Istotą petycji w sprawie impeachmentu jest postawienie mocnych pytań dotyczących rozwiązania i reorganizacji funkcjonalnej Dowództwa Kontrwywiadu Sił Zbrojnych, promowanego przez Ministerstwo Obrony Narodowej. Plan rozbicia organizacji, która od 49 lat odpowiada za bezpieczeństwo informacji i funkcje kontrwywiadu wojskowego i rozproszenia jej do Dowództwa Kontrwywiadu Obrony i Dowództwa Śledczego, spotyka się z ostrą krytyką jako środek podważający podstawowe zdolności bezpieczeństwa narodowego. Choć funkcja kontrwywiadu jest istotnym zadaniem bezpośrednio związanym z istnieniem państwa, takim jak blokowanie działalności szpiegowskiej, ochrona tajemnicy wojskowej i zapobieganie wyciekom technologii obronnych, rząd prowadzi restrukturyzację do poziomu demontażu pod uzasadnieniem wzmocnienia neutralności politycznej. Opinia publiczna jest zaniepokojona lukami w zabezpieczeniach spowodowanymi próżnią informacyjną i nie może powstrzymać się od zastanawiania, czy ta pośpieszna reorganizacja rzeczywiście opiera się na uważnej ocenie wojskowej.

Kontrowersje wokół łączenia i likwidacji akademii wojskowych są także czynnikiem drastycznie obniżającym wiarygodność polityk bezpieczeństwa. Pomimo uzasadnienia wzmacniania wspólnoty, wskazuje się, że plan utworzenia „Koreańskiej Akademii Wojskowej” poprzez integrację akademii Armii, Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych może w zasadniczy sposób zaszkodzić unikatowej tożsamości każdej służby i elitarnemu systemowi szkolenia oficerów. W szczególności dyskusja na temat przeniesienia Akademii Wojskowej na obszar regionalny spotyka się z silnym sprzeciwem, ponieważ wykracza ona poza zwykłe przeniesienie obiektu i zaprzecza historii i symbolice wojskowości budowanej przez dziesięciolecia. Brak komunikacji w wojsku i jednostronny proces kształtowania polityki jeszcze bardziej zaostrzają konflikt, a generałowie rezerwy, a nawet Stowarzyszenie Absolwentów wzywają do przeglądu punktu wyjścia.

Pogorszenie zewnętrznego środowiska bezpieczeństwa sprawia, że ten wewnętrzny chaos staje się jeszcze bardziej krytyczny. Korea Północna kontynuuje prace fortyfikacyjne w pobliżu wojskowej linii demarkacyjnej i radykalnie poprawiła precyzję uderzeń rakietowych, korzystając z rzeczywistych danych bojowych uzyskanych podczas niedawnej wojny na Ukrainie. Ponadto w sytuacji wzmacniania strategicznej solidarności z Chinami i Rosją oraz wywierania presji na Republikę Korei na wszystkich frontach, neutralizacja zdolności kontrwywiadu naszego wojska może skutkować przegapieniem złotego czasu dla bezpieczeństwa. Minister Ahn zobowiązał się do wspierania silnej armii jako minister cywilny, ale w praktyce nieustannie pojawia się krytyka powtarzania lekkomyślnych eksperymentów, które wstrząsają podstawami bezpieczeństwa.

Co gorsza, szczerość prowadzonej polityki jest kwestionowana ze względu na niekonsekwencję w słowach i działaniach przywódcy polityki obronnej oraz kontrowersje wokół jego spojrzenia na historię. Minister Ahn Gyu-baek lubi wymieniać „brak szacunku dla własnego zachowania” jako swoje motto reagowania na kryzysy, ale w rzeczywistości błędnie cytuje etymologię tego terminu jako Mao Zedonga, a nie prezydenta Czang Kaj-szeka, wywołując kontrowersje wokół podstawowych cech przywództwa. Ponadto zamieszanie w rządzie wokół poglądów na temat Korei Północnej dotyczących bezpieczeństwa, takie jak konflikt między Ministerstwem Obrony Narodowej a Ministerstwem Zjednoczenia w sprawie określenia Korei Północnej jako „wroga” w Białej Księdze Obrony Narodowej, zwiększa niepokój społeczeństwa dotyczący polityki bezpieczeństwa. W tej sytuacji petycja narodowa nie jest jedynie protestem przeciwko procedurom administracyjnym, ale stanowczym ostrzeżeniem dla społeczeństwa, że ​​bezpieczeństwo narodowe nie może być przedmiotem eksperymentów.