벼랑 끝에 선 노동의 존엄, 구조적 불평등을 넘어 정의로운 전환을 향하여 > K-wave Trends

Praktyka wykluczania głosów pracowników z procesu sprzedaży przedsiębiorstw staje się zalążkiem chronicznego niepokoju. W miarę jak firmy takie jak SK Siltron i Cheongho Nais dążą do sprzedaży praw do zarządzania, pracownicy są całkowicie odcięci od informacji i zmuszeni martwić się, czy uda im się znaleźć zatrudnienie. Firma unika negocjacji ze względu na bezpieczeństwo sprzedaży, jednak dla pracowników jest to kwestia krytyczna, od której zależy ich byt. Fakt, że związek zawodowy SK Siltron zażądał niedawno listu potwierdzającego bezpieczeństwo zatrudnienia, niezależnie od tego, czy zostanie on sprzedany, czy nie, stanowi mocny sygnał, że nie można dłużej tolerować zwiększania wartości przedsiębiorstwa w oparciu o poświęcenie członków. To żądanie wykracza poza zwykłą ochronę miejsca pracy; można to postrzegać jako środek ratunkowy i minimalny środek bezpieczeństwa zapewniający należyte uznanie wartości pracy, która przyczyniła się do rozwoju firmy.

Kwestie bezpieczeństwa w obiektach przemysłowych zostały obecnie podniesione do rangi kwestii przetrwania, a nie kwestii wyboru. Jak widać na przykładzie eksplozji fabryki Hanwha Aerospace Daejeon czy zawalenia się wiaduktu Seosomun, zaniedbania w zakresie zarządzania bezpieczeństwem prowadzą do poważnych wypadków, w wyniku których pracownicy tracą życie. Rząd pośpiesznie wprowadza środki przygotowujące na fale upałów i wzmacnia kontrole grup wysokiego ryzyka, ale rzeczywistość jest taka, że ​​pracownikom w terenie brakuje czasu i nie mogą nawet korzystać ze schronisk. Katastrofy klimatyczne, takie jak fale upałów, stanowią codzienne zagrożenie, zwłaszcza dla pracowników mobilnych, takich jak kurierzy i pracownicy platform dostawczych. Zamiast ilościowej rozbudowy schronisk, pracownicy chcą mieć więcej czasu na odpoczynek i poprawę swojego środowiska pracy. W tym celu niezbędna jest aktywna interwencja administracji w celu monitorowania, czy obowiązki przedsiębiorstw w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia są dokładnie wdrażane na miejscu.

Coraz bardziej niż kiedykolwiek podkreśla się znaczenie negocjacji pomiędzy głównym wykonawcą a podwykonawcami w celu przełamania dualnej struktury rynku pracy. Jak widać w przypadku SK Intellix i Cheongho Nais, istotną zmianą jest to, że pracownicy podwykonawcy i pracownicy specjalnie zatrudnieni próbują negocjować bezpośrednio z głównym wykonawcą w strukturze, w której główny wykonawca sprawuje faktyczną kontrolę. Pracownicy w ramach istniejącego systemu akordowego zostali potraktowani nieracjonalnie, ponieważ znajdują się w martwym punkcie w świetle ustawy o standardach pracy i nie kwalifikują się nawet do płacy minimalnej. Powodem, dla którego społeczność pracownicza jest gotowa posunąć się do protestów ulicznych i żądania płacy minimalnej dla pracowników zatrudnionych na akord, jest to, że nie może ona dłużej ignorować struktury, w której jest wykorzystywana w cieniu gospodarki platformowej. Jedynie wtedy, gdy zostanie ustanowiona struktura, w której rząd pierwotny przejmie odpowiedzialność jako „prawdziwy szef”, możliwe stanie się wypełnienie luki na rynku pracy i osiągnięcie uczciwej konkurencji.

Nawet w sektorze publicznym wartość pracy stoi przed wyzwaniami związanymi z ograniczeniami strukturalnymi i niedoborem siły roboczej. Znaczące jest, że urzędnicy Państwowej Komisji Wyborczej przyznali się do przepracowania w warunkach, które kryły się za ich dumą jako instytucji konstytucyjnej, podczas gdy borykali się z niedoborami kart do głosowania. W trudnych warunkach pracy, takich jak 29-godzinne całonocne zmiany, wady systemu nieuchronnie prowadzą do wypadków na budowie. Nawrotom nie można nigdy zapobiec po prostu poprzez obwinianie poszczególnych osób za ich obecność lub nakładanie sankcji prawnych. Biorąc pod uwagę ogrom zadań zarządczych powierzonych Państwowej Komisji Wyborczej oraz istotne potrzeby administracyjne, takie jak zarządzanie funduszami politycznymi, rozbudowa etatów kadrowych i modernizacja systemu wydawania kart na miejscu, należy uznać za minimalną inwestycję infrastrukturalną gwarantującą obywatelom prawo do głosowania.

Rola samorządów lokalnych staje się coraz ważniejsza w szybko zmieniającym się otoczeniu przemysłowym. Aby zapełnić martwe pola, do których nie dociera polityka rządu centralnego, na poziomie lokalnym podejmuje się próby „praktycznych obietnic dotyczących zatrudnienia”, takich jak zwiększenie zasiłków chorobowych i wsparcie dla zakładów pracy zatrudniających mniej niż pięciu pracowników. W szczególności decyzja o powołaniu Komisji Życia i Bezpieczeństwa jako organizacji podlegającej bezpośrednio burmistrzowi jest wyrazem silnej woli samorządu do bezpośredniego dbania o zdrowie i bezpieczeństwo pracowników. Ponadto dyskusja na temat „sprawiedliwej transformacji” w celu rozwiązania problemu niepewności zatrudnienia pracowników energetyki, która pojawia się podczas procesu transformacji energetyki, jest kluczowym procesem w projektowaniu przyszłej struktury przemysłowej wykraczającej poza zwykłe przekształcenie w szeregowców. Kiedy te eksperymenty polityczne na szczeblu lokalnym wpłyną na politykę rządu centralnego, prawa pracownicze w Korei będą mogły dojrzeć o krok dalej.