Kluczem do tej bitwy o zamówienia nie jest pytanie „kto może zbudować lepszy okręt podwodny?”, ale „kto może całkowicie wypełnić lukę w zakresie konserwacji Kanady”. Rząd kanadyjski jest w pełni świadomy obciążeń konserwacyjnych spowodowanych starzeniem się istniejących okrętów podwodnych klasy Victoria i przeznaczył ponad połowę oceny projektu na budowę infrastruktury umożliwiającej efektywną eksploatację 12 nowych okrętów podwodnych. W odpowiedzi na to firma Hanwha Ocean uruchomiła strategię budowy baz konserwacyjnych zarówno na wschodnim, jak i zachodnim wybrzeżu, poprzez współpracę z lokalnymi firmami budowlanymi w Kanadzie. Jest to strategiczne podejście mające na celu wzmocnienie „suwerennej zdolności” Kanady wykraczające poza zwykły transfer technologii i ma na celu udzielenie odpowiedzi na obawy Kanady dotyczące infrastruktury konserwacyjnej. W rzeczywistości kanadyjskie władze odpowiedzialne za obronę podkreślają, że około 70% kosztów cyklu życia łodzi podwodnej wynika z konserwacji i jako najważniejszy warunek wyboru określają utworzenie lokalnego systemu konserwacji.

Potężną bronią Korei jest zdecydowanie „przytłaczająca szybkość dostaw” i „praktyczne możliwości operacyjne”. Opierając się na sprawdzonych osiągach okrętów podwodnych KSS-III Batch-II eksploatowanych przez Marynarkę Wojenną Korei, Hanwha Ocean zaproponowała w momencie podpisywania kontraktu agresywny harmonogram dostaw czterech okrętów do 2035 roku. W szczególności niedawna demonstracja niezawodności technologicznej w ramach „Submarine Showcase”, podczas której okręt podwodny koreańskiej marynarki wojennej przepłynął Ocean Spokojny i wpłynął do bazy w Kanadzie, dał Hanwha Ocean ogromny impuls. Z drugiej strony niemiecki TKMS wykorzystuje silny sojusz standardów NATO ze swoim modelem 212CD. Model ten, opracowywany wspólnie przez Niemcy i Norwegię, jest zgodny z kanadyjską strategią bezpieczeństwa, ponieważ może zmaksymalizować interoperacyjność między krajami członkowskimi NATO w przyszłych zakupach części, systemach szkoleniowych i wsparciu logistycznym.

Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę przed złożeniem zamówienia, jest ogromny „pakiet przemysłowy” prezentowany przez oba kraje. Kanadyjski rząd Mark Carney ma nadzieję, że wprowadzenie na rynek tej łodzi podwodnej będzie katalizatorem ożywienia przemysłu produkcyjnego w kraju i tworzenia miejsc pracy. Hanwha Ocean wyszła naprzeciw potrzebom gospodarczym Kanady, przedstawiając plan wkładu gospodarczego o wartości 144 bilionów wonów, obejmujący produkcję ciężarówek wodorowych, współpracę w zakresie części samochodowych, sektor stalowy i finansowy. Aby nie dać się prześcignąć, Niemcy odpowiedziały obietnicą wniesienia 86 miliardów dolarów kanadyjskich do PKB i stworzenia setek tysięcy miejsc pracy. Obydwa kraje prowadzą zaciętą bitwę, podkreślając, że są partnerami strategicznymi, którzy będą współpracować na rzecz budowy kanadyjskiego ekosystemu sztucznej inteligencji, lotnictwa i czystych technologii poza zwykłymi eksporterami broni.

Ostatnią zmienną jest dynamika geopolityczna i porządek sojuszy. Jako kluczowy członek Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego Kanada priorytetowo potraktuje solidarność sojuszniczą z Niemcami w sytuacji międzynarodowej rosnącej niepewności co do bezpieczeństwa lub wybierze nowego partnera, Koreę, w celu rozszerzenia swoich wpływów w regionie Indo-Pacyfiku. Bardzo zachęcające jest to, że brytyjska firma Babcock niedawno publicznie wsparła współpracę z Hanwha Ocean w celu uzupełnienia słabości Korei w „nienależącym do NATO”. Niemniej jednak powodem, dla którego rząd Kanady jest niezwykle powściągliwy przed ostatecznym ogłoszeniem, jest to, że projekt ten jest złożoną kwestią, która wykracza poza zamówienia wojskowe i może zadecydować o polityce zagranicznej Kanady oraz politycznym sukcesie lub porażce następnego rządu.