반도체의 화려한 귀환, 50년 만의 명목 성장률이 가리키는 한국 경제의 명암 > K-wave Trends

Wskaźniki ekonomiczne za pierwszy kwartał ogłoszone przez Bank Korei były dowodem na to, jak potężny jest „efekt półprzewodnika”. Tempo wzrostu realnego produktu krajowego brutto (PKB) osiągnęło 1,8%, przekraczając rekordowy wynik, dzięki wysokiej dynamice wzrostu eksportu półprzewodników i artykułów IT, które są branżami wymagającymi dużej technologii, wynoszącymi 5,9%. W szczególności inwestycje w obiekty również wzrosły o 6,6%, co pokazuje, że firmy aktywnie rozbudowują swoją infrastrukturę pod kątem przyszłej żywności. Nawet w obrębie branży produkcyjnej zauważalny był wzrost sektora ICT, co w połączeniu z ekspansją branży sztucznej inteligencji (AI) można postrzegać jako efekt ponownego potwierdzenia konkurencyjności koreańskich firm na rynku globalnym.

Najbardziej rzucającym się w oczy aspektem tego wskaźnika jest dynamika nominalnego PKB na poziomie 10,5%, najwyższa od 50 lat. Podczas gdy realny PKB mierzy jedynie zmiany w produkcji, nominalny PKB jest wskaźnikiem obejmującym ceny i rentowność przedsiębiorstw. Wraz z gwałtownym wzrostem cen eksportu półprzewodników rentowność przedsiębiorstw znacznie się poprawiła, co stało się siłą napędową wzrostu całkowitego nominalnego dochodu kraju. Deflator PKB również wzrósł o 12,9%, wyraźnie pokazując efekt rosnących cen eksportu. Ten wzrost nominalnego dochodu można interpretować jako bardzo pozytywny sygnał dla rządu w zakresie zabezpieczenia wpływów podatkowych i zarządzania wskaźnikami zadłużenia.

Realny dochód narodowy brutto (DNB), który reprezentuje poziom dochodów odczuwanych przez społeczeństwo, również odnotował fenomenalny wzrost o 9,2%, bijąc rekord wszechczasów. Sugeruje to, że kwota dochodów uzyskiwanych za granicą przez naszych obywateli napływających do kraju wzrosła, a warunki handlu ogólnie poprawiły się. Urzędnik Banku Korei przeanalizował, że jeśli ta tendencja się utrzyma, istnieje duże prawdopodobieństwo, że osiągnięcie dochodu narodowego brutto na mieszkańca w wysokości 40 000 dolarów nastąpi znacznie wcześniej, niż wcześniej oczekiwano. Zachęcający jest fakt, że siła nabywcza całego kraju wzrosła, ponieważ ogromne zyski osiągane przez przedsiębiorstwa zostały ujęte jako dochody netto czynników produkcji z zagranicy.

Jednak za świetnością tych makrowskaźników kryje się wciąż wiele wyzwań, które należy rozwiązać. W ubiegłym roku dochód na mieszkańca w dolarach utrzymał się na poziomie 36 963 dolarów i pozostawał na niezmienionym poziomie przez trzy kolejne lata. Wynika to głównie z faktu, że wartość wygranej po przeliczeniu na dolary uległa rozwodnieniu w miarę spadku wartości wygranej. W rzeczywistości analiza mówiąca, że ​​Tajwan i Japonia ponownie przekroczyły dochód Korei na mieszkańca w wyniku boomu na półprzewodniki i reformy standardów statystycznych, wywołuje bolesny sygnał alarmowy. W szczególności nie możemy przeoczyć faktu, że jeśli tendencja do wysokiego kursu walutowego będzie się utrzymywać, nasz międzynarodowy status gospodarczy może być zagrożony niezależnie od tego, jak bardzo wzrosną nasze dochody oparte na wonach.

Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że dobre wyniki firm eksportowych nie przekładają się w pełni na rzeczywistą siłę nabywczą gospodarstw domowych ani na inwestycje krajowe. Realny dochód do dyspozycji gospodarstw domowych (PGDI) wzrósł w pierwszym kwartale jedynie o 0,3%, a postrzeganie gospodarki przez społeczeństwo jest w dalszym ciągu chłodne. Dane pokazujące spadek stopy inwestycji krajowych brutto i gwałtowny wzrost stopy inwestycji zagranicznych mogą świadczyć o tym, że firmy kierują swoją uwagę na świat zewnętrzny, zamiast tworzyć nowe miejsca pracy w kraju. Rozbieżność między wynikami eksportu a rynkiem krajowym jest wyzwaniem strukturalnym, któremu musi stawić czoła nasza gospodarka, do tego stopnia, że ​​można spotkać się z powiedzeniem: „Eksport jest hitem, ale popyt krajowy jest problemem”.