Gdy Stany Zjednoczone i Iran wkraczają w nową fazę 60-dniowego zawieszenia sankcji eksportowych ropy naftowej i rozmów pokojowych, rynek energii odzyskuje porządek wśród chaosu. Iran odszedł od pośredniej metody eksportu polegającej na eksporcie poprzez floty cieni i obecnie zaczął agresywnie rozwijać kanały sprzedaży skierowane do krajów azjatyckich, mając na celu wejście na normalny rynek światowy, w tym płatności w dolarach. Reakcja rynku jest jednak chłodniejsza niż oczekiwano, gdyż azjatyckie rafinerie ropy naftowej, które w ramach przygotowań na napiętą sytuację w Cieśninie Ormuz zabezpieczyły już wystarczające zapasy, nie mają powodu spieszyć się z zakupami irańskiej ropy naftowej, co jest obarczone dużą niepewnością. Co więcej, ryzyko geopolityczne, że polityka USA może ponownie nagle się zmienić, a także złożone procedury finansowe i ubezpieczeniowe związane z importem irańskiej ropy naftowej w dalszym ciągu stanowią wysokie bariery wejścia dla kupujących.

W krajowej gospodarce pogłębiają się wysiłki mające na celu zarządzanie cenami, co odzwierciedla zmienność międzynarodowych cen ropy. Prezydent Lee Jae-myung zaproponował realistyczny plan tymczasowego utrzymania systemu maksymalnych cen ropy i stopniowego ich obniżania w zależności od sytuacji. Miało to na celu zabezpieczenie przed możliwością, że spadek cen dostaw rafinerii ropy naftowej nie przeniesie się natychmiast na konsumentów, pomimo międzynarodowego trendu cen ropy. Rząd zamierza wykorzystać oczekiwaną nadwyżkę wpływów podatkowych z sektora półprzewodników na wsparcie siły konsumpcyjnej zwykłych ludzi i przedstawił plan działania mający na celu znaczne zmniejszenie ciężaru cen ropy naftowej poprzez rozszerzenie zakresu obniżek podatku paliwowego rozpoczynających się od sierpnia. Można powiedzieć, że jest to wynikiem silnej woli rządu obniżenia do akceptowalnego poziomu kosztów energii, które wzrosły po wojnie.

Tymczasem region Ulsan, centrum przemysłu petrochemicznego, walczy o przetrwanie wśród podwójnego wpływu pogorszenia warunków biznesowych i niestabilności zatrudnienia. W związku z utrzymującą się recesją w przemyśle petrochemicznym miasto Ulsan realizuje plan przedłużenia o sześć miesięcy okresu wyznaczenia Nam-gu jako obszaru reagowania zapobiegawczego w przypadku kryzysu w zakresie zatrudnienia. Ma to na celu dalsze przyciąganie wsparcia rządowego, aby zapobiec zawaleniu się podstawowych fundamentów lokalnej gospodarki. Nawet w tej kryzysowej sytuacji duże firmy, takie jak Kumho Petrochemical, ryzykują życie, aby wzmocnić zarządzanie ESG i zabezpieczyć przyszłą konkurencyjność. W szczególności określają plan działania neutralny pod względem emisji dwutlenku węgla poprzez raporty dotyczące zrównoważonego rozwoju, przyspieszają rozwój materiałów przyjaznych dla środowiska i przedstawiają działania mające na celu przezwyciężenie kryzysu w branży poprzez innowacje technologiczne.

Na uwagę zasługują także kwestie uprawnień zarządczych w spółce. Widok wiceprezesa Kumho Petrochemical Park Joo-hyunga konsolidującego swoją kontrolę poprzez systematyczne zakupy akcji własnych w sytuacji, gdy żar sporu o prawa do zarządzania nie został całkowicie wygaszony, rodzi na rynku różne interpretacje. Można to postrzegać jako prosty element odpowiedzialnego zarządzania, ale sugeruje również, że nie można całkowicie wykluczyć możliwości rywalizacji o akcje z byłym dyrektorem zarządzającym Park Cheol-wanem, który nadal wywiera wpływy jako największy indywidualny akcjonariusz. Tymczasem rząd realizuje wszechstronną politykę stabilizacji cen, obejmującą znaczne zwiększenie importu w celu kontrolowania cen w koszyku zakupowym, takich jak ceny jaj, które są bezpośrednio związane z życiem zwykłych ludzi. Obecna sytuacja gospodarcza, w której zewnętrzne zmienne dotyczące energii ze Stanów Zjednoczonych i Iranu oraz kwestie zatrudnienia i praw do zarządzania w krajowym przemyśle są ze sobą ściśle powiązane, wymagają zaawansowanej oceny politycznej i strategicznej reakcji zarówno ze strony rządu, jak i przedsiębiorstw.