민주주의의 근간이 흔들린다: ‘투표용지 대란’이 쏘아 올린 정치권의 대격변 > K-wave Trends

Istota tej sytuacji polega na rażącym złym przeprowadzeniu wyborów. Bezprecedensowy incydent, w którym głosowanie zostało opóźnione lub wstrzymane z powodu niedostarczenia kart do głosowania, miał miejsce w 67 miejscowościach w całym kraju, co miało wydźwięk polityczny, ponieważ koncentrowało się na obszarach, gdzie dominowała konkretna partia polityczna. Partia Władzy Ludowej zdecydowanie się temu sprzeciwia, określając to nie jako zwykły błąd, ale poważne naruszenie praw wyborczych, które może zachwiać samymi wynikami wyborów. Z drugiej strony Koreańska Partia Demokratyczna również ogłosiła swoje stanowisko w sprawie zbadania prawdziwości tego incydentu, ale toczy zaciętą walkę o to, kto przejmie przewodnictwo w rządowym śledztwie. Obie strony na różne sposoby składały wnioski o wszczęcie dochodzenia rządowego, ale za kulisami istniał złożony zestaw kalkulacji mających na celu pociągnięcie drugiej strony do odpowiedzialności i udowodnienie własnej legitymacji politycznej.

Partia Władzy Ludowej poszła o krok dalej i zdecydowanie wezwała do „reelekcji”. Przywództwo, w tym przedstawiciel Jang Dong-hyuk, podnosi możliwość, że brak kart do głosowania mógł mieć decydujący wpływ na wyniki, i argumentuje, że nie można uznać zanieczyszczonych wyników wyborów. W szczególności coraz częściej pojawiają się głosy wzywające do wprowadzenia specjalnego prokuratora i nadania pierwszeństwa pełnym reelecjom przed dochodzeniem rządowym w związku z orzeczeniem, że opóźnienie w głosowaniu na polu bitwy pod Park Byeong zniekształciło opinię publiczną. Twierdzą, że nie chodzi tu tylko o organizację wyborów, ale o minimalny środek przywracający konstytucyjną wartość praw wyborczych. Niektórzy obawiają się nawet, że incydent ten może stać się detonatorem, który może całkowicie zachwiać wynikami wyborów krajowych.

W obliczu tej batalii w świecie politycznym rośnie zgoda co do tego, że „poważna operacja” Państwowej Komisji Wyborczej jest nieunikniona. Państwowa Komisja Wyborcza, która po sfałszowanych wyborach z 15 marca 1960 r. ugruntowała swoją pozycję niezależnej instytucji konstytucyjnej, istniała w „strefie wolnej od wiatru”, wolnej od zewnętrznego nadzoru. Jednak w związku z tym incydentem spotkała się z krytyką, że tarcza ochronna niezależności doprowadziła do luźnej dyscypliny wewnętrznej i luźnego zarządzania. Status Państwowej Komisji Wyborczej, uznawanej dotychczas za ostoję, został postawiony na łopatki, w tym struktura, w której sędzia Sądu Najwyższego pełni jednocześnie funkcję przewodniczącego jako niestałego przewodniczącego oraz wyłączenie Komisji Obrachunkowej i Inspekcji z obowiązków kontrolnych, a rozpoczęła się wojna legislacyjna o wzmocnienie rozliczalności i przejrzystości Państwowej Komisji Wyborczej niezależnie od partii rządzącej i opozycji.

Działania legislatury są bardzo wieloaspektowe i specyficzne. Ustawodawcy z partii rządzącej i opozycji spieszą się z projektami ustaw, które mają na celu powołanie stałych członków komitetów wyborczych, powołanie komisji audytu z udziałem członków zewnętrznych i wprowadzenie obowiązku przesłuchań kadr. W szczególności osobistości polityczne, w tym poseł Han Dong-hoon, zaproponowali plan wzmocnienia odpowiedzialnego zarządzania poprzez przeniesienie przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej na stałe stanowisko oraz wzmocnienia kontroli zewnętrznej poprzez regularne inspekcje Komisji Audytu i Inspekcji. Jest to wyraz naszej silnej woli zasadniczej reorganizacji organizacji zwanej Państwową Komisją Wyborczą, aby zapobiec powtórzeniu się takiej sytuacji. Powodem, dla którego świat polityczny w dalszym ciągu nalega na wprowadzenie przepisów nawet po zakończeniu wyborów, jest poczucie, że gniew opinii publicznej z powodu tego incydentu będzie miał znaczący wpływ na wskaźniki poparcia w przyszłych wyborach.

Wyniki najnowszego sondażu Realmeter wyraźnie pokazują wpływ tej sytuacji politycznej na wskaźniki akceptacji. Zmniejszenie się różnicy w ocenach poparcia pomiędzy Partią Demokratyczną a Partią Władzy Ludowej do 0,7 pkt proc. interpretuje się jako wynik odzwierciedlenia stosunku obu partii do kwestii głosowania i wynikającej z tego tendencji w nastrojach społecznych. Ponieważ obie strony toczą zacięty wyścig z marginesem błędu, gra toczy się na cienkim lodzie, a jedna drobna kwestia polityczna może zachwiać ogólną oceną poparcia. Partie polityczne trzeciej strefy, takie jak Partia Reform Ojczyzny i Partia Nowe Reformy, również starają się zaznaczyć swoją obecność w tej luce, ale ostatecznie przywództwo w sytuacji politycznej zależy od tego, kto będzie w stanie jaśniej określić prawdę o sytuacji niedoborów kart do głosowania i kto jest za to odpowiedzialny.