Najważniejszym pytaniem postawionym przez komisarza Park Ji-sunga jest „tożsamość taktyczna drużyny narodowej”. Podkreślił, że Korea nie mogła znaleźć jasnego ofensywnego planu na zwycięstwo w trzech meczach fazy grupowej. Zrozumiałe jest, że zespołowi skupiono się na obronie, ale zabrakło szczegółowej pracy przed bramką czy zorganizowanych ruchów, tworzących przestrzeń. W szczególności bierna reakcja w postaci niezwiększania liczby ataków nawet po stracie bramki była niezrozumiałym wyborem taktycznym w drodze na turniej, na którym desperacko potrzebne były punkty. Nie krył żalu, mówiąc, że ryzyko eliminacji jest takie samo niezależnie od tego, czy zespół przegrał 0:1, czy 0:2, zatem należało spróbować odwrócić sytuację, podejmując odważne ryzyko.

Taktyczna niekompetencja polegająca na izolowaniu Son Heung-mina pomimo posiadania światowej klasy napastnika również była głównym celem krytyki. Komisarz Park zwrócił uwagę, że chociaż Son Heung-min walczył samotnie na linii frontu i otrzymywał intensywne kontrole ze strony obrony przeciwnika, nawet droga do niego nie była odpowiednio zabezpieczona. Z analizy wynika, że ​​całemu zespołowi brakowało pomysłu na to, jak otworzyć przestrzeń, aby zmaksymalizować największą siłę Son Heung-mina, czyli jego umiejętność wykończenia. Co więcej, decyzja menadżera Hong Myung-bo o wcześniejszym zastąpieniu Son Heung-mina ostatecznie nie powiodła się, co jasno pokazało, że to na menedżerze ciąży ciężar krytyki za jego umiejętności najemnika.

Komisarz Park Ji-sung zdiagnozował, że ta katastrofa nie była zwykłym spadkiem wyników, ale była spowodowana chronicznymi problemami w całym koreańskim systemie piłki nożnej. Pomimo faktu, że było wystarczająco dużo czasu na poprawę, wykorzystując porażkę Mistrzostw Świata w Brazylii w 2014 r. jako lekcję, powtarzanie tych samych prób i błędów dowodzi strukturalnych wad całego piłkarskiego świata, w tym Koreańskiego Związku Piłki Nożnej. Podkreślił, że nie ma magicznego sposobu na rozwiązanie problemu na raz i że aby koreańska piłka nożna poszła we właściwym kierunku, potrzebna jest długoterminowa reforma systemu, trwająca co najmniej 10 lat. Jego chłodna ocena jest taka, że ​​obecny kryzys nie jest spowodowany brakiem indywidualnych umiejętności zawodników, ale brakiem przywództwa taktycznego i administracyjnego, które nie wykorzystuje w pełni tych umiejętności.

Nawet możliwość meczu stulecia pomiędzy Koreą a Japonią może być założeniem ekstrawaganckim dla obecnej reprezentacji. Podczas gdy Japonia rosła w fazie grupowej dzięki stabilnym umiejętnościom organizacyjnym, Korea straciła zaufanie ze względu na zmienne wyniki w każdym meczu. Komisarz Park nie zaprzeczył, że Japonia wyprzedza w tym momencie Koreę. To coś więcej niż zwykła rywalizacja, to bolesny wskaźnik tego, jak zdezorganizowany był nasz proces przygotowań. Zanim omówimy wymarzony pojedynek pomiędzy Koreą a Japonią w 1/8 finału, nasza reprezentacja narodowa znajduje się w niepewnej sytuacji co do swojej najbliższej przyszłości po meczu w Republice Południowej Afryki i jest to rzeczywistość, z którą koreańska piłka nożna musi spokojnie stawić czoła.