흔들리는 노동 현장과 공공 시스템: 참정권 사태부터 노동권의 재정의까지 > K-wave Trends

Niedawny niedobór kart do głosowania do wyborów lokalnych wykraczał poza zwykły brak doświadczenia w zarządzaniu i wyraźnie pokazał, jak samozadowolenie funkcjonowało w systemie Państwowej Komisji Wyborczej, organu państwowego. Społeczeństwo obywatelskie, w tym Koreańska Konfederacja Związków Zawodowych, ostro krytykuje Państwową Komisję Wyborczą za zaniedbanie prawa obywateli do głosowania pod pretekstem cięć budżetowych i braku przewidywania popytu. Pomimo potwierdzenia dużej chęci do głosowania (ponad 70%) przed wyborami, fakt, że na miejscu faktycznie rozdano niewystarczającą ilość papieru, świadczy o tym, że zmysł administracyjny Państwowej Komisji Wyborczej jest daleki od podstawowych wartości demokracji. Jeszcze poważniejsza jest nieodpowiedzialna postawa kierownictwa bezpośrednio po zdarzeniu. Próba przerzucenia panującego chaosu na urzędników niższego szczebla jest dowodem na to, jak bardzo Państwowa Komisja Wyborcza ignorowała postulaty reform wewnętrznych, ukrywając się za przywilejem bycia instytucją konstytucyjną.

Z drugiej strony, nawet w środku tej administracyjnej katastrofy, pojawia się wiele głosów wzywających do wytyczenia jasnego stanowiska wobec bezpodstawnej teorii spiskowej dotyczącej „oszustwa wyborczego”. Koreańska Konfederacja Związków Zawodowych domaga się innowacji na poziomie demontażu i dokładnego zbadania prawdy o złym systemie zarządzania Państwową Komisją Wyborczą, ale podkreśla, że ​​nie należy tego wykorzystywać jako pretekstu do fałszowania samych wyników wyborów, które zostały potwierdzone w demokratycznych procedurach. Sugeruje to, że należy oddzielić odpowiedzialność od ochrony podstaw demokracji. Dzieje się tak dlatego, że bezkrytyczne stawianie podejrzeń jedynie pogłębia zamieszanie społeczne i nie rozwiązuje istotnego problemu reformy strukturalnej Państwowej Komisji Wyborczej. Ostatecznie incydent ten należy wykorzystać jako okazję do przełamania chronicznej biurokracji Państwowej Komisji Wyborczej poprzez silną kontrolę zewnętrzną, w tym śledztwo rządowe, i surowe ukaranie osób odpowiedzialnych.

Uwaga środowiska pracy skierowana jest obecnie na nowy obszar, wykraczający poza dotychczasowy system prawa pracy. „Zastosowanie płacy minimalnej do pracowników specjalnych i pracowników platform”, które dwa główne związki zawodowe krzyczały jednym głosem w Zgromadzeniu Narodowym, nie jest po prostu kwestią podniesienia płac, ale egzystencjalnym pytaniem o to, jak daleko rozszerzy się definicja pracownika w epoce, w której forma pracy szybko się zmienia. Około 8,7 miliona osób, w tym kurierzy, dostawcy usług i osoby planujące ubezpieczenia, znajduje się obecnie w martwym punkcie siatki ochrony prawnej pod nazwą „indywidualni właściciele przedsiębiorstw”. Domagają się realistycznej płacy minimalnej, która uwzględnia czas podróży i koszty ryzyka w środowisku pracy na akord, i zdecydowanie nalegają na rewizję art. 2 i 6 ustawy o płacy minimalnej. Jest to także wezwanie czasów, aby położyć kres dyskryminacyjnej strukturze pracy, która istnieje od 40 lat.

Środowisko menedżerskie jest w dalszym ciągu ostrożne w stosunku do żądań środowiska pracy. Oprócz tego, że nie są oni pracownikami w rozumieniu ustawy o normach pracy, rodzi to pytania o racjonalność i obiektywność metody obliczania płacy minimalnej stosowanej w przypadku pracowników zatrudnionych na akord. Jednak sądy już na podstawie kilku precedensów uznają status pracowników platform jako pracowników w świetle prawa związkowego, a środowisko pracy również szuka logicznej perswazji, wychodząc poza proste żądania i przedstawiając konkretne dane wyliczeniowe. Bitwa między pracownikami a kadrą kierowniczą tocząca się w Komitecie ds. Płacy Minimalnej będzie ważnym procesem w ustalaniu standardów wartości pracy, zgodnie z którymi nasze społeczeństwo powinno podążać. Ostatecznie klucz leży w „istocie”, a nie w „formie”. Zdecydowane stanowisko środowiska pracy jest takie, że nie powinno już być pracowników wyłączonych spod ochrony prawnej ze względu na inny rodzaj pracy i szczególne metody zatrudnienia.

Tymczasem w środowisku prawniczym zapadły wybiegające w przyszłość orzeczenie sądu dotyczące kontrowersji wokół używania samolubnych wyrażeń wokół historii solidarności północnokoreańskich grup robotniczych. Sąd Najwyższy w Seulu orzekł, że działania Komitetu Zjednoczenia Stanów Zjednoczonych i Korei Północnej mające na celu usunięcie przemówienia solidarnościowego opublikowanego na stronie internetowej Koreańskiej Konfederacji Związków Zawodowych były niesprawiedliwe, potwierdzając granice między wolnością słowa a ustawą o bezpieczeństwie narodowym. Sąd po raz kolejny podkreślił precedens Sądu Najwyższego, że należy wziąć pod uwagę ogólny kontekst i cel, a nie oceniać przydatność jedynie konkretnych sformułowań. O ile nie jest to aktywny i agresywny poziom, który zagraża istnieniu kraju, uważamy, że jego usunięcie może być nadmierną cenzurą. To surowe ostrzeżenie sądu, że kolejne wnioski o wykreślenie ze strony Służby Wywiadu Narodowego i Komisji Obrony Narodowej to nic innego jak niejasne spekulacje, a oznacza, że ​​nasze społeczeństwo musi odejść o krok dalej od epoki, w której wszystko oceniano według standardów ideologicznych.