Szczyt pomiędzy prezydentem Lee Jae-myungiem a prezydentem Kenii Williamem Ruto był okazją do potwierdzenia, jak potężnym atutem dyplomatycznym jest „model pomyślnego rozwoju” Korei Południowej dla krajów rozwijających się. Prezydent Ruto wskazał Koreę jako wzór do naśladowania, który w ciągu zaledwie jednego pokolenia dokonał przeskoku z kraju trzeciego świata do kraju rozwiniętego, i wyraził silne pragnienie przeniesienia doświadczeń Korei do krajowej strategii rozwoju Kenii. W związku z tym Prezydent Lee zaproponował partnerstwo korzystne dla obu stron, w ramach którego koreańskie firmy uczestniczą i dzielą się technologią w zakresie kluczowych zadań Kenii, takich jak rozwój nowych miast, energia i infrastruktura transportowa, wykraczających poza zwykłe zapewnianie pomocy. W szczególności fakt, że prezydent Ruto obiecał osobiście zająć się procedurami administracyjnymi i kwestiami pozwoleń na pracę, które ograniczały lokalną działalność koreańskich biznesmenów, dowodzi, że to spotkanie było udanym osiągnięciem dyplomatycznym, które zaowocowało praktycznymi środkami wsparcia korporacyjnego.

Tymczasem bitwa dyplomatyczna toczona z Niemcami, centrum Europy i Kanadą w Ameryce Północnej, była sceną zaciętej walki o zamówienia, które urzeczywistniły status koreańskiego przemysłu obronnego. W szczególności w obliczu rywalizacji między Niemcami a Koreą o kanadyjski projekt łodzi podwodnej nowej generacji o wartości 60 bilionów wonów prezydent Lee wykazał się strategiczną elastycznością, spotykając się jeden po drugim z przywódcami Kanady, kraju zamawiającego, i Niemiec, kraju rywalizującego. Załagodził napięcia z kanclerz Niemiec Merzem, prezentując nowy model współpracy wykraczający poza zwykłą konkurencję i obejmujący wspólne badania i rozwój oraz wspólną ekspansję do krajów trzecich, a także przekonał premiera Kanady Carneya, że ​​koreański przemysł obronny jest najlepszą alternatywą dla wzmocnienia zdolności Kanady w zakresie bezpieczeństwa. Można powiedzieć, że ten łańcuch rozmów był wydarzeniem, które oznajmiło światu i krajowi, że Korea nie jest już technologicznym łapaczem, ale ugruntowała swoją pozycję partnera, który współpracuje na równi z głównymi krajami zaawansowanymi w obszarach obronności i łańcucha dostaw energii.

Ciekawy odcinek stał się gorącym tematem także poza napiętą dyplomatycznie salą konferencyjną. Aktor Kim Jung-eun wystąpił w programie rozrywkowym i powiedział, że jego najlepszy przyjaciel ma na imię „Lee Jae-myeong”, oraz wyjawił śmieszne zamieszanie, jakiego doświadczył, rezerwując u niego rezerwację w restauracji. Jej żart, w którym sformułowanie „rezerwator Kim Dzong-un, gość Lee Jae-myeong” przypomina szczyt międzykoreański, wywołał nieoczekiwany śmiech opinii publicznej w związku z obecną sytuacją polityczną w Korei Południowej. Był to lekki element popkultury w przeciwieństwie do naładowanych politycznie wiadomości dyplomatycznych ze szczytu i niezwykła scena, która po raz kolejny odcisnęła symbolikę imienia „Lee Jae-myung” w codziennym życiu opinii publicznej.

Działania prezydenta Lee Jae-myunga na szczycie G7 wyjaśniły „pragmatyczną linię”, jaką powinna podążać koreańska dyplomacja. Podczas spotkania z Kenią podzielono się doświadczeniami rozwojowymi Korei w celu otwarcia nowych rynków, a podczas spotkania z Niemcami i Kanadą zastosowano dwutorową strategię w celu umocnienia partnerstw z głównymi krajami poprzez wykorzystanie strategicznego atutu przemysłu obronnego. W szczególności, jak widać podczas krótkich spotkań z prezydentem Francji Macronem i prezydentem USA Trumpem, aktywne relacje i komunikacja na scenie wielostronnej dyplomacji pokazują, że Korea aktywnie przewodzi agendzie znajdującej się w centrum problemów globalnych. Oczekuje się, że ten impuls dyplomatyczny stanie się silnym przyczółkiem dla rozszerzenia naszego terytorium gospodarczego jednocześnie na Afrykę i świat zachodni.