Kluczową kwestią w tym procesie była prawdziwość podejrzenia o spożycie alkoholu postawionego przez Lee Hwa-younga, byłego wicegubernatora prowincji Gyeonggi w prokuraturze, i ostatecznie sąd uznał go za winnego krzywoprzysięstwa i skazał na cztery miesiące więzienia. Sąd uznał, że chociaż zeznania osób zaangażowanych były spójne, twierdzenia oskarżonego były niewiarygodne, i przyjął wyrok skazujący w stosunku 4 do 3 od ławy przysięgłych procesu z udziałem społeczeństwa. Partia Demokratyczna podkreśla jednak, że 3 z 7 przysięgłych uznało je za niewinne i sprzeciwia się nieprzestrzeganiu ogólnej zasady prawa karnego „dowód ponad wszelką wątpliwość”. Twierdzą, że choć istnieją zewnętrzne dowody potwierdzające okoliczności importu alkoholu, sąd nie uwzględnił ich w wystarczającym stopniu i podtrzymują zdecydowane stanowisko, że na pewno uzyskają uniewinnienie w sądzie apelacyjnym.

Z kolei na uwagę w tym orzeczeniu zasługuje jednomyślne uniewinnienie od zarzutu naruszenia ustawy o funduszach politycznych, który również został postawiony w stan oskarżenia przez prokuraturę, oraz decyzja o oddaleniu aktu oskarżenia pod zarzutem nadużycia władzy w kontaktach handlowych z Koreą Północną. Szczególnie fragment, w którym sąd jednoznacznie wskazał, że postawiony przez prokuraturę akt oskarżenia pod zarzutem nadużycia władzy stanowi „nadużycie władzy prokuratury”, wywołał duże poruszenie w świecie politycznym. Partia Demokratyczna argumentowała, że ​​jest to sądowe potwierdzenie, że śledztwo prokuratury ma charakter ukierunkowanego śledztwa, mającego na celu wyeliminowanie przeciwników politycznych, i zdecydowanie opowiadała się za przeprosinami kierownictwa prokuratury wobec opinii publicznej i uzasadnieniem wprowadzenia specjalnego prokuratora. Oczekuje się, że ta sprawa, w której wymiar sprawiedliwości ograniczył prawo prokuratury do wniesienia aktu oskarżenia, będzie kluczowym uzasadnieniem dla Partii Demokratycznej wszczęcia w przyszłości specjalnego oskarżenia.

Perspektywa partii rządzącej, w tym Partii Władzy Ludowej, różni się o 180 stopni od Partii Demokratycznej. Krytykują, że fakt uznania go za winnego pod zarzutem krzywoprzysięstwa sam w sobie jest rozstrzygającym dowodem na to, że „zmanipulowane ramy śledztwa”, jak twierdzi Partia Demokratyczna, były fikcją. Partia rządząca orzekła, że ​​kłamstwa byłego wicegubernatora Lee stanowią plan polityczny wysokiego szczebla mający na celu zepsucie całej sprawy dotyczącej przekazów pieniężnych Ssangbangwool do Korei Północnej, i wezwała Partię Demokratyczną do natychmiastowego zaprzestania działań mających na celu wstrząsanie systemem sądowniczym. W szczególności partia rządząca podnosi głos, twierdząc, że Partia Demokratyczna wykorzystuje fałszywą propagandę do obrony przed zagrożeniami sądowymi i że orzeczenie to powinno zostać wykorzystane jako okazja do przeproszenia społeczeństwa za dotychczasowe naruszenia prawa sądowego.

Ta walka w świecie politycznym wyraźnie pokazuje zjawisko „wybierania wiśni” w interpretacji różnych części orzeczenia. Podczas gdy Partia Demokratyczna podkreśla bezprawność ścigania, koncentrując się na „istocie” uniewinnienia na podstawie ustawy o funduszu politycznym i oddaleniu aktu oskarżenia, Partia Władzy Ludowej koncentruje się na przełamywaniu schematu manipulacji Partii Demokratycznej poprzez „skutek” winy za krzywoprzysięstwo. Obie strony toczą walkę na opinię publiczną, wybierając jedynie korzystne dla siebie fragmenty orzeczenia. Ta wywrotowa interpretacja ostatecznie rzutuje na rzeczywistość, w której nawet orzeczenia sądów są wykorzystywane zgodnie z politycznymi zaletami i wadami, jasno dowodząc, że skrajna polaryzacja polityczna w naszym społeczeństwie wdarła się do sfery sądownictwa.