Niedawno w Komisji Nadzwyczajnej ds. Rządowych Zgromadzenia Narodowego toczyła się zacięta walka o odpowiedzialność za brak kart do głosowania, do którego doszło podczas wyborów samorządowych 3 czerwca. Były przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej Noh Tae-ak był obecny na Zgromadzeniu Narodowym i pochylił głowę w związku z zaniedbaniem zarządzania i uchylaniem się od odpowiedzialności jako przewodniczący, a były sekretarz generalny Heo Cheol-hoon również wyraził swoje głębokie przeprosiny wobec narodu. Przyczyną tego incydentu była zmiana wytycznych zarządzania, która obniżyła dolny limit liczby drukowanych kart do głosowania z 60% liczby wyborców do 50%. Ponieważ jednak procesem tym zajmował się Sekretarz Generalny, okazało się, że nie został on odpowiednio zgłoszony Przewodniczącemu, co ujawniło prawdziwy charakter systemu raportowania i brak komunikacji w ramach Państwowej Komisji Wyborczej. Ustawodawcy, którzy wszczęli dochodzenie rządowe, skupili się na tym, jak opóźniona reakcja Państwowej Komisji Wyborczej i niedbałe zarządzanie wyborami naruszyły cenne prawo obywateli do głosowania. Jest to przypadek wykraczający poza zwykłe błędy administracyjne i dobitnie pokazujący, jak luźna dyscyplina i wady systemowe w Państwowej Komisji Wyborczej, instytucji konstytucyjnej, mogą w znaczący sposób nadszarpnąć zaufanie społeczne.

Tymczasem spór pomiędzy partiami rządzącymi a opozycją w sprawie składu Zgromadzenia Narodowego zbliża się do przepaści i nie ma miejsca na kompromis. Demokratyczna Partia Korei zadeklarowała 100% wolę ochrony stanowiska Przewodniczącego Komisji Ustawodawstwa i Sądownictwa, definiując je jako stanowisko naturalne, a nie przedmiot negocjacji. Kierownictwo Partii Demokratycznej, w tym przedstawiciel Chung Cheong-rae, utrzymuje zdecydowane stanowisko, podając jako uzasadnienie stabilność administracji państwowej i skłonne do głosowania w przypadku braku porozumienia. Z drugiej strony Partia Władzy Ludowej przytacza każdy z poprzednich przypadków arbitralnych działań przewodniczących Komisji Sądownictwa Partii Demokratycznej i zdecydowanie sprzeciwia się monopolowi Partii Demokratycznej na Komisję Sądownictwa, twierdząc, że sparaliżuje to normalne funkcjonowanie Zgromadzenia Narodowego. Lider Partii Władzy Ludu Jeong Jeong-sik wzmaga ofensywę, twierdząc, że „działające Zgromadzenie Narodowe” będzie możliwe tylko wtedy, gdy Komisja Legislacyjna i Sądownicza wróci do partii rządzącej. Ponieważ partie rządzące i opozycyjne zaniedbują środki utrzymania obywateli i są pochłonięte walką o partykularne interesy w sprawie przydziału komisji stałych, oczekiwana przez społeczeństwo produktywna działalność legislacyjna Zgromadzenia Narodowego utknęła w martwym punkcie.

W przeciwieństwie do upadku Zgromadzenia Narodowego, sytuacja bezpieczeństwa poza Półwyspem Koreańskim wchodzi w bardziej niepewną fazę. Przewodniczący Komisji Spraw Państwowych Korei Północnej Kim Dzong-un potwierdził ambitny cel, jakim jest podniesienie broni nuklearnej na najwyższy poziom na świecie podczas posiedzenia plenarnego Partii Robotniczej. W szczególności uznanie Korei Południowej za „dwa wrogie sobie kraje” i nakazanie umocnienia obszaru przygranicznego oraz budowy nowej bazy morskiej jest w istocie deklaracją rezygnacji z pokojowego przywrócenia stosunków międzykoreańskich. Wewnętrznie maksymalizuje kontrolę nad partią i wojskiem, mianując Cho Yong-wona na sekretarza organizacyjnego, co interpretuje się jako typową strategię władzy mającą na celu wzmocnienie jedności systemu w imię zagrożeń zewnętrznych. Nasze władze wojskowe określiły instalację przez Koreę Północną przeszkód wzdłuż wojskowej linii demarkacyjnej jako naruszenie porozumienia o zawieszeniu broni i przewidziały zdecydowaną reakcję, ale oczekuje się, że rażące zagrożenie nuklearne i konfrontacyjna postawa Korei Północnej będą na razie decydującym czynnikiem zwiększającym napięcia na Półwyspie Koreańskim.

Nawet w tej chaotycznej sytuacji politycznej kontynuowane są wysiłki na rzecz ochrony praworządności i wartości, jakimi są prawa człowieka. Niedawno policja zdecydowała się nie przekazywać przewodniczącego Krajowej Komisji Praw Człowieka Ahn Chang-ho i innych komisarzy ds. praw człowieka, którzy budzili kontrowersje w związku z zapewnieniem prawa do obrony w procesie dotyczącym impeachmentu byłego prezydenta Yoon Seok-yeola, po stwierdzeniu, że nie byli podejrzani o propagandę lub podżeganie do wojny domowej. Policja ustaliła, że ​​zalecenie Komisji Praw Człowieka stanowiło jedynie wyrażenie opinii bez mocy prawnie wiążącej i nie stanowiło przestępstwa buntu ani nadużycia władzy. Jednak konflikt w Komisji Praw Człowieka wokół tej decyzji pogłębia się. Wewnętrzne zamieszanie wokół niezależności i neutralności organizacji praw człowieka nadal trwa, a kilku dyrektorów zażądało rezygnacji przewodniczącego Ahna i rezygnacji ze swoich stanowisk. Choć działania organów państwowych są prawnie niewinne, powstały w tym procesie podział społeczny i nieufność wewnątrz organizacji pozostają kolejnym zadaniem, które nasze społeczeństwo musi w przyszłości rozwiązać.