Dyrektor Narodowej Administracji Dziedzictwa Heo Min odwiedził siedzibę UNESCO w Paryżu we Francji i zaproponował wizję „6C”, przyszłą strategię Konwencji Światowego Dziedzictwa, otwierającą nowy horyzont współpracy międzynarodowej. Dodanie „współpracy” do istniejących pięciu celów, którymi są niezawodność, ochrona, budowanie potencjału, komunikacja i społeczność, stanowi mocny sygnał Korei, że światowe dziedzictwo nie powinno być po prostu własnością jednego kraju, ale wspólnym dobrem ludzkości. Ponadto decyzja o przekazaniu dodatkowych 5,5 miliarda wonów na rzecz Transgranicznego Funduszu Powierniczego Dziedzictwa w latach 2026–2030 potwierdza odpowiedzialne podejście Korei do włączającej interpretacji dziedzictwa i reakcji na zmiany klimatyczne poza Azją i na całym świecie. Te międzynarodowe działania zapewniają solidną podstawę dyplomatyczną dla pomyślnego funkcjonowania 48. Komitetu Światowego Dziedzictwa, który odbył się w lipcu w Pusanie.

Jednak w przeciwieństwie do spektakularnych osiągnięć na arenie międzynarodowej, w Korei trwa poważny konflikt wokół projektu przebudowy Sanktuarium Jongmyo i Dystryktu Seun 4. Świątynia Jongmyo ma wyjątkową uniwersalną wartość jako obiekt wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, jednak stale pojawiają się obawy dotyczące szkód w krajobrazie spowodowanych pobliską przebudową. Administracja Dziedzictwa Narodowego próbuje znaleźć równowagę między ochroną a rozwojem poprzez Ocenę Wpływu na Światowe Dziedzictwo (HIA), ale samorządy lokalne i podmioty zajmujące się rozwojem są zaniepokojone opóźnieniami w projektach i nie rezygnują z woli kontynuowania działań. W szczególności niespodziewane zatwierdzenie planu realizacji projektu przez burmistrza Jongno-gu, którego kadencja dobiega końca, wywołało kontrowersje wokół legalności procedur administracyjnych, co wykazuje oznaki przeradzania się w konflikt prawno-administracyjny pomiędzy władzą centralną a samorządami lokalnymi.

Konflikt między rozwojem a ochroną nie ogranicza się do świątyni Jongmyo. Rozwój Grobowców Królewskich w Joseon i CC w Taereung stwarza również trudne kwestie ochrony i współistnienia, co rodzi fundamentalne pytania o sposób, w jaki społeczeństwo koreańskie traktuje dziedzictwo kulturowe. Przypadek miasta Hwaseong maksymalizującego wartość historyczną i otwierającego ścieżki leśne dla obywateli poprzez połączenie drzew Yunggeonreung i Gaebija sugeruje pozytywny kierunek cieszenia się i odkrywania wartości w życiu codziennym, a nie zaniedbywanie dziedzictwa. Z drugiej strony trudno uniknąć faktu, że metody rozwoju skupiające się na łagodzeniu ograniczeń wzrostu i korzyściach ekonomicznych, takie jak te w dystrykcie Seun 4, niosą ze sobą duże ryzyko zniszczenia kontekstu historycznego. Ostatecznie stworzenie modelu „zrównoważonego rozwoju”, który poprawia funkcje miejskie, przy jednoczesnym pełnym zachowaniu wartości dziedzictwa, jest pilnym zadaniem naszych czasów.

Pomimo tego chaosu wydaje się, że Administracja Dziedzictwa Narodowego próbuje zapewnić dynamikę wdrażania polityki poprzez reorganizację swojej wewnętrznej organizacji. Niedawne przeniesienie na stanowisko menedżerskie można interpretować jako determinację w dążeniu do przyspieszenia rozwiązywania nierozstrzygniętych kwestii poprzez wzmocnienie wiedzy specjalistycznej w kluczowych obszarach, takich jak polityka dotycząca dziedzictwa, wykorzystanie edukacji, polityka dotycząca zabytków i zarządzanie pałacem królewskim. Rząd pozostaje w ścisłym kontakcie z UNESCO i wyraża swoją silną wolę stworzenia międzynarodowych najlepszych praktyk w delikatnych kwestiach, takich jak Jongmyo i Taereung. Ponieważ jednak same reakcje prawne i nakazy administracyjne mają wyraźne ograniczenia, potrzebne jest mądre podejście do mediacji w konfliktach za pośrednictwem organizacji konsensusu społecznego, w których uczestniczą samorządy lokalne, lokalni mieszkańcy i eksperci ds. dziedzictwa kulturowego.