Działania Curaçao na tym turnieju były dosłownie samym „buntem słabszego”. Kiedy zespół miał trudny początek, przegrywając 1:7 z potężnymi Niemcami w pierwszym meczu fazy grupowej, wiele osób uznało eliminację Curaçao za fakt dokonany. Jednak podopieczni Curaçao zamiast frustracji wybrali spójność i w ciągu zaledwie kilku dni dokonali historycznego kamienia milowego, remisując 0:0 z Ekwadorem, co stanowiło ich pierwsze punkty w historii w finale Pucharu Świata. Populacja wynosząca 150 000 osób jest najniższą spośród wszystkich krajów, które kiedykolwiek zakwalifikowały się do finałów Pucharu Świata, co oznacza absolutną niższość w zasobach zawodników i infrastrukturze. Niemniej jednak zdobyty przez nich jeden punkt ocenia się jako najczystsze zwycięstwo „ludzkiego serca” we współczesnej piłce nożnej, w której koncentruje się mnóstwo kapitału i technologii.

W centrum tego cudu znajdowała się obecność trenera Dicka Advocaata, którego pasja przeczyła jego 79-letniemu wiekowi. Podczas tego turnieju ustanowił rekord jako najstarszy trener w historii Pucharu Świata, udowadniając swoją jakość jako weteran. W rzeczywistości trener Advocaat na krótko zrezygnował ze względów zdrowotnych, ale na gorącą prośbę zespołu powrócił, aby poprowadzić drużynę Curaçao w Pucharze Świata. Na konferencji prasowej przed meczem złagodził presję na zawodnikach, mówiąc: „Nie mamy nic do stracenia” i podkreślił, że uzbrojenie psychologiczne nie będzie onieśmielające nawet w przypadku silnych drużyn. Pod jego przywództwem Curaçao wykazał się umiejętnościami organizacyjnymi, które zawstydzały obiektywnie lepszych od nich przeciwników, i wykazał się elastycznością taktyczną.

Znakomity występ bramkarza Curaçao, Eloya Ruma, również miał kluczowe znaczenie w losowaniu. Eloy Lum, który w meczu z Ekwadorem zaliczył aż 15 obron, całym ciałem zablokował serię strzałów przeciwnika i zamknął bramkę. Liczba ta jest bliska rekordowi liczby obron odnotowanych w meczu finałowym Pucharu Świata od 1966 roku i nie będzie przesadą stwierdzenie, że jedyny punkt zdobyty przez Curaçao został wyciągnięty na wyciągnięcie ręki Rooma. Po meczu Room dowcipnie skomentował pochwały dla niego, mówiąc: „Uważam, że należy wznieść pomnik”, ale nie stracił pokory, by wyrazić uznanie swoim kolegom z drużyny, mówiąc: „To jest wynik wspólnych wysiłków całego zespołu”. Ich duch walki zaszczepił głęboką dumę w całym narodzie Curaçao do tego stopnia, że ​​król i królowa Holandii osobiście odwiedzili stadion i dodawali otuchy zawodnikom.

Ten przypadek Curaçao po raz kolejny potwierdza wagę wartości „zespołu” we współczesnej piłce nożnej. Synergia, która pojawia się, gdy łączy się niezawodną filozofię trenera i jednolite poczucie celu zawodników, a nie tylko sumę indywidualnych umiejętności, maksymalizuje nieprzewidywalność sportu. Niektórzy mogą wskazywać na taktyczne ograniczenia występu Curaçao, ale ostatecznie udowodnili swoją wartość poprzez praktyczne osiągnięcia, takie jak bramki i punkty. Sugeruje to, że duch romantyzmu i wyzwań jest wciąż żywy na współczesnym rynku piłkarskim zdominowanym przez wielki kapitał i udowadnia, że ​​piłka nożna to medium, które wysławia nadzieje narodu wykraczające poza zwykły biznes. Rekord Curaçao w tym turnieju, który może być ostatnią podróżą trenera Advocaata w Pucharze Świata, na zawsze zapisze się na kartach historii piłki nożnej.