40도의 고열이 앗아간 20대의 꿈, 우리 교육 현장의 서늘한 자화상 > K-wave Trends

Sednem tego zdarzenia jest to, że nauczyciel zrezygnował z prawa do odpoczynku, mimo że był chory na chorobę zakaźną zwaną grypą. Zmarły borykał się z ograniczeniami fizycznymi wynikającymi z nadmiernego obciążenia pracą związaną z przygotowaniami do prezentacji w przedszkolu i nową orientacją na ucznia. W szczególności ze względu na strukturę przedszkoli prywatnych utrwalony został system jednego nauczyciela na klasę, więc nieobecność jednego nauczyciela bezpośrednio prowadziła do paraliżu w pracy lub obciążenia dla współpracowników. Część, w której zmarły, pomimo namowy rodziny, zapytał: „Jak mogę odpocząć, kiedy każą mi wychodzić?” wyraźnie pokazuje niepewność zatrudnienia i zamkniętą kulturę organizacyjną, jaką odczuwają nauczyciele przedszkoli prywatnych. Niskie zarobki wynoszące około 2 milionów wonów i roczny kontrakt stały się kajdanami, które sprawiają, że nawet narzekanie na ból wydaje się dla nauczycieli luksusem.

Proces uznania wypadku przy pracy nigdy nie przebiegał gładko. Służba Emerytalna dla Nauczycieli Prywatnych wydawała się ignorować wyjątkowość dziedziny edukacji, wstrzymując się z podjęciem decyzji podczas pierwszej narady, mając jednakową liczbę zalet i wad. W związku z tym rodzina pogrążona w żałobie oraz Koreański Związek Nauczycieli i Pracowników Oświaty nieustannie uzyskiwały i przedkładały statystyki i oświadczenia od innych nauczycieli, z których wynika, że ​​43 ze 120 uczniów było narażonych na grypę w czasie, gdy zmarły pracował, oraz że był on narażony na masową infekcję. Miało to wykazać, że nie była to zwykła choroba osobista, ale charakter pracy nauczyciela, wymagający bliskiego kontaktu z dziećmi w zamkniętych pomieszczeniach, był bezpośrednią przyczyną wybuchu choroby zakaźnej. Ostatecznie, gdy pod petycją podpisało się ponad 14 000 obywateli i nauczycieli, osiągnięto oficjalny konsensus społeczny, że śmierć zmarłego była „katastrofą spowodowaną środowiskiem pracy”, a nie „zaniedbaniem w zakresie higieny osobistej”.

To wydarzenie ujawniło chroniczne problemy kadrowe w prywatnych przedszkolach. Wiele prywatnych przedszkoli nie posiada osobowości prawnej i ma prywatne systemy operacyjne, dlatego w wielu przypadkach nie istnieje przejrzysty system zarządzania zasobami ludzkimi. Ponieważ nie ma puli nauczycieli zastępczych, których można by natychmiast oddelegować w nieuniknionych sytuacjach, takich jak choroba zakaźna lub gratulacje lub kondolencje, nauczyciele zmuszeni są wracać do zajęć chorzy, co powtarza błędne koło. Co więcej, nadmierne skargi rodziców i obawa przed napiętnowaniem w związku z wykorzystywaniem dzieci dodatkowo zniechęcają nauczycieli. W tej sytuacji rzeczywistość jest taka, że ​​co trzeci nauczyciel przedszkoli prywatnych odchodzi z pracy po niecałym roku pracy, co nieuchronnie doprowadzi do spadku jakości usług edukacyjnych, jakie powinny być świadczone dzieciom.

Część środowiska oświatowego podnosi głos, twierdząc, że uznanie tej katastrofy to dopiero pierwszy krok w kierunku przywrócenia czci zmarłemu i że już teraz należy rozpocząć zasadnicze działania. Organizacje oświatowe, w tym Koreański Związek Nauczycieli i Pracowników Oświaty, zdecydowanie domagają się ustanowienia mechanizmu instytucjonalnego, który w praktyce będzie gwarantował zwolnienie lekarskie w przypadku wybuchu choroby zakaźnej. W szczególności rząd powinien wziąć odpowiedzialność za prawo nauczycieli do zdrowia, drastycznie poprawiając obecne standardy obliczania liczby nauczycieli na podstawie liczby klas i wprowadzając system dodatkowych kwot w celu przygotowania się na sytuacje nadzwyczajne, takie jak choroby zakaźne. Ponadto aktywne promowanie zakładania przedszkoli prywatnych, aby zapewnić publiczny charakter ich działania i stworzenie bezpiecznego środowiska pracy, w którym nauczyciele mogą skupić się wyłącznie na edukacji dzieci, to jedyny sposób, aby poświęcenie zmarłego nie poszło na marne.