Pogląd rządu kanadyjskiego na temat tego projektu jest bardzo pragmatyczny. Wprowadzenie 12 nowych okrętów podwodnych w celu zastąpienia starzejących się okrętów podwodnych klasy Victoria to największa inwestycja w dziedzinie obronności od czasów II wojny światowej i stanowi dla Kanady wspaniałą szansę na odbudowę krajowego przemysłu stoczniowego i ożywienie ekosystemu przemysłowego. W rzeczywistości władze kanadyjskie przyznały już obu stronom ocenę pozytywną za same osiągi okrętu podwodnego, a także przyznają 50% wagi oceny na wsparcie logistyczne i możliwości konserwacyjne, a 15% na korzyści ekonomiczne i wartość strategiczną, a także uważnie obserwują wpływ na przemysł. Można powiedzieć, że jest to wynik silnej woli Kanady do poprawy podstaw swojej gospodarki poprzez nie tylko zakup doskonałych łodzi podwodnych, ale także ich konserwację i naprawy przez dziesięciolecia, tworzenie lokalnych miejsc pracy i transfer technologii.

Strategię Korei można podsumować jako „rozbudowane oferty pakietowe” i „agresywna lokalizacja”. Hanwha Ocean apeluje do rządu Kanady, obiecując stworzenie możliwości gospodarczych o wartości 70 miliardów dolarów kanadyjskich, utworzenie 500 000 miejsc pracy i wniesienie wkładu w PKB o wartości 100 miliardów dolarów do 2044 r. W szczególności szeroko zakrojone umowy biznesowe (MOU) podpisane z 67 lokalnymi firmami, w tym Blackberry i PCL Construction, wysyłają mocny sygnał, że Korea ugruntuje swoją pozycję partnera kanadyjskiego przemysłu, a nie tylko eksportera. Ponadto kompleksowa strategia motywacyjna rządu, taka jak „Projekt Beaver”, który buduje ciężarówki i infrastrukturę do przewozu wodoru, zwiększa możliwość pozyskania zamówień, udowadniając, że Korea jest zdolna do głębokiej współpracy z Kanadą nie tylko w przemyśle obronnym, ale także w obszarach energii i przyszłej mobilności.

Niemiecki TKMS walczy, używając „doskonałości jakościowej” i „solidarności sojuszu NATO” jako swojej broni. Obiecują utworzenie działalności gospodarczej o wartości 160 miliardów dolarów i ponad 650 000 miejsc pracy, przedstawiając liczby, które nie pozostają w tyle pod względem wielkości, stosując jednocześnie strategię „różnicowania jakościowego”, która kładzie nacisk na głęboką współpracę z kluczowymi firmami, a nie na liczbę partnerstw. W szczególności więzi polityczne i dyplomatyczne Niemiec jako członka NATO są potężną bronią. Propozycja dzielenia się sprawdzonymi doświadczeniami w projektowaniu obiektów obsługi okrętów podwodnych poprzez współpracę z Norwegią nieustannie przypomina kanadyjskiej marynarce wojennej, kim jest jej długoterminowy, niezawodny partner-sojusznik, i utrzymuje Koreę pod kontrolą w szybko zmieniającym się środowisku bezpieczeństwa międzynarodowego.

Z perspektywy Korei projekt ten ma szczególne znaczenie, ponieważ wykracza poza zwykłe zwiększenie sprzedaży i stanowi przyczółek do wejścia na „rynek NATO”. Jak wspomniał Minister Handlu, Przemysłu i Energii Kim Jeong-gwan, dominuje ocena, że Korea ma przewagę pod względem obiektywnych parametrów łodzi podwodnych i pakietu współpracy przemysłowej, jest jednak zbyt wcześnie, aby być optymistą, ponieważ biznesu przemysłu obronnego nie można oddzielić od decyzji dyplomatycznych. Ekosystem krajowego przemysłu obronnego maksymalizuje konkurencyjność poprzez postęp technologiczny, a Ulsan City niedawno przyspieszyło rozwój technologii wodorowych ogniw paliwowych dla okrętów podwodnych nowej generacji we współpracy z HD Hyundai Heavy Industries i innymi. Jeśli ta duma technologiczna i karta współpracy gospodarczej będą zgodne ze strategiczną decyzją Kanady, Korea dokona wyczynu, który będzie stanowić nowy kamień milowy w historii światowego eksportu łodzi podwodnych.