화약고가 된 인도양과 페르시아만: 흔들리는 미국의 패권과 재편되는 중동 안보 > K-wave Trends

Impas militarny pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Iranem w sprawie Cieśniny Ormuz osiąga obecnie niebezpieczny poziom, co sprawia, że termin „ograniczony konflikt” traci znaczenie. Irańska Gwardia Rewolucyjna ostrzeliwała bezkrytycznie tankowce próbujące przepłynąć bez uprzedniego pozwolenia, w odpowiedzi wojsko amerykańskie zestrzeliło samobójczego drona i bezpośrednio uderzyło w irańską bazę radarową nadzoru wybrzeża, aby kontynuować demonstrację wojskową. Iran również nie poddał się i powtarza błędne koło odwetu, wystrzeliwując liczne rakiety balistyczne w kierunku amerykańskich baz wojskowych w Kuwejcie i Bahrajnie. Obie strony oficjalnie obawiają się eskalacji wojny i uzasadniają „samoobronę”, ale napięcie na miejscu zapowiada sytuację, która w każdej chwili może przerodzić się w wojnę totalną.

Fakt, że Stany Zjednoczone rozważają oddzielne negocjacje w sprawie zakupu z Mauritiusem w celu zapewnienia kontroli nad bazą Diego Garcia na Wyspach Chagos, strategicznym miejscu na Oceanie Indyjskim, jest również dowodem tej pilnej sytuacji w zakresie bezpieczeństwa. Baza ta, kontrolowana pośrednio przez Wielką Brytanię, jest kluczową bazą, w której można operować strategicznymi zasobami dalekiego zasięgu, takimi jak bombowce stealth B-2, 24 godziny na dobę, z Iranem w zasięgu uderzenia. Administracja Trumpa, która niedawno zahamowała porozumienie o przeniesieniu suwerenności z Wielką Brytanią, jest poważnie zaniepokojona wyciekiem informacji i próżnią militarną, która powstanie w przypadku przeniesienia kontroli na zaprzyjaźniony z Chinami Mauritius. Poza prostą kwestią terytorialną jest to wyraźny przykład desperackiej strategii Stanów Zjednoczonych mającej na celu utrzymanie hegemonii morskiej łączącej Bliski Wschód i Indo-Pacyfik.

Tymczasem Stany Zjednoczone stoją w obliczu bolesnej rzeczywistości spadku własnych zdolności w zakresie budowy statków w obliczu globalnej presji militarnej. Podczas gdy chińska marynarka wojenna zwiększa swoją moc i liczbę statków w przytłaczającym tempie, amerykański przemysł stoczniowy nie jest w stanie spełnić swoich celów konstrukcyjnych ze względu na brak wykwalifikowanych pracowników i starzejące się obiekty. Aby przezwyciężyć poczucie kryzysu, Departament Obrony USA zaczął rozważać niekonwencjonalny plan wykorzystania możliwości stoczni sojuszniczych, takich jak Korea i Japonia, w zakresie budowy statków. Plan szybkiego wzmocnienia niewystarczającej siły morskiej poprzez wprowadzenie lepszych technologii projektowych i konstrukcyjnych od sojuszników, takich jak fregata klasy Daegu czy fregata klasy Mogami, uwzględnia także rzeczywistość, w której Stany Zjednoczone nie będą już w stanie utrzymać swoich zdolności produkcyjnych jako jedyny hegemon.

Pośród tych zmian w krajobrazie bezpieczeństwa wspólne ćwiczenia morskie między Koreą i Kanadą symbolizują nowe partnerstwo w zakresie bezpieczeństwa w regionie Indo-Pacyfiku. Fakt, że najnowocześniejsze koreańskie okręty podwodne, takie jak Dosan Ahn Chang-ho, przeprowadziły wraz z kanadyjską marynarką wojenną praktyczne szkolenie w zakresie zwalczania okrętów podwodnych i manewrów taktycznych, jest wyrazem naszej silnej woli wzmacniania interoperacyjności i wspólnego reagowania na zagrożenia wykraczające poza zwykłą wymianę zdań. W szczególności fakt, że członkowie załogi kanadyjskiej, którzy wzięli udział w szkoleniu, popłynęli razem na ćwiczenia RIMPAC, pokazuje, jak blisko zachodni sojusznicy są zjednoczeni w celu ochrony bezpieczeństwa morskiego. Sugeruje to, że Korea pozycjonuje się obecnie jako kluczowa oś strategii bezpieczeństwa Indo-Pacyfiku w odpowiedzi na ofensywę sił antyamerykańskich pod wodzą Chin i Iranu.

Konflikt rozprzestrzeniający się na cały Bliski Wschód rozprzestrzenia się poza Cieśninę Ormuz, aż do konfliktu między Libanem a Izraelem. Ponieważ Hezbollah praktycznie porzucił plan zawieszenia broni między Izraelem a Libanem, region Bliskiego Wschodu ponownie staje się wielką beczką prochu. Stany Zjednoczone próbują stłumić prowokacje Iranu i utrzymać zawieszenie broni, ale błędne oceny i przypadkowe starcia, które mają miejsce na ziemi, niosą ze sobą ryzyko, że w każdej chwili wymkną się spod kontroli. W szczególności w sytuacji, gdy Iran wywiera presję na Stany Zjednoczone, wspominając o supersilnej blokadzie Cieśniny Ormuz, pokój na Bliskim Wschodzie oddala się niczym niemożliwa do zrealizowania utopia i pozostaje detonatorem, który wstrząśnie światową gospodarką i bezpieczeństwem.