죽음으로 증명한 '아픈 교실'의 민낯: 사립유치원 교사의 비극이 던진 질문 > K-wave Trends

To uznanie wypadków przy pracy jest o tyle istotne, że oficjalnie potwierdza wrażliwość środowiska pracy nauczycieli. Zmarły przez całe życie był obciążony dużą ilością zajęć, takich jak przygotowania do występów szkolnych i orientacja dla nowych uczniów, a nawet po zdiagnozowaniu grypy był zmuszony chodzić do pracy bez możliwości skorzystania ze zwolnienia lekarskiego ze względu na brak pracowników na zastępstwo. Z danych przekazanych przez rodzinę pogrążonego w żałobie wynika, że ​​choć wiele dzieci i nauczycieli przedszkola było już zakażonych grypą, szkoła zmuszona była normalnie funkcjonować. Nauczyciele byli izolowani pod presją strukturalną, gdzie nie mogli odpoczywać nawet wtedy, gdy byli chorzy, co z kolei zagrażało nie tylko prawu poszczególnych nauczycieli do zdrowia, ale także bezpieczeństwu dzieci ze słabym układem odpornościowym. Ostatecznie Korporacja uznała, że ​​śmierć zmarłego miała istotny związek przyczynowy z pracą i prawnie przyznała, że ​​prawa pracowników do ochrony zdrowia nie są chronione w obszarze edukacji.

Kluczowe punkty, na które zwrócił uwagę Koreański Związek Nauczycieli i Pracowników Oświaty oraz związki nauczycieli, to „brak alternatywnego systemu siły roboczej” oraz „struktura zarządzania zamkniętymi prywatnymi przedszkolami”. W wyniku rzeczywistego badania nauczycieli przedszkoli niepublicznych blisko 90% respondentów odpowiedziało, że zdarzyło im się przychodzić do pracy z uczuciem choroby. W strukturze, w której zarządzanie klasą zostaje natychmiast paraliżowane w momencie opuszczenia przez nauczyciela klasy, zamiast zapewnić sobie nauczyciela zastępczego, powtarza się sposób prowadzenia zajęć, a pracę przejmują inni nauczyciele lub dyrektor. To środowisko zredukowało wyrażane przez nauczycieli zamiary wykorzystania zwolnienia lekarskiego do „czegoś, co trzeba zobaczyć” i utrwaliło tragiczną praktykę zmuszania nauczycieli do noszenia masek podczas uczęszczania do szkoły, nawet w sytuacji szerzenia się chorób zakaźnych. Podczas gdy władze oświatowe zaniedbały wysiłki mające na celu zwiększenie przejrzystości przedszkoli prywatnych i wzmocnienie ich publicznego charakteru poprzez korporacje itp., nauczyciele zostali zmuszeni do niezależnego życia poza instytucjonalną siecią ochrony.

Tymczasem trudności w szkołach nie ograniczają się do kwestii chorobowych. Ostatnio świat edukacji stoi w obliczu kolejnej burzy masowych doniesień o molestowaniu dzieci przez niektórych rodziców. Chociaż zrewidowano pięć ustaw chroniących prawa nauczania i wprowadzono instytucjonalne środki uzupełniające, nauczyciele w tej dziedzinie nadal żyją w strachu, że fałszywe raporty w formie „nie, nie” mogą w dowolnym momencie przerwać ich działalność edukacyjną. Często zdarza się, że dzieci są zgłaszane w związku z molestowaniem, ponieważ odmówiły sprostowania aktu urodzenia lub zostały oskarżeni o bycie sprawcą podczas próby powstrzymania problematycznego zachowania ucznia. Sytuacja ta nie tylko łamie wolę nauczycieli do nauczania, ale także osłabia uzasadnione poradnictwo edukacyjne, ostatecznie paraliżując edukacyjną funkcję klasy.

Te dwa trendy, a mianowicie „brak ochrony instytucjonalnej” i „groźba masowych skarg zewnętrznych”, pokazują, że nasza dziedzina edukacji stoi w obliczu poważnego kryzysu. Nauczyciele przedszkoli prywatnych zmuszeni są do pracy ponad siły ze względu na brak zastępstw, a nauczyciele szkół podstawowych i gimnazjów narażeni są na luki instytucjonalne, które utrudniają obronę nawet legalnej działalności edukacyjnej. Obydwa te problemy wynikają z praktyki polegania na „poświęceniu nauczycieli” w edukacji. Rzeczywistość jest taka, że ​​dziedzina edukacji, która powinna być prowadzona systemowo, opiera się na odpowiedzialności, zaangażowaniu i dbałości o szczegóły poszczególnych nauczycieli. To już nie jest trwałe. Dlatego właśnie władze oświatowe muszą wykraczać poza proste proponowanie środków po wystąpieniu incydentu i sprawować praktyczną władzę administracyjną, aby zasadniczo poprawić środowisko pracy i chronić prawa nauczania.

Równie pilne jak dyskusje akademickie na temat poprawy profesjonalizmu programu nauczania jest stworzenie środowiska, w którym nauczyciele mogą bezpiecznie pracować. W obszarze edukacji wczesnoszkolnej aktywnie trwają badania nad edukacją i pedagogiką skupioną na zabawie, ale żadna filozofia edukacyjna nie może rozwinąć się na tym polu, jeśli ciało i umysł nauczyciela praktykującego edukację zostaną złamane. Stworzenie podstaw instytucjonalnych, takich jak zapewnienie faktycznych zwolnień lekarskich w przypadku wybuchu choroby zakaźnej, wyliczenie liczby nauczycieli na podstawie liczby zajęć czy obowiązkowe oddelegowanie personelu zastępczego, to zadania, których nie można już odkładać na później. Teraz musimy położyć kres praktyce zaniedbywania poświęceń nauczycieli i nazywania ich „pasją” lub „poczuciem misji”. Nadszedł czas, aby niezwykle zwyczajna prawda, że ​​tylko zdrowi nauczyciele mogą wychowywać zdrowe dzieci, stała się najwyższym priorytetem polityki.