Jednym z największych osiągnięć tego festiwalu filmowego jest to, że po raz kolejny potwierdził on siłę koreańskich filmów gatunkowych. Nowy film Eo Content Group „Focus” znalazł się w sekcji „Bucheon Choice Korean”, demonstrując wysoki poziom koreańskich horrorów, a nowy film reżysera Kwaka Kyeong-taeka „My Dad Zombie” został również zaproszony do sekcji „Fantascape”, podnosząc oczekiwania publiczności. W szczególności celem „Focus” było rozwinięcie gatunku poprzez oderwanie się od konwencjonalnego horroru polegającego na prostym przedstawianiu wyglądu ducha i maksymalizowaniu wizualnego niepokoju zapewnianego przez codzienne narzędzie zwane kamerą. Pojawienie się nowych filmów jest dowodem na to, że BIFAN wiernie spełnia swoją rolę przyczółka w odkrywaniu potencjału koreańskich filmów gatunkowych i ekspansji na rynek światowy, wykraczając poza zwykłe projekcje filmowe.

Jednak poza zewnętrznym rozwojem festiwalu filmowego, krytyka przejrzystości wykonania budżetu jest najboleśniejszym palcem festiwalu filmowego, który obchodzi swoje 30-lecie. Budżet zainwestowany w tegoroczny festiwal filmowy to duża kwota, przekraczająca 6,5 ​​miliarda wonów, w tym około 6 miliardów wonów na wsparcie Bucheon City i sponsoring korporacyjny. Problem w tym, że mimo wydatkowania tak olbrzymich środków publicznych, praktycznie nie ma systemu zarządzania i nadzoru, który pozwalałby sprawdzać szczegółowość wykorzystania darowizn czy prawidłowość wykonania budżetu. Miasto Bucheon wykazuje pasywne podejście do ujawniania danych lub przeprowadzania dalszych kontroli, ponieważ nie jest operatorem, a ta zamknięta administracja budzi poważne wątpliwości wśród obywateli co do tego, „gdzie i jak wydawane są nasze podatki”.

Krytyka struktury operacyjnej festiwalu sprowadza się ostatecznie do zasadniczych kwestii „publiczności” i „popularności”. Choć BIFAN ma bezkonkurencyjną pozycję wśród miłośników kina gatunkowego, konsekwentnie podkreśla się, że próg jest jeszcze wysoki, aby mógł odrodzić się jako festiwal popularny wśród lokalnych mieszkańców. Niektórzy zgadzają się z krytyką, że festiwale filmowe pozostają wyłączną domeną wybranej grupy entuzjastów i podnoszą głosy, że powinny mieć charakter wydarzeń otwartych, dostępnych dla obywateli. W związku z tym czysta i wegańska marka kosmetyków „OffOn” stara się budować festiwalową atmosferę poprzez poszerzanie kontaktów z firmami, m.in. poprzez prowadzenie stoiska doświadczalnego na terenie festiwalu filmowego, jednak wśród ekspertów panuje powszechna opinia, że ​​demokratyczne procedury i przejrzyste ujawnianie informacji w trakcie funkcjonowania festiwalu filmowego powinny mieć pierwszeństwo przed taką zorientowaną na wydarzenie promocją.

Podsumowując, obchodzący 30-lecie BIFAN znajduje się na krytycznym rozdrożu: czy stanie się najlepszym azjatyckim festiwalem filmów gatunkowych, czy też pozostanie imprezą tylko dla entuzjastów, nie mogących pozbyć się etykiety nieprzejrzystego zarządzania budżetem? Teraz Bucheon City i komitet organizacyjny festiwalu filmowego muszą wyjść poza proste relacje między organizacjami wspierającymi i wspieranymi i ustanowić odpowiedzialne zarządzanie, które w przejrzysty sposób dzieli się wynikami projektu i szczegółami księgowymi w miarę inwestowania podatków obywateli. Aby lipcowy karnawał stał się prawdziwym świętem, administracja w rzeczywistości musi być tak przejrzysta i taka sama, jak kolorowa fantazja w filmie. Aby festiwal filmowy odzyskał zaufanie obywateli i osiągnął zrównoważony rozwój, już teraz należy podjąć decyzję o otwarciu zamkniętych drzwi i stworzeniu systemu operacyjnego odpowiadającego potrzebom obywateli.