Podstawową logiką rządowej reformy dotacji jest „zmniejszenie liczby ludności w wieku szkolnym” i „efektywność finansowa”. Władze finansowe uważają, że obecna struktura automatycznej dystrybucji oparta na określonym procencie (20,79%) podatków krajowych ma skutek uboczny w postaci znacznego zwiększenia budżetu na edukację wraz ze wzrostem wpływów podatkowych. Zamiast tego rząd demonstruje wolę zapewnienia elastyczności w zarządzaniu fiskalnym i ograniczenia zbędnych wydatków poprzez wprowadzenie metody powiązanej ze stopą wzrostu gospodarczego. Opiera się to na racjonalności ekonomicznej, zgodnie z którą wielkość budżetu powinna być racjonalnie dostosowywana zgodnie ze zmianami w strukturze ludności, zamiast bezwarunkowo zwiększać budżet na edukację w napiętej sytuacji budżetu państwa.

Natomiast głosy ze szkół frontowych są zupełnie inne. Rada Dyrektorów zwraca uwagę, że zmniejszenie liczby uczniów nie musi koniecznie powodować proporcjonalnego zmniejszenia kosztów stałych prowadzenia szkoły. Szkoła to ogromna infrastruktura, która wykracza poza przestrzeń do nauczania jednego ucznia i wiąże się z kosztami utrzymania sali lekcyjnej, takimi jak koszty pracy personelu, zarządzanie bezpieczeństwem starych obiektów oraz klimatyzacja i ogrzewanie. Nawet jeśli liczba uczniów maleje, stałe wydatki pozostają stałe, dopóki istnieje fizyczna przestrzeń zwana szkołą. Zamiast tego potrzeba znacznie więcej inwestycji niż w przeszłości, aby zbudować infrastrukturę edukacyjną AI oraz ustanowić systemy opieki i punktacji w szkołach średnich zgodnie z erą transformacji cyfrowej. Dlatego też pojawia się ostra krytyka, że ​​plan ograniczenia finansowania edukacji w oparciu o prosty wskaźnik, taki jak liczba studentów, jest typową jałową gadaniną ignorującą rzeczywistość w terenie.

Kolejna oś konfliktu leży w „legitymizacji proceduralnej”, która promuje system. Środowisko oświatowe wyraża duże zaniepokojenie, że choć jest to ważna kwestia, która decyduje o przyszłości oświaty narodowej, to władze finansowe forsują ją jednostronnie, bez dostatecznej komunikacji z faktycznie zaangażowanymi szkołami czy urzędami oświaty miast i województw. Chociaż edukacja to nie tylko prosty wydatek, ale najcenniejsza inwestycja dla przyszłych pokoleń, trudno jest zapewnić słuszność polityki, opierając ją wyłącznie na logice ekonomicznej. Dyrektorzy szkół jednym głosem wzywają do utworzenia oficjalnego „organu konsultacyjnego ds. finansów oświaty”, w którym zainteresowane strony z sektora edukacji mogłyby faktycznie uczestniczyć, oraz do znalezienia rozsądnej alternatywy odzwierciedlającej głosy w danej dziedzinie.

Tymczasem w szkołach nasilają się skargi dyrektorów, takie jak unikanie przez dyrektorów awansów, rosną także obawy o załamanie się sieci bezpieczeństwa edukacyjnego, w tym ryzyko zamknięcia placówek kształcenia ustawicznego. Pokazuje to, że złożone obowiązki dyrektora, takie jak odpowiadanie na skargi cywilne i rozwiązywanie konfliktów, wykraczają poza zwykłe wykonywanie zadań administracyjnych, podczas gdy faktyczna autonomia jest ograniczana w strukturze skupionej wokół Biura Edukacji. W tym kontekście ograniczenie dotacji będzie prawdopodobnie kolejną presją utrudniającą autonomię szkół i poprawę jakości edukacji. Ostatecznie w świecie edukacji panuje powszechna opinia, że ​​jeśli przeoczymy prawdziwe kryzysy w edukacji ukryte za uzasadnieniem efektywności finansowej, straty nieuchronnie spadną na uczniów.