System mieszkań na wynajem pierwotnie miał na celu promowanie stabilności mieszkań dla zwykłych ludzi poprzez kierowanie mieszkań właścicieli wielu domów na prywatny rynek wynajmu. Zarejestrowanym przedsiębiorstwom przyznano znaczne korzyści podatkowe, w tym obniżki podatku od nabycia, podatku od nieruchomości i kompleksowego podatku od nieruchomości, a także zwolnienie z wysokiego podatku od zysków kapitałowych. Jednakże w miarę narastania krytyki, że system ten jest nadużywany jako kanał spekulacji na temat mieszkań, nowe rejestracje mieszkań są obecnie blokowane. Problem w tym, że nawet po zniesieniu systemu niekonwencjonalne preferencyjne traktowanie, takie jak trwałe zwolnienie z podatku od przeniesienia własności, utrzymane jest w przypadku istniejących przedsiębiorców z nabytymi uprawnieniami. Ta asymetria instytucjonalna całkowicie wyeliminowała ekonomiczną zachętę do sprzedaży domów, w efekcie stała się kluczową przyczyną „wstawienia” na giełdę, w wyniku której wiele mieszkań znika z rynku.

Konkretne dane jednoznacznie potwierdzają szkodliwe skutki tej polityki. Według analizy przeprowadzonej przez Krajową Służbę Podatkową na obszarze Seulu znajduje się około 27 000 zarejestrowanych prywatnie mieszkań na wynajem, które zostały anulowane ze względu na wygaśnięcie okresu obowiązku najmu, z czego tylko 2 000 lokali zostało faktycznie sprzedanych na podstawie sprawozdań dotyczących podatku od przeniesienia własności, co stanowi bardzo małą część. Pozostałe 25 000 gospodarstw domowych nadal śpi poza rynkiem, uwięzionych w rękach wielu właścicieli domów. Poza tym, jeśli uwzględni się kwotę, która ma być automatycznie anulowana sekwencyjnie do 2028 r., w samym Seulu łącznie 68 000 mieszkań czeka jako detonator na klif podażowy. Odpowiada to kwocie promowanych przez rząd zakrojonych na szeroką skalę działań w zakresie zaopatrzenia miast i są to potencjalne aktywa, w przypadku których można oczekiwać, że będą miały znaczący wpływ na podaż na rynku po prostu poprzez dostrojenie polityki.

Powód, dla którego operatorzy wynajmu nie sprzedają swoich domów, jest bardzo jasny. Dzieje się tak dlatego, że preferencyjne traktowanie polegające na niepodleganiu wysokiemu podatkowi od przeniesienia własności trwa nawet po zakończeniu okresu obowiązku najmu, a nawet specjalne odliczenie długoterminowego posiadania może być korzystnie zastosowane, co sprawia, że ​​zdecydowanie korzystne jest trzymanie nieruchomości, a nie sprzedaż. Patrząc na rzeczywiste przypadki, mimo że mieszkanie zakupione w przeszłości za około 500 milionów wonów jest obecnie wycenione na 1,8 miliarda wonów, w wielu przypadkach sprzedaż jest odkładana ze względu na obciążenia podatkowe. Sugeruje to, że zamiast po prostu decyzji inwestycyjnej danej osoby, ulgi podatkowe zapewniane przez rząd działają jako silna „zachęta do zatrzymania” w celu powstrzymania zbycia własności prywatnej. Ostatecznie intencją tej polityki było zapewnienie mieszkań na wynajem zwykłym ludziom, ale rezultatem był efekt uboczny w postaci zwiększenia majątku tych, którzy są właścicielami wielu domów i spadku notowań na rynku.

Aby przezwyciężyć tę sytuację, organy podatkowe i decydenci polityczni, w tym prezydent Lee Jae-myung, zdecydowanie sugerują potrzebę reformy systemu. Kluczem jest „uczciwość” i „normalizacja krok po kroku”. Należy zauważyć, że jeśli w obowiązkowym okresie najmu korzystano z wystarczających świadczeń, zgodne z zasadami rynkowymi jest podleganie w późniejszym okresie takim samym warunkom podatkowym jak zwykłe mieszkanie. Ponieważ jednak drastyczna zmiana w systemie może mieć znaczący wpływ na rynek, jako realistyczną alternatywę rozważa się „strategię wyjścia” polegającą na odroczeniu określonego okresu lub stopniowym ograniczaniu świadczeń. Istotą tej dyskusji jest złagodzenie problemu niedoborów podaży poprzez zapewnienie operatorom wynajmu rozsądnych możliwości zbycia, a w zamian uwolnienie zablokowanych ilości na rynek.