Osobą, która ostatnio przyciągnęła najwięcej uwagi, jest zdecydowanie Eom Jun-sang, absolwent Liceum Deoksu. Popisał się swoim ogromnym talentem zarówno jako miotacz, jak i pałkarz, budząc wielkie oczekiwania jako tzw. potencjalny zawodnik „podwójny” i ostatecznie podpisał duży kontrakt o wartości 1,5 miliona dolarów (około 2,3 miliarda KRW) z drużyną Major League Baseball Arizona Diamondbacks, potwierdzając jego wejście do Stanów Zjednoczonych. Jego średnia odbijania w karierze wynosząca 0,341 i niski ERA wynoszący 1,19 w latach licealnych wskazywały, że nie był po prostu graczem ograniczonym do jednego talentu. Wyposażony w szybką piłkę o maksymalnej prędkości 153 km i wyrafinowaną umiejętność uderzania, stoi teraz na nowej linii startu, gdzie musi udowodnić swoją wartość na największej scenie świata.

Jednak za krzykliwym kontraktem współistnieją zimna rzeczywistość i skrupulatny plan treningowy klubu. Chociaż drużyna z Arizony przyznaje, że Eom Jun-sang może podwoić swoją skuteczność w grze dwukrotnej, wydaje się, że ustaliła plan działania skupiający się na pozycji krótkiego zatrzymania i poprawie kompletności obrony. To uświadamia, jak wysoki jest mur pierwszej ligi i sugeruje, że musi pokonać wielu konkurentów. Niemniej jednak niedawna tendencja wśród koreańskich kandydatów do szkół średnich, takich jak Park Chan-min i Kim Seong-jun, decydujących się na przejście bezpośrednio do głównych lig, wraz z oczekiwaniami, że będą to koreańscy gracze, którzy będą grać w Arizonie po Kim Byung-hyunie, pokazuje, że koreański system baseballu nie ogranicza się już do rynku krajowego.

Nawet na krajowej scenie występy Shortstops są olśniewające. Jeon Min-jae z Lotte Giants niedawno w swoim debiucie zaliczył swój pierwszy turniej wielkoszlemowy, pokazując swój potencjał jako „wielkiego przechwytującego zawodnika”. Bardzo zachęcający jest fakt, że dośrodkowanie, które wcześniej było uważane za pozycję zorientowaną na obronę, obecnie ewoluuje w ofensywny zasób, który może spodziewać się ponad 15 home runów w głównym składzie drużyny. Rozwój Jeona Min-jae jest oceniany jako alternatywa dla zaspokojenia długo oczekiwanego pragnienia Lotte w postaci napastnika, który może służyć zarówno w ataku, jak i obronie, i całkowicie zmienia środek ciężkości siły zespołu.

Przykład pokazujący szczyt koordynacji ataku i obrony można również znaleźć w Kwon Dong-jin KT Wiz. Jest kimś więcej niż tylko pałkarzem, który uderza, on popisuje się swoimi umiejętnościami jako „magik defensywy”, który swoją bezinteresowną obroną chroni zwycięstwo miotacza rozpoczynającego grę. W szczególności zdecydowana obrona, jaką pokazał w meczu z Doosanem, stała się główną siłą napędową trzech kolejnych zwycięstw drużyny i powodem, dla którego zyskał nieskończone zaufanie ze strony innych miotaczy. Jeśli młodzi bramkarze, tacy jak Kwon Dong-jin, będą w stanie utrzymać stabilną obronę i czucie uderzeń, czołowe drużyny, takie jak KT Wiz, otrzymają solidne podstawy do zdobycia przewagi w rywalizacji o prowadzenie.