7천 미터 심해의 타임캡슐과 울산 장생포의 새로운 꿈: 고래가 잇는 과거와 현재 > K-wave Trends

„Cmentarz Wielorybów” odkryty w Morzu Diamantina w południowo-wschodniej części Oceanu Indyjskiego to coś więcej niż tylko zbiór martwych stworzeń, to ogromne muzeum historii naturalnej zawierające miliony lat ewolucji. Monumentalnym osiągnięciem społeczności naukowców zajmujących się morzem jest to, że międzynarodowy wspólny zespół badawczy z Chin, Włoch i Nowej Zelandii zidentyfikował 476 skamieniałości wielorybów i 5 stanowisk „zrzutów wielorybów” na dużym obszarze o głębokości od 4600 m do 7000 m. W szczególności fakt, że najstarsze skamieniałości pochodzą z okresu pliocenu, czyli około 5,3 miliona lat temu, dowodzi, że region ten stanowi wyjątkowe archiwum umożliwiające śledzenie ewolucji wielorybów w geologicznej skali czasu. Te groby wielorybów, rozmieszczone na obszarze ponad 1200 km, są żywym dowodem na to, że ekosystem głębinowy nie jest odizolowaną przestrzenią, ale że żywe istoty połączyły się i ewoluowały, wykorzystując materię organiczną zwłok wielorybów jako odskocznię.

Ekosystem kropli wielorybów głębinowych jest jaskrawym przykładem tego, jak życie przystosowuje się i rozwija nawet w trudnych, ekstremalnych warunkach. Tysiące metrów pod dnem morskim, gdzie nie ma nawet światła, zwłoki wielorybów nie są po prostu gnijącymi szczątkami, ale służą jako oaza różnorodności biologicznej, która dostarcza energię licznym formom życia, w tym rozgwiazdom pająkom, robakom zjadającym kości zwanym Osedax i bakteriom chemosyntetyzującym. Fakt, że zamieszkuje tu 35 taksonów makrobezkręgowców, w tym nowe gatunki odkryte przez zespół badawczy, zdecydowanie potwierdza hipotezę, że zwłoki wielorybów służą jako węzły ekologiczne podobne do kominów hydrotermalnych, pomagając w rozproszeniu społeczności głębinowych. Jest to również ważne z punktu widzenia sekwestracji dwutlenku węgla w oceanach, ponieważ ilość węgla zgromadzona na cmentarzyskach wielorybów sugeruje niewidzialne wysiłki podejmowane przez ekosystemy głębinowe w celu regulowania globalnego ocieplenia.

Tymczasem w Jangsaengpo w Ulsan zachodzi inny rodzaj zmian, w których pośredniczą wieloryby. Jangsaengpo, które niegdyś prosperowało jako największa baza wielorybnicza w kraju, przeszło kryzys po wprowadzeniu zakazu połowów wielorybów, ale obecnie przygotowuje się do podjęcia pełnoprawnego skoku naprzód jako kierunku turystycznego wykraczającego poza swoją nazwę specjalnej strefy hodowli wielorybów. Niedawno ukończony rodzinny obiekt noclegowy „Goraejam” powstał w wyniku przebudowy starej kwatery marynarki wojennej i odzwierciedla wolę władz lokalnych, aby przekształcić Jangsaengpo w miejsce, w którym można zatrzymać się na kilka dni i cieszyć się kulturą, a nie tylko przelotnym postojem. Jest to interpretowane jako strategiczne posunięcie mające na celu zachowanie historii wielorybnictwa w przeszłości przy jednoczesnym nadaniu nowej żywotności lokalnej gospodarce poprzez budowę infrastruktury dostosowanej do potrzeb współczesnych turystów.

W obliczu tych zmian „Projekt rozwoju turystyki w obszarze południowym” promowany przez Nam-gu w Ulsan służy jako pomost do paradygmatu turystyki zorientowanej na przyszłość, zachowując jednocześnie wyjątkową tożsamość Jangsaengpo. Łącząc obiekty ekstremalne, takie jak Wales Cart i różne obiekty kompleksu kulturalnego, takie jak Whale Back Road, z infrastrukturą noclegową, turyści mogą cieszyć się dynamicznymi przeżyciami w ciągu dnia i relaksować się w atmosferze Whale Culture Village w nocy. Rozsądna opłata w wysokości 80 000 wygranych w szczycie sezonu dla czteroosobowej rodziny będzie ważną siłą napędową obniżenia progu turystyki z pobytem w domu i tworzenia wspomnień wśród gości rodzinnych, które sprawią, że będą chcieli ponownie odwiedzić Jangsaengpo. Jeśli w przeszłości symboliczny byt wieloryba był silnym wsparciem dla ekosystemu głębinowego, obecnie stał się centralnym punktem przyciągającym ludzi, jako kulturowy walor miasta.