Niedawno sąd pociągnął prawniczkę za poważną odpowiedzialność za odszkodowanie za grożenie YouTuberce Ziyang uzyskaniem nieuczciwych korzyści finansowych i ujawnieniem jej danych osobowych. Zapominanie o swoim statusie społecznym prawnika i wykorzystywanie prywatności innych jako broni do zmniejszania przychodów z reklam i powodowania cierpień psychicznych zostało zdefiniowane jako poważne przestępstwo wykraczające poza zwykłe wymuszenie finansowe i niszczące reputację społeczną danej osoby. W szczególności sąd zwrócił uwagę na ryzyko, że ujawnione przez oskarżonego informacje wrażliwe mogą spowodować wtórną szkodę, a za czyn zgodny z prawem nie uznał ujawnienia podejrzeń o oszustwa podatkowe popełniane pod pozorem zgłaszania interesu publicznego. Jest to o tyle istotne, że wymiar sprawiedliwości stanowczo położył kres złośliwej zmowie między Cyber ​​Rekką a siłami stojącymi za nią w przestrzeni cyfrowej.

Tymczasem akty publicznego zastraszania będące kpiną z władzy publicznej również idą za daleko. Incydent polegający na wysłaniu fałszywej poczty z informacją, że do Agencji Policji Południa w Gyeonggi podłożono bombę domowej roboty, rodzi pytania dotyczące systemu zapobiegania recydywie w naszym społeczeństwie, biorąc pod uwagę, że została ona popełniona przez osobę, która w przeszłości popełniała podobne przestępstwa. Chociaż szybka policyjna kontrola na miejscu wykazała, że ​​ryzyko było niskie i nie doprowadziło do poważnego wypadku, takie fałszywe zgłoszenia prowadzą do niepotrzebnego marnowania władzy policji i pociągają za sobą znaczne koszty społeczne poprzez maksymalizację niepokoju obywateli. To powtarzające się zachowanie, pomimo faktu, że istnieje już przeszłość, taka jak zagrożenie terroryzmem z użyciem dronów, sugeruje, że nadszedł czas, aby ponownie zbadać, czy system zarządzania karami i dalszymi działaniami następczymi przewidziany w obowiązującym prawie wywiera realistyczny efekt odstraszający.

Również sposób rozwiązywania skarg osobistych stopniowo ulega pogorszeniu do postaci fizycznej i groźnej. Wtargnięcie i wandalizm do studia oraz ciągłe groźby dla jego rodziny, które miały miejsce podczas kampanii nagłaśniającej słynnego rapera Yang Hong-wona, to skrajne przykłady pokazujące, jak przeszły problem przemocy w szkole może przekształcić się w nową formę przestępstwa. Ponadto przypadek 50-letniego mężczyzny, który był niezadowolony z problemu hałasu u dostawcy i groził właścicielowi sklepu bronią, również pokazuje niską zdolność naszego społeczeństwa do mediacji w konfliktach, które drobne codzienne konflikty stara się rozwiązywać raczej poprzez przemoc niż dialog. Złości jednostki wdzierającej się w codzienne życie innych nie da się niczym uzasadnić, a fakt, że jedynym rozwiązaniem staje się podjęcie kroków prawnych, jest dowodem na brak komunikacji w naszym społeczeństwie.

Przedmiotem kontrowersji stały się także groźby śmierci wobec osób publicznych, związane z decyzją wymiaru sprawiedliwości o uchyleniu nakazów aresztowania. Post trzydziestokilkuletniego mężczyzny, w którym wspomniano o zabiciu konkretnego polityka za pomocą broni, jest jawnym czynem przestępczym wykraczającym poza wolność słowa, ale sąd zdecydował się prowadzić śledztwo bez stosowania aresztu, uzasadniając to brakiem ryzyka ucieczki. Decyzja ta budzi obawy, że może zostać odczytana jako sygnał dla obywateli, aby zmniejszyli swoją świadomość przestępczości. Aktu ukrywania się za anonimowością w Internecie i ujawniania morderczych zamiarów wobec innych nie należy lekceważyć jako tymczasowej aberracji. Ponieważ policja przygotowuje się do przekazania sprawy prokuratorom, będzie musiała wykazać, że gróźb terrorystycznych wobec osób publicznych nie można lekceważyć poprzez rygorystyczne egzekwowanie prawa w przyszłym procesie dochodzenia.