Yarı iletkenlerin kalbi duruyor, hazır beton grevi Kore endüstrisinin Aşil topuğu olarak ortaya çıkıyor > haberler

Hazır beton taşımayı reddetmenin kökeninde, artan nakliye fiyatları ve sendikanın pazarlık pozisyonunun tanınması gibi geleneksel işçi-yönetim çatışması sorunları yatıyor. Başlangıçta, Sinagog başına ulaşım ücretlerinin artırılması için Arazi, Altyapı ve Ulaştırma Bakanlığı'nın arabuluculuğuyla geçici bir anlaşmaya varıldı, ancak anlaşmanın sendika üyeleri tarafından yapılan oylamada reddedilmesi çatışmayı yeniden yoğunlaştırdı. Buna karşılık hazır beton üreticileri de mevcut entegre müzakere sistemini bölgesel müzakerelere dönüştüreceklerini söyleyerek duruma çözüm bulmakta zorlanıyor. Özellikle hazır beton, üretimden hemen sonra dökülecek olması nedeniyle ikamesi olmayan, nakliyedeki herhangi bir aksaklığın doğrudan şantiyenin kapanmasına yol açması gibi ölümcül bir zayıflığa sahiptir. Şu anda aralarında 25 büyük inşaat şirketinin de bulunduğu 100'den fazla tesiste onbinlerce ünite hazır beton tedariği kesintiye uğruyor ve grevin önümüzdeki haftaya kadar devam etmesi durumunda inşaatın tamamen durmasının kaçınılmaz olduğu yönündeki kötümser görüş hakim.

Hazır beton grevinin kıvılcımı yarı iletken fabrikalarına sıçrarken, ulusal düzeyde kriz duygusu büyüyor. Pyeongtaek ve Yongin'de bulunan yarı iletken üretim üsleri, bellek talebindeki artışa yanıt vermek amacıyla işlem hızını hızlandırmak için bir 'hız savaşı' yürütüyor. İnşaat şirketleri, beton dökümü dışındaki işlemlere öncelik vererek hasarı en aza indirmeye çaresizce çalışıyor, ancak temel inşaat mühendisliği ve tesis inşaatının anahtar olduğu yarı iletken bir fabrika inşaat sahasında, hazır beton tedariğinin kesintiye uğraması, sonraki tüm süreci sarsacak bir zincirleme etkiye neden oluyor. Bu nedenle altı ekonomik grup ortak bir açıklama yaparak makul bir çözüm çağrısında bulundu. Yarı iletkenler Kore'nin ihracatının omurgasını ve ekonomik güvenliğinin temelini oluşturmaktadır. Temel malzeme tedarik zinciri bozulursa ve ulusal üretim kapasitesinin genişletilmesi görevi ertelenirse, hasar kurumsal düzeyin ötesine geçecek ve ulusal rekabet gücünde düşüşe yol açacaktır.

Bu arada, bu olayı bir fırsat olarak gören yerli yarı iletken üretim üslerinin konum stratejisine ilişkin temel kaygılar bir kez daha gün yüzüne çıkıyor. SK Hynix Yönetim Kurulu Başkanı Choi Tae-won'un Japonya'yı yeni bir üretim üssü adayı olarak belirtmesi, şirketin yerli veya yabancı olmasına bakılmaksızın tam bir güç, su ve ortak ekosisteme sahip bir yer bulmaya yönelik hayatta kalma içgüdüsünü gösteriyor. Şu anda metropol alanının güney kesiminde yoğunlaşan üretim bandının, altyapının aşırı yüklenmesine ve bu grev gibi yerel risklere karşı oldukça savunmasız olduğu ortaya çıktı. Buna göre, siyasi çevrelerden bazıları üslerin Honam gibi bölgelere dağıtılmasını savunuyor, ancak şirketlerin yer seçiminde son derece dikkatli olmaktan başka seçeneği yok çünkü ön uç süreç fabrikaları için büyük ölçekli altyapı ve ortakların yoğunlaşması çok önemli. Daegu gibi diğer yerel yönetimler de ön uç süreç fabrikalarını çekmek için altyapı rekabetçiliğini vurguluyor ve sadece arka uç süreç temellerini çekmek yerine daha büyük bir ekonomik dalgalanma etkisi hedeflemek için stratejik adımlar atıyor.

Sonuç olarak, bu olay, Güney Kore'nin 'yarı iletken güç merkezi' unvanını korumak için ele alması gereken yapısal zorlukları açıkça ortaya koydu. Küresel yarı iletken pazarı, rekabetin ikinci sırada gerçekleştiği bir savaş alanı gibidir, ancak iç endüstriyel ekosistemimiz, temel tedarik zinciri yönetimi ve işgücü-yönetim ilişkilerindeki belirsizlikler nedeniyle sekteye uğramaktadır. Hükümet, inşaat sahalarındaki zorlukları hafifletmek için, maddi zararlardan muafiyet ve inşaat ekipmanı arz ve talep sisteminin iyileştirilmesi gibi pratik önlemler almalı, aynı zamanda işçiler ve yönetim arasındaki çatışmaların tüm ulusal ekonomiyi tehdit etmesini önlemek için daha güçlü ve daha makul arabuluculuk planları hazırlamalıdır. Buna ek olarak, şirketlerin altyapı risklerine hazırlanmak için tedarik zincirlerini çeşitlendirmeyi ve üretim üslerini stratejik olarak yeniden yerleştirmeyi düşünmelerinin, politikacıların ise bölgesel egoizmin ötesine geçip tüm ülkenin üretim verimliliğini en üst düzeye çıkarabilecek altyapı inşa etmek için iki partili işbirliği yapmasının zamanı geldi.