미 해군 함정 건조의 딜레마: 동맹의 기회인가, 자국 우선주의의 벽인가 > K-wave Trends

Departament Obrony Stanów Zjednoczonych doświadcza poważnego wąskiego gardła, które spowalnia budowę statków z powodu niedoboru wykwalifikowanych pracowników i starzejącej się infrastruktury stoczniowej, i planuje strategię wykorzystania potencjału sojuszniczych stoczni, aby przezwyciężyć ten problem. W rzeczywistości w budżecie na rok budżetowy 2027 przeznaczono dużą ilość środków na badania i wykorzystanie możliwości sojuszniczych stoczniowców w zakresie budowy statków, co wzbudziło oczekiwania, że ​​stanie się to nowym motorem wzrostu dla koreańskiego przemysłu stoczniowego. Jednak sytuacja gwałtownie się zmieniła, gdy Komisja Sił Zbrojnych Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych przyjęła niedawno poprawkę podczas przeglądu ustawy National Defense Authorization Act (NDAA), aby ograniczyć wykorzystanie budżetów na budowę okrętów bojowych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych do stoczni zagranicznych. Jest to reprezentatywny przykład bezpośredniego konfliktu pomiędzy pragmatyczną strategią bezpieczeństwa amerykańskiej administracji a politycznymi interesami Kongresu.

Członkowie Kongresu USA, którzy przewodzili tej ustawie, podtrzymują silną logikę „America First”, zgodnie z którą amerykańskie wydatki wojskowe muszą prowadzić do tworzenia miejsc pracy i odbudowy bazy przemysłowej w Stanach Zjednoczonych. Dla legislatorów, których okręgi posiadają duże stocznie, budowa okrętów wojennych wykracza poza zwykłą politykę obronną i jest kluczowym zadaniem politycznym, które pozwoli im udowodnić wyborcom swoje wpływy przed wyborami śródokresowymi. Twierdzą, że sam pomysł budowy okrętów Marynarki Wojennej USA przy użyciu zagranicznej siły roboczej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, i ryzykują życiem, aby ustanowić mechanizm prawny blokujący outsourcing za granicą. Ostatecznie makro cel, jakim jest bezpieczeństwo, blokowany jest przez mikropolityczną logikę ochrony krajowego przemysłu, a modelowi współpracy z sojusznikami grozi utrata dynamiki.

Radości i smutki koreańskich stoczniowców są mieszane w zależności od tego, czy zapewnią sobie bazę produkcyjną w Stanach Zjednoczonych. Grupa Hanwha podjęła wyprzedzającą reakcję, ustanawiając system umożliwiający bezpośrednią budowę statków w USA poprzez przejęcie Philly Shipyard i zabezpieczenie udziałów w Austal, i oczekuje się, że zyska przewagę na tym etapie regulacyjnym. Z drugiej strony firmy, które nie zapewniły sobie lokalnego zaplecza produkcyjnego, jak np. HD Hyundai Heavy Industries, próbowały wejść na rynek poprzez strategiczne partnerstwa z firmami amerykańskimi, ale jeśli regulacje Kongresu staną się rzeczywistością, będą musiały podjąć się trudniejszego zadania, jakim jest inwestowanie lokalnie lub bezpośrednia budowa zakładów produkcyjnych. Obecnie krajowemu przemysłowi stoczniowemu nie wystarczy po prostu zapewnienie doskonałej technologii budowy, jest on zmuszony przyjąć trudną strategię lokalizacyjną, wymagającą wykorzystania lokalnej siły roboczej w USA i bezpośrednio działającej infrastruktury.

Tymczasem środowisko bezpieczeństwa w Azji Północno-Wschodniej i na Bliskim Wschodzie staje się coraz bardziej złożone i niebezpieczne ze względu na groźbę Iranu zamknięcia Cieśniny Ormuz i ambicje Chin dotyczące zabezpieczenia praw do żeglugi na Morzu Wschodnim. W miarę nasilania się niewidzialnej wojny informacyjnej wokół tajemnic wojskowych, jak w przypadku chińskiego studenta, który zrobił nieautoryzowane zdjęcia bazy morskiej w Pusanie, Stany Zjednoczone znajdują się pod strategiczną presją, aby utrzymać w ryzach mocarstwa kontynentalne poprzez zjednoczenie potęg morskich. W tej sytuacji zamknięta polityka Kongresu USA w zakresie przemysłu stoczniowego niesie ze sobą ryzyko, że stanie się działaniem o charakterze autodestrukcyjnym, które w dłuższej perspektywie spowolni ekspansję potęgi morskiej USA i ostatecznie osłabi system bezpieczeństwa morskiego u jego sojuszników. Innymi słowy, Stany Zjednoczone znajdują się na krytycznym rozdrożu: czy szukać współpracy sojuszniczej w celu szybszej budowy okrętu wojennego, czy też zbudować odizolowaną fortecę, aby chronić własny przemysł stoczniowy.