세금으로 채운 얄팍한 주머니, 공직 사회의 곪아 터진 도덕적 해이 > K-wave Trends

Ten incydent polegający na zbiorowym otrzymywaniu przez urzędników władz miasta Andong nielegalnych przydziałów jest szokujący pod względem skali i metody. W 2021 r. ponad 100 urzędników służby cywilnej na poziomie roboczym w klasach 6–9 ukradło około 10 milionów wonów z pieniędzy podatników, wprowadzając fałszywe godziny pracy do wewnętrznej sieci komputerowej ratusza. Incydent wyszedł na jaw w wyniku inspekcji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Bezpieczeństwa, ale wówczas miasto Andong próbowało zatuszować sytuację łagodnymi środkami, aby odzyskać nienależne wpływy i nałożyć wewnętrzne postępowanie dyscyplinarne. Jednakże na skutek skarg społeczeństwa obywatelskiego sprawa została przekazana do dochodzenia sądowego, co zakończyło się haniebnym skutkiem skierowania do prokuratury kilkudziesięciu urzędników publicznych pod zarzutem oszustwa i fałszowania dokumentów urzędowych. Dowodzi to, że organizacja, której wewnętrzny proces samooczyszczania jest sparaliżowany, nie jest w stanie naprawić się bez wymuszonej interwencji zewnętrznej.

Nie tylko incydent w mieście Andong, ale także podejrzenie nielegalnego pobierania wynagrodzenia za nadgodziny przez funkcjonariuszy policji ze wschodniego komisariatu policji w Gwangju wyraźnie pokazuje chroniczne problemy społeczeństwa świadczącego usługi publiczne. Stosowali wyszukane techniki, takie jak manipulowanie zapisami komputerowymi, aby sprawiało wrażenie, jakby pracowali w nocy, w rzeczywistości nie pracując, lub wykorzystywanie kont innych osób do modyfikowania godzin raportowania. Fakt, że do tego rodzaju niewłaściwego postępowania doszło nawet w obrębie policji, organu dochodzeniowego, powoduje większe rozczarowanie opinii publicznej. Fakt, że ci, którzy stoją na pierwszej linii frontu organów ścigania, porzucili standardy moralne i oszukali system, sugeruje, że załamanie dyscypliny publicznej nie jest problemem ograniczonym do konkretnych regionów czy departamentów. Przypadki te wyraźnie sugerują, że w organizacjach urzędników publicznych panuje powszechne błędne przekonanie, że wynagrodzenie za nadgodziny jest uważane za „drugą pensję” lub „udział, który należy uważać za coś oczywistego”.

Tymczasem, w przeciwieństwie do tej negatywnej tendencji w społeczeństwie usług publicznych, ważnym tematem staje się także znalezienie praw tych, którzy nie otrzymali godziwego wynagrodzenia ze względu na irracjonalność instytucjonalną. Niedawno Sąd Najwyższy orzekł, że praktyka jednolitego odliczania godziny nadliczbowej urzędnikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy narusza konstytucyjną zasadę równości. Jest to decyzja, która z opóźnieniem wymierzyła sprawiedliwość urzędnikom państwowym, którzy doświadczyli dyskryminacji ze względu na zwyczaje, nawet po wielu latach faktycznego świadczenia pracy. Otrzymanie godziwego wynagrodzenia za swoją pracę jest naturalnym prawem, ale odwrotnie, kradzież podatków poprzez zawyżanie ceny pracy jest przestępstwem pomniejszającym wysiłki innych. Społeczeństwo usług publicznych stoi przed obydwoma tymi podwójnymi aspektami. Obecna sytuacja, w której twierdzenia, że ​​wartość pracy powinna być należycie uznana oraz praktyki oszukańczych pokwitowań podważających tę wartość, wyraźnie ukazują sprzeczności w naszym systemie administracyjnym.

Aby wyeliminować to pokusę nadużycia w społeczeństwie publicznym, nie może ona ograniczać się do prostego jednorazowego wykrycia lub podjęcia działań dyscyplinarnych. Należy nie tylko udoskonalić technologicznie system obliczania świadczeń, aby zasadniczo uniemożliwić fałszywe wpisy, ale także należy wdrożyć karne odzyskiwanie środków i surowe kary karne w przypadku wykrycia fałszywych płatności. Ponadto pilnie należy przełamać paternalistyczną kulturę w organizacji, tolerowaną w imię konwencji i ustanowić przejrzysty system oceny oparty na wynikach i wynikach pracy. Przede wszystkim istnieje pilna potrzeba edukacji i wysiłków na rzecz samodoskonalenia, aby przywrócić minimalną świadomość etyczną, jaką musi posiadać każdy funkcjonariusz publiczny jako osoba, która zjada naród. W chwili, gdy zapomnimy o istocie pracy publicznej jako służby na rzecz społeczności, a nie środka służącego osiągnięciu osobistych korzyści, legitymizacja służby publicznej z pewnością zostanie utracona.