememiz gerektiğini gösteriyor. Artık ulusal ve yerel yönetimlerin parçalı politikaların ötesine geçmesi ve gençlerin evliliği ve doğumu hayatta bir yük olmaktan ziyade isteğe bağlı mutluluk olarak algılayabilmeleri için toplumun genel yapısını (barınma, istihdam ve eğitim dahil) iyileştirmek için bütünleşik bir yaklaşım benimsemeleri gerekiyor. Nüfus krizi bir fırsattır ve nasıl tepki vereceğimiz gelecek nesillerin refahını belirleyecektir.