Kluczem do decyzji o przyznaniu odznaczeń jest to, że z opóźnieniem zmieniono klasyfikację zgonów zmarłych z „śmierć na służbie” na „kombatant”. Pomimo tego, że podpułkownik Kim Orang i sierżant Jeong Seon-yeop zginęli w walce z rebeliantami, ich osiągnięcia przez długi czas nie były w pełni doceniane i umieszczano ich w instytucjonalnym martwym punkcie. W 2022 r., dzięki zaleceniu ponownego rozpatrzenia sprawy przez Komisję Badania Wypadków Wojskowych i Komisję ds. Przeglądu Wypadków Wojskowych przy Ministerstwie Obrony Narodowej, ostatecznie ustalono jednoznacznie, że ich śmierć była „walką z wrogiem” lub „aktem mającym na celu zapobieżenie buntowi”. Ta publiczna przewartościowanie jest o tyle znacząca, że ​​państwo sformalizowało poświęcenie tych, którzy stawiali opór siłom naruszającym porządek konstytucyjny, jako szlachetny akt ochrony demokracji.

Życie podpułkownika Kim Oranga stało się szeroko znane opinii publicznej dzięki filmowi „Wiosna w Seulu”, ale rzeczywisty ból i poświęcenie, którego doświadczył, były znacznie straszniejsze niż narracja filmu. Jako szef sztabu pomagającego generałowi Jeong Byeong-ju, ówczesnemu dowódcy Dowództwa Sił Specjalnych, zamknął drzwi do biura dowódcy i do końca stawiał opór nawet w obliczu zbrojnych gróźb ze strony rebeliantów, za co został postrzelony sześciokrotnie i utleniony. Jego ciało doświadczyło upokorzenia związanego z potajemnym pochówkiem, a pogrążona w żałobie rodzina również musiała znosić tragedię demencji, ślepoty i przedwczesnej śmierci. Zrobił pierwszy krok w kierunku odzyskania honoru, otrzymując Medal Służby Obrony Narodowej. Fakt, że wreszcie otrzymał Medal Zasługi Wojskowej, najwyższe odznaczenie przyznawane za walkę zasłużonym żołnierzom, oznacza, że ​​zegar historii, który został zatrzymany na 45 długich lat, znów zaczął biec normalnie.

Sprawa sierżanta Jeong Seon-yeopa również głęboko nas rezonuje. On, który wówczas pracował jako wartownik w podziemnym bunkrze Ministerstwa Obrony, stanowczo odmówił rebeliantom prośby o rozbrojenie duchem żołnierza, mówiąc: „Nie mogę oddać broni bez instrukcji z góry”. Jego poświęcenie w obronie swoich obowiązków do końca i padł ofiarą kul rebeliantów pokazuje, jak szlachetna jest odpowiedzialność, jaką musi ponosić żołnierz, niezależnie od stopnia. Jego osiągnięcia, zapomniane bez specjalnych nagród, zostały wreszcie przywrócone pamięci narodowej poprzez pośmiertne odznaczenie Medalem Zasługi Wojskowej. Ocenia się to jako przykład realizacji przez kraj obietnicy pamięci i uhonorowania tych, którzy w czasie kryzysu kierowali się wartościami konstytucyjnymi, a nie nakazami organizacyjnymi.

Proces unieważnienia przez Rząd dotychczasowego Medalu Służby Obronności Narodowej i nadania Medalu Zasługi Wojskowej zgodnie z zasadą „zakazu wielokrotnego odznaczania tej samej wartości” zgodnie z Ustawą o odznaczeniach i odznaczeniach podczas tej uroczystości był procesem wnikliwej weryfikacji publicznej, wykraczającym poza procedury administracyjne. Jest to wynik odzwierciedlający wolę Ministra Obrony Narodowej, aby obdarzyć zmarłego taką kurtuazją, która najlepiej odpowiada istocie jego osiągnięć, niezależnie od wysokiego czy niskiego poziomu dyscypliny. Medal Zasługi Wojskowej, nadawany weteranom walk, jest najwyższym odznaczeniem nadawanym tym, którzy poświęcili życie w obronie bezpieczeństwa narodowego i demokracji. Obecnie rząd planuje promować ceremonię wręczenia medali w drodze ścisłych konsultacji z odpowiednimi organizacjami i rodzinami pogrążonymi w żałobie. Wykracza to poza zwykłą ceremonię i przedstawia właściwą odpowiedź na pytanie, jak nasze społeczeństwo powinno pamiętać i organizować wydarzenie z 12 grudnia.