Największym problemem systemu motywacyjnego są przestarzałe standardy dochodowe i majątkowe, które nie odzwierciedlają zmian z biegiem czasu. Obecnie wymagania dochodowe gospodarstw domowych osiągających pojedyncze dochody pozostają na niezmienionym poziomie od czterech lat, tworząc „paradoksalną sytuację”, w której gospodarstwa te są wykluczane z otrzymywania świadczeń lub ich świadczenia są ograniczane ze względu na rosnące ceny i płace nominalne. W związku z tym Krajowa Służba Podatkowa przedstawiła Ministerstwu Finansów i Gospodarki propozycję znacznego złagodzenia wymogów do kwoty poniżej 25 milionów wonów w przypadku gospodarstw domowych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, 37 milionów wonów w przypadku osób osiągających pojedyncze dochody i 50 milionów wonów w przypadku osób uzyskujących podwójne dochody. W szczególności stale pojawia się krytyka, że ​​obecna metoda uwzględniania kredytów jako aktywów przy obliczaniu majątku w nieuzasadniony sposób wyklucza osoby o niskich dochodach posiadających kredyty dzierżawione, oraz istnieje duże zapotrzebowanie na ulepszenie systemu w celu wykluczenia kwot kredytów depozytowych z aktywów ogółem.

Złożoność procesu płatności i problemy ze zwrotem pieniędzy pojawiające się w trakcie procesu rozliczeniowego stanowią ogromne obciążenie zarówno dla pierwszej linii frontu, jak i beneficjentów. Obecnie oprócz zwykłego składania wniosków pracownicy najemni mogą wybrać system składania wniosków półrocznych, co ma tę zaletę, że zmniejsza różnicę między generowanymi dochodami a podażą i popytem, ​​ale wiążą się z tym trudności administracyjne związane z koniecznością odzyskania nadpłaconej kwoty w momencie rozliczenia. Dodatkowo struktura obniżki o 5% obliczonej kwoty w przypadku składania wniosków po terminie również wywiera presję na wnioskodawców, aby nie przegapili zwykłego terminu składania wniosków. Na szczęście od tego roku automatyczny system składania wniosków, który był ograniczony do osób starszych lub ze znacznym stopniem niepełnosprawności, został rozszerzony na wszystkie grupy wiekowe, co znacznie poprawiło wygodę aplikacji, a wprowadzenie usługi konsultacyjnej chatbota AI jeszcze bardziej poprawiło dostępność informacji.

Kolejną osią doskonalenia systemu jest zapewnienie równości w podziale na typy gospodarstw domowych i zapewnienie silnego wsparcia osobom bezbronnym. Obecnie rodziny niepełne są klasyfikowane przy obliczaniu zachęt jako gospodarstwa jednoosobowe, mimo że odpowiadają wyłącznie za utrzymanie i opiekę nad dziećmi, a wiele głosów mówi, że granice wsparcia są jasne. Wśród polityków i ekspertów trwają dyskusje nad konkretnymi poprawkami, takimi jak preferencyjne traktowanie gospodarstw domowych z jednym rodzicem na tym samym poziomie, co gospodarstwa domowe o dwóch dochodach czy zwiększenie samej kwoty płatności w celu odzwierciedlenia stopy inflacji. Wykracza to poza zwykłe zwiększenie kwoty i oznacza przejście do „ukierunkowanej opieki społecznej”, która ma na celu zapewnienie bardziej ukierunkowanego wsparcia tym, którzy najbardziej potrzebują siatki bezpieczeństwa socjalnego.

Oprócz bezpośredniego wsparcia w postaci zachęt do pracy, coraz większą popularnością cieszy się opinia, że równolegle należy realizować projekty pomocniczej sieci zabezpieczenia zatrudnienia, dostosowane do specyfiki regionalnej. Na przykład „Projekt wsparcia pracowników dojeżdżających do pracy w metropolii Bu-Ul-Gyeong” promowany przez miasto Ulsan i Izbę Handlową w Ulsan wykracza poza zwykłą ochronę dochodów i poprawia rzeczywiste warunki życia, zapewniając koszty transportu i lokalną walutę pracownikom doświadczającym trudności fizycznych związanych z dojazdami na duże odległości. Polityki te pełnią rolę uzupełniającą w rozwiązywaniu specyficznych trudności w lokalnych zakładach przemysłowych, których nie można pokonać za pomocą zachęt do pracy ze strony rządu centralnego, a także przyczyniają się do zapobiegania odpływowi zasobów ludzkich pomiędzy regionami i poprawy jakości zatrudnienia.