Kryzys płynności, jakiego doświadcza ostatnio Grupa JoongAng, to coś więcej niż problem jednej firmy, to wydarzenie symboliczne, które wyraźnie pokazuje ograniczenia strukturalne szybko zmieniającej się branży medialnej. Powodem, dla którego główne spółki stowarzyszone, w tym JTBC, złożyły wniosek o ustanowienie zarządu komisarycznego, a JoongAng Ilbo odbył szkolenia, jest rzeczywistość polegająca na tym, że rynek tradycyjnej reklamy telewizyjnej gwałtownie się skurczył w obliczu ogromnej fali transformacji cyfrowej. Rozwój platform OTT i zmiany w wzorcach konsumpcji treści zmusiły firmy medialne do ulepszenia swojej struktury, aby przetrwać, ale już narosłe zadłużenie i opóźnienia w sprzedaży aktywów ostatecznie eksplodowały, tworząc ogromne ryzyko kredytowe o wartości 1,3 biliona wonów. Fakt, że wiceprzewodniczący Hong Jeong-do osobiście pochylił głowę i przeprosił, był czymś więcej niż tylko błędem zarządzania, był to przyznanie, że presja finansowa, jakiej doświadczyła ta duża grupa medialna, przekroczyła już swój limit.

Skutki tego zdarzenia, jakie szacuje sektor finansowy, są znacznie szersze niż oczekiwano i powodują znaczne napięcia w całej branży finansowej, zwłaszcza w bankowości i papierach wartościowych. Z analiz przeprowadzonych przez organizacje zawodowe, takie jak Nice Credit Rating i Korea Ratings, dominuje opinia, że ​​podjęte przez JoongAng Group działania samoratownicze nie wystarczą, aby przywrócić i tak już zniszczoną strukturę finansową. Po pandemii Covid-19 zdolność grupy do reagowania na problemy płynnościowe jako całości znacznie się pogorszyła ze względu na załamanie w branży teatralnej, szybki wzrost kosztów produkcji treści i powolne wyniki zagranicznych spółek zależnych. Obecnie sektor finansowy sprawdza zaangażowania w księgach poszczególnych spółek finansowych i uważnie obserwuje reakcję łańcuchową, jaką przyniesie ta sytuacja. To po raz kolejny potwierdza prawdziwe oblicze naszej gospodarki, gdzie przetrwanie firm jest bezpośrednio powiązane ze stabilnością rynku finansowego.

Tymczasem poza ogromną falą w branży medialnej, branża rozrywkowa na swój sposób przedstawia sceny z życia codziennego. Wyznanie Song Eun-i, że miała „romans, który nigdy nie zostanie odkryty”, wzbudziło ciekawość opinii publicznej i wywołało przyjemną debatę, a wiadomość, że reżyser Jang Hang-jun zemdlał po zażyciu wielu leków na nadciśnienie podczas podróży zagranicznej, stała się wydarzeniem, które po raz kolejny przypomniało nam o znaczeniu opieki zdrowotnej. Wiadomości te czasem wywołują śmiech, czasem ulgę i ukazują wyjątkową żywotność kultury popularnej w kontraście do ciężkiego tematu kryzysu branży medialnej. Wyznania gwiazd i wpadki w ich błahej codzienności pełnią rolę małego przecinka, który pozwala społeczeństwu odetchnąć wśród wieści o upadku wielkich korporacji.

Jednak nawet w pozornie olśniewającej branży rozrywkowej pojawia się cień. Wyznanie Jeon Hyosung dotyczące czasu, gdy musiała uciekać się do modlitwy, mając trudności finansowe w związku z nieotrzymaniem zapłaty za występy przez ostatnie trzy lata, podniosło kwestię kosztów pracy ukrytych za imieniem gwiazdy oraz ochrony praw i interesów na powierzchni. Chociaż różni się to od kryzysu zarządzania wspomnianej powyżej grupy medialnej, ma wspólny oddźwięk, ponieważ wskazuje na nieuczciwe praktyki i luki strukturalne w całym ekosystemie branży treści. Rzeczywistość, w której niektórzy ludzie martwią się o przetrwanie firm w obliczu ogromnego przepływu kapitału, podczas gdy inni muszą znosić to z indywidualną cierpliwością, nie otrzymując godziwego wynagrodzenia, zmusza nas do ponownego przemyślenia, jaką sprawiedliwość powinno realizować nasze społeczeństwo.