사법의 칼날, 누구를 향하는가: 검찰 인사권과 상소 제도를 둘러싼 격랑 > K-wave Trends

Sąd Administracyjny w Seulu wydał niedawno orzeczenie na korzyść powoda w pozwie wniesionym przez głównego prokuratora Jeong Yu-mi przeciwko Ministrowi Sprawiedliwości o anulowanie nakazu personalnego i orzekł, że rozporządzenie Ministerstwa Sprawiedliwości było nielegalne. W grudniu ubiegłego roku Ministerstwo Sprawiedliwości przeniosło głównego prokuratora Jeonga, który ostro skrytykował decyzję o rezygnacji z apelacji w sprawie Daejang-dong i kwestii neutralności politycznej prokuratury, z pracownika badawczego w Instytucie Badań i Szkoleń Prawnych na prokuratora w Biurze Wysokiej Prokuratury w Daejeon. Sąd wskazał, że nominacja ta była wysoce nietypowym środkiem, znacząco odbiegającym od normalnych praktyk personalnych w prokuraturze, i uznał ją za nominację odwetową mającą na celu skłonienie prokuratora Jeonga do dobrowolnej rezygnacji. W szczególności sąd zakwestionował nadużycie swobody personalnej i nałożył inwazyjne środki bez przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, a także ostro skrytykował uchybienia proceduralne polegające na braku nawet minimalnej możliwości złożenia wyjaśnień.

Pochodzenie personelu prokuratora Jeonga obejmowało także podejrzenia dotyczące złego śledztwa w „sprawie interwencji w sprawie nominacji Myeong Tae-gyun”, które miało miejsce w czasie, gdy pełnił on funkcję Prokuratora Okręgowego w Changwon. Sąd odrzucił jednak argumentację Ministerstwa Sprawiedliwości, stwierdzając, że trudno powiedzieć, że słabe śledztwo zostało obiektywnie udowodnione wyłącznie na podstawie podejrzeń podniesionych w doniesieniach medialnych lub audytach rządowych. Sąd przyznał jednak, że niektóre wpisy prokuratora generalnego Jeonga w wewnętrznej sieci prokuratury „Epros” zawierały radykalne wyrażenia i mogły wywołać kontrowersje polityczne, uznał jednak, że nie jest to wystarczające, aby stanowić odpowiednią podstawę do podjęcia działań personalnych. W rezultacie sąd zaalarmował próby neutralizacji głosów krytycznych w obrębie prokuratury, wyjaśniając, że choć prawna interpretacja tego, czy degradować, czy nie, była odmienna, to brakowało celowości i proceduralnej legitymizacji korzystania z praw pracowniczych.

Tymczasem Naczelna Prokuratura stara się zrewidować swoje wytyczne, aby znacząco ograniczyć prawo prokuratorów do apelacji, zgodnie z instrukcjami Prezydenta Lee Jae-myunga. W obecnym systemie zwyczajem jest, że prokuratura wnosi apelację, nawet jeśli zostanie uniewinniona w pierwszym procesie, jednak w przyszłości planuje się odfiltrować masowe odwołania w drodze poddania ich rozpatrzeniu przez „Komitet ds. kontroli apelacji”. Chociaż ma to na celu zmniejszenie cierpień oskarżonych i zmniejszenie niepotrzebnych kosztów sądowych, wśród prokuratorów pierwszej linii słychać wyraźne głosy zaniepokojenia. Z perspektywy ofiary wskazuje się, że w przypadku nadmiernego ograniczenia uprawnień prokuratora odpowiedzialnego za utrzymanie aktu oskarżenia w przypadku nieuczciwej ofiary środki sądowe mogą zostać praktycznie zablokowane. W szczególności w sytuacji, gdy likwidacja Prokuratury i spadek możliwości kontynuowania ścigania idą w parze, pojawia się ostra krytyka, jakoby te ograniczenia przyspieszyły ubezwłasnowolnienie prokuratury.

Kontrowersje natomiast budzi sprawa byłego prokuratora Lee Gyu-wona, dla którego potwierdzono karę grzywny w zawieszeniu pod zarzutem spisywania fałszywych wyników przesłuchań w związku ze „sprawą Kim Hak-eui”. Natychmiast po rozprawie były prokurator Lee nie zastosował się do wyroku i zapowiedział złożenie skargi na Konstytucję oraz wezwał do aktywnego śledztwa przez Biuro ds. Śledczych ds. Korupcji w celu przywrócenia mu reputacji. W związku z tym w prokuraturze panuje ogromne zamieszanie, ponieważ interesy związane z prawami pracowniczymi, prawami dochodzeniowymi i systemem odwoławczym są ze sobą ściśle powiązane. W obecnej sytuacji, gdy odsetek uniewinnień w pierwszym procesie statystycznie przekracza 1%, jak zharmonizować dwie wartości, jakim jest wzmocnienie zdolności dochodzeniowej prokuratury i zapewnienie oskarżonemu prawa do obrony, pozostaje trudną kwestią, którą wymiar sprawiedliwości i władza wykonawcza muszą rozwiązać wspólnie.