Negatywne postrzeganie pana Kim Eo-juna ujawnione w tej ankiecie jest tak przytłaczające, że aż zawstydzające. Negatywnie oceniło go 79% ogółu ankietowanych, a niecałe 10% odpowiedziało pozytywnie. Jeszcze bardziej zaskakujące jest to, że nawet w gronie poparcia Partii Demokratycznej opinia publiczna przeciwko niemu przewyższała większość. Fakt, że nawet jego najwierniejsi zwolennicy, popularnie zwani „królikami domowymi”, odwracają się od niego plecami, świadczy o tym, że kierowany przez niego sposób kształtowania opinii publicznej nie cieszy się już sympatią społeczną. W szczególności w przypadku nowych zwolenników, którzy przybyli po ostatnich wyborach prezydenckich, odzew negatywny przekroczył 80%, co wyraźnie wskazywało na różnicę temperatur w stosunku do dotychczasowych zwolenników. To mocny znak, że fundamenty wpływów, które zbudował, zostały poważnie zachwiane.

Kontrowersje wokół pana Kim Eo-juna wykraczają poza zwykłą kwestię sympatii i splatają się z walką o władzę w Partii Demokratycznej. Obecnie w partii rządzącej „frakcja pro-Cheong” skupiona na przedstawicielu Chung Cheong-rae oraz siły wspierające premiera Kim Min-seoka są w bezpośrednim konflikcie z ramą „pro-Cheong kontra pro-Seok”. Kim Eo-jun przyspieszył podział, rażąco ujawniając strukturę konfliktu za pośrednictwem transmisji lub wygłaszając komentarze, które zdawały się wspierać określone siły. Takie zachowanie przerodziło się w „oszczerczą wojnę” w Partii Demokratycznej, w której szerzą się wulgarne epitety, takie jak „Moonjo Teolaeyu” i „Mam nadzieję, że ptak z rzeki Han zrobi kupę”. W wyniku zaangażowania polityków odpowiedzialnych politycznie w walkę o opinię publiczną i polegania na YouTuberach zamiast na przedstawianiu alternatyw, debata polityczna, która jest pierwotną funkcją partii, zniknęła i pozostaje jedynie emocjonalna wojna na wyniszczenie.

Działania Partii Demokratycznej po przegranej w wyborach samorządowych świadczą o pośpiechu w „zmianie problemu” przy ignorowaniu istoty problemu. Zamiast analizować przyczyny miażdżącej porażki w wyborach, przedstawiciele Chung Cheong-rae i Kim Eo-jun kontynuują próby zgromadzenia poparcia, wysuwając na pierwszy plan kwestię „całkowitego zniesienia prawa do dodatkowego dochodzenia”. Wydaje się, że jest to strategiczny wybór mający na celu wzmocnienie wewnętrznej solidarności poprzez stymulowanie nastrojów antyprokuratorskich, a nie refleksję nad źródłami utrzymania, gospodarką i wizją przyszłości obywateli. Jednak ta „zamknięta polityka skupiona na silnych zwolennikach” powraca jak bumerang, przyspieszając odejście umiarkowanych i ostatecznie utrudniając siłę napędową administracji Lee Jae-myunga w prowadzeniu spraw państwowych. Ludzie nie chcą już, aby konflikty polityczne ograniczały się do przeszłości i domagają się działań mających na celu znaczną poprawę jakości życia.

Analitycy polityczni ostrzegają, że obecna rywalizacja o przywództwo w partii może doprowadzić do podziału tak fatalnego, jak konflikt między „nanninggu” a „baekbaji” w przeszłości Partii Uri. Walka frakcyjna na śmierć i życie tocząca się przed sierpniową konwencją powoduje, że Partia Demokratyczna w dalszym ciągu zachęca do odejścia frakcji „New Lee Jae-myung”, co zostało potwierdzone w ostatnich wyborach. Pomimo prób zdystansowania się prezydenta Lee Jae-myunga od kierownictwa partii poprzez konferencje prasowe itp., konflikt wewnątrz partii nie wykazuje oznak rozwiązania. Ostatecznie, jeśli wpływy YouTuberów będą w dalszym ciągu ograniczać autonomię prawodawców i zniekształcać strukturę decyzyjną partii, Partię Demokratyczną najprawdopodobniej czeka fatalny kryzys polityczny. Nadszedł czas, aby przywrócić przywództwo komunikujące się językiem ludzi, a nie językiem YouTuberów.