Castrov nosi symbolikę bycia pierwszym urodzonym za granicą zawodnikiem drużyny narodowej rasy mieszanej w historii koreańskiej piłki nożnej. Nie tylko ze względu na swoje pochodzenie, ale także jako zawodnik, który potrafi grać na każdą pogodę, od pomocnika po skrzydłowego i skrzydłowego, uznano go za kluczową opcję przejęcia odpowiedzialności za taktykę Hong Myung-bo podczas tych mistrzostw świata. Kiedy jednak otworzyłem wieko, jego nazwisko nie tylko zostało wykluczone z list startowych meczów z Czechami i Meksykiem, ale także zostało wykluczone z listy rezerwowych. Niektórzy spekulują, że mógł zostać całkowicie wykluczony z planu taktycznego trenera Hong Myung-bo, a jego obecność na ławce rezerwowych, kontrastująca z zaciekłym duchem walki, jaki wykazuje na poligonie, jeszcze bardziej pogłębia frustrację fanów.

Po klęsce w Meksyku nasiliły się głosy krytyki. Wielu ekspertów piłkarskich, w tym komentator Park Joo-ho, zwraca uwagę, że ofensywny talent Castropa i jego zdolność do dominacji w środku pola mogą być kluczem do przełamania obecnego frustrującego trendu w piłce nożnej. W szczególności, biorąc pod uwagę sytuację w meczu z Meksykiem, gdzie udział bocznej obrony w ataku był niski, a budowanie defensywy nie przebiegało płynnie, jego zdolność penetracji i różnorodne opcje ataku, sprawdzone w Bundeslidze, z pewnością byłyby atrakcyjną alternatywą. Jednak trener Hong Myung-bo ostatecznie nie zdecydował się na zmianę i nie jest to tylko kwestia wyboru taktycznego, ale przekłada się również na krytykę upartego stylu zarządzania zawodnikami przez trenera.

Krytyka ze strony opinii publicznej, w tym komika Kim Shin-younga, dotyka nawet sceptycyzmu wobec przeszłych działań reżysera Honga, twierdzącego, że „ludzie się nie zmieniają”. Należy podkreślić, że styl trenera Honga, polegający na trzymaniu się własnego planu, zamiast elastycznie reagować na taktykę drużyny przeciwnej, powoduje, że „tajna broń”, taka jak broń Castrova, zostaje zatracona w Pucharze Świata. Komentator Park Moon-seong również skrytykował izolację Son Heung-mina i brak kreatywności w środku pola oraz zapytał, dlaczego nie spróbowali zmienić przebiegu gry poprzez wprowadzenie Castroova. Ostatecznie pojawienie się Castrova w ciągu zerowej minuty nie było jedynie sprawą pojedynczego zawodnika, ale symbolicznym incydentem, który wystawił na próbę przywództwo trenera Hong Myung-bo i całą filozofię taktyczną.

Teraz oczy wszystkich zwrócone są na ostatni mecz grupowy z Republiką Południowej Afryki, który odbędzie się 25 stycznia. Korea może potwierdzić swój awans do 1/8 finału zaledwie remisem w tym meczu, ale potrzebne jest zdecydowane zwycięstwo, aby przywrócić pewność siebie i osiągnąć wyższy cel, jakim jest pierwsze miejsce w grupie. Jeśli Castro nie dostanie szansy nawet w tej grze, jasne jest, że spotka się z ostrym sprzeciwem wobec samego powodu, dla którego został wybrany. Wręcz przeciwnie, jeśli udowodni swoją wartość, występując w meczu przeciwko Republice Południowej Afryki, może to uciszyć wszystkie kontrowersje i stać się nową siłą napędową awansu do turnieju.