Nadzór planistyczny przeprowadzono w 30 samorządach, w których często występowały podejrzenia podziału kontraktów, a wyniki były naprawdę szokujące. W 28 badanych lokalizacjach wykryto aż 113 przypadków naruszeń ustawy o stosunkach pracy, co świadczy o tym, że powszechna niestabilność zatrudnienia w sektorze publicznym jest złem instytucjonalnym wykraczającym poza proste praktyki. W szczególności „umowa na 364 dni” stanowiła wyraźną celową próbę zamierzonego utrudnienia jednego roku pracy, będącego wymogiem wypłaty odprawy, w wyniku czego 1833 pracowników zostało pozbawionych godziwego wynagrodzenia zaledwie o jeden dzień. Te krótkoterminowe i powtarzalne umowy nie dotyczą jedynie kwestii odpraw, ale są bezpośrednio związane z prawem pracowników do przetrwania i trudno uniknąć krytyki, że instytucje publiczne przejmują wiodącą rolę w podważaniu wartości pracy.

Wykryte naruszenia nie ograniczały się do kwestii odpraw. Pomimo wykonywania tej samej lub podobnej pracy wykryto wiele przypadków, w których pracownicy byli wykluczani z różnych świadczeń, takich jak dodatki pracownicze, dodatki rodzinne, dodatki urlopowe, tylko dlatego, że pracowali w niepełnym wymiarze czasu pracy. Aż 66 pracowników doświadczyło dyskryminacyjnego traktowania o wartości około 100 milionów wonów. Okazało się, że ignorowano nawet podstawowe traktowanie pracowników, takie jak nieprzyznawanie punktów socjalnych 44 osobom. Pokazuje to, jak silny jest niewidzialny mur pomiędzy pracownikami etatowymi i nieregularnymi w sektorze publicznym i sugeruje, że podstawowa zasada rynku pracy, czyli równa płaca za taką samą pracę, nie jest przestrzegana nawet w instytucjach publicznych.

Wprowadzony w 2018 r. „system wstępnej selekcji rekrutacyjnej”, mający na celu zapobieganie nadużyciom wobec nielegalnych pracowników, również okazał się nieskuteczny. Siedem instytucji w ogóle nie wprowadziło tego systemu, a niektóre instytucje zatrudniły 240 osób bez procesu selekcji, mimo że miały formalny system. Pokazuje to, że wola rządu, by zapobiegać masowemu rozprzestrzenianiu się nielegalnych pracowników, w ogóle nie sprawdza się w praktyce. Fakt, że wiele organizacji przyłapano na niespełnianiu nawet podstawowych obowiązków prawnych, takich jak brak zapewnienia szkoleń w zakresie zapobiegania molestowaniu seksualnemu, wyraźnie pokazuje, jak niedbały jest duch zgodności w sektorze publicznym. Ta sprzeczna sytuacja, w której system istnieje, ale zaniedbuje się jego działanie, ściąga na dno wiarygodność sektora publicznego.

Środowisko pracy ostro krytykuje sektor publiczny za ten incydent, twierdząc, że w rzeczywistości nie różni się on od „złych pracodawców” i podnosi głos, wzywając do fundamentalnej poprawy strukturalnej w celu zmniejszenia całkowitej liczby pracowników nieregularnych. W odpowiedzi na to rząd proponuje rozwiązanie uzupełniające, w ramach którego wypłacana jest określona wysokość „godziwego odprawy” pracownikom, których okres umowy jest krótszy niż rok, istnieje jednak duże ryzyko, że będzie to jedynie krótkowzroczna recepta bez zasadniczej poprawy struktury zatrudnienia. Ponieważ Minister Zatrudnienia i Pracy Kim Young-hoon obiecał, że umowy dzielone nie będą już tolerowane, w drugiej połowie roku konieczne będzie wprowadzenie surowych sankcji administracyjnych i korekt w drodze regularnych inspekcji na dużą skalę w aż 200 lokalizacjach. Oprócz zwykłego wykrywania naruszeń prawa pierwszeństwo musi mieć diagnoza instytucjonalna dotycząca tego, dlaczego sektor publiczny nie ma innego wyjścia, jak tylko regularnie znęcać się nad nielegalnymi pracownikami.