6천 년 전 바다의 기록: 고래뼈에 박힌 작살촉, 역사가 되다 > K-wave Trends

Relikty uznane za narodowe dziedzictwo kultury ludowej zostały w dramatyczny sposób ujawnione światu w 2010 roku podczas badań wykopaliskowych związanych z budową drogi na neolitycznym stanowisku w Hwangseong-dong, Nam-gu, Ulsan. Odkopano wówczas stos około 800 artefaktów, w tym ceramiki i sieci rybackich, przedstawiających aspekty kultury rybackiej epoki neolitu, co przyciągnęło uwagę środowisk akademickich. Wśród nich cztery artefakty odkryte z końcówkami harpunów wykonanymi ze misternie zmielonych poroży jelenia osadzonych w każdej kości ogonowej i łopatkach wieloryba są uważane za decydujący wskaźnik istoty ówczesnej technologii wielorybnictwa. Datowanie radiowęglowe ujawniło, że artefakty te pochodzą z okresu między 4000 a 3000 lat p.n.e., co sugeruje, że neolityczna ludność Półwyspu Koreańskiego posiadała już zaawansowane umiejętności łowiectwa morskiego.

Powodem, dla którego ten artefakt ma wyjątkową wartość naukową, jest to, że cel wykonania prehistorycznych narzędzi, ślady ich użycia i ich związek z celem polowania pozostają nienaruszone w formie fizycznej. Końcówka harpunu, wykonana w wyniku przetworzenia bardzo mocnego poroża jelenia w ostre końcówki, udowadnia, że ​​ówcześni myśliwi doskonale rozumieli ekologię zwierząt i wybierali optymalne materiały do ​​produkcji broni. W szczególności fakt, że czubek harpuna był głęboko osadzony w kości wieloryba, jest niezatartym dowodem na to, że narzędzie to nie było tylko ceremonialną ozdobą, ale rzeczywistym narzędziem myśliwskim używanym do ujarzmienia ogromnego wieloryba. Nawet w krajowej i międzynarodowej społeczności archeologicznej niezwykle rzadki jest przypadek odkrycia reliktu, który został wypchany w nienaruszonym stanie w momencie polowania i stanowi cenne źródło, które pozwala wejrzeć w mądrość przetrwania ówczesnej ludzkości.

Przede wszystkim zabytek ten ma szczególne znaczenie, ponieważ stanowi krytyczne ogniwo potwierdzające historyczną autentyczność „petroglifów z Bangucheon”, które są wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Tymczasem niektórzy uczeni wysunęli możliwość, że scena wielorybnictwa przy użyciu łodzi, harpuna i sieci wyryta na petroglifach z Bangudae może być wyrazem symbolicznym lub rytualnym. Jednakże artefakty oznaczone tym razem wyraźnie pokazują, że opisy zawarte w petroglifach są rzeczywistymi danymi empirycznymi rejestrującymi konkretną działalność połowową, która miała miejsce w epoce neolitu. Innymi słowy, artefakt ten doskonale dowodzi, że petroglify nie były artystyczną wyobraźnią prehistorycznych ludzi, ale historycznymi „dokumentami”, które rejestrowały rzeczywiste sceny z życia.

Innym ważnym znaczeniem tego oznaczenia jest to, że po raz pierwszy artefakt bezpośrednio związany z produkcją i działalnością zarobkową w czasach prehistorycznych staje się dziedzictwem kulturowym uznanym na szczeblu krajowym. Chociaż nasza polityka w zakresie dziedzictwa kulturowego skupiała się dotychczas na relikwiach królewskich, dziełach sztuki o wysokiej wartości artystycznej i budynkach, niniejszy przypadek zwiastuje zasadniczą zmianę w tym sensie, że rząd przywiązywał wagę do ochrony nawet w obszarze „historii życia”, w którym zwykli prehistoryczni ludzie z zawziętością przetrwali. Oznacza to zmianę perspektywy i spojrzenie na historię jako zapis barwnego życia ludzi, którzy żyli w danych czasach, a nie tylko jako zapis władców. Te wysiłki zmierzające do ponownego odkrycia wartości historycznej i poszerzenia jej znaczenia w ogromnym stopniu przyczynią się do poszerzenia zakresu naszego dziedzictwa kulturowego.

Administracja Dziedzictwa Narodowego planuje zebrać opinie ze wszystkich środowisk w ciągu 30-dniowego okresu wypowiedzenia i ostatecznie potwierdzić uznanie obiektu za narodowe dziedzictwo kultury ludowej w drodze dyskusji przez Komisję Dziedzictwa Narodowego. Postanowiliśmy także wyjaśnić jego tożsamość, zmieniając nazwę z dotychczasowej „kość wieloryba osadzona z kościstym ostrzem” na „szpic harpunowy z rogu jelenia osadzony w kości wieloryba”, co wyraźniej ujawnia cechy materialne i historyczne znaczenie reliktu. Dzięki temu oznaczeniu miasto Ulsan spodziewa się, że relikwia wraz z petroglifami z Bangucheon stanie się symbolicznym dobrem informującym świat, że Ulsan od czasów prehistorycznych było kluczową giełdą i centrum cywilizacji morskiej Azji Wschodniej. Będzie to okazja do wzmocnienia tożsamości regionalnej, a jednocześnie ponownego utrwalenia statusu prehistorycznej kultury Półwyspu Koreańskiego w świecie archeologii.