Zapłonem tego incydentu była ostra krytyka rzucona przez posła Kwaka Sang-eona, zięcia byłego prezydenta Roh Moo-hyuna. Rep. Kwak ostro skrytykował prowadzony przez fundację kanał YouTube za to, że zapomniał o swoim pierwotnym przeznaczeniu i de facto wyrodził się w platformę promocyjną dla konkretnej osoby. Na podstawie danych wskazał, że chociaż tylko niewielka część wszystkich treści wideo jest bezpośrednio związana z byłym prezydentem Rohem, odsetek przedstawiający pisarza Ryu Si-mina jest przytłaczający. W tym kontekście nagłośniono kwestię prywatyzacji działalności fundacji, posługując się analogią: „Jeśli piekarnia nie sprzedaje chleba, a jedynie promuje właściciela piekarni, to nie jest już piekarnią”. Uwagi posła Kwaka były okazją do ujawnienia światu braku komunikacji w fundacji i zasadniczych wątpliwości co do sposobu jej działania.

Pisarz Si-min Yoo postanowił fizycznie zdystansować się od fundacji, w odpowiedzi wysyłając prośbę o natychmiastowe zwolnienie i zawieszenie treści. Swoją rezygnację wyraził stwierdzając, że jego krytyczne działania mogą narazić fundację na niepotrzebne obciążenie i nieporozumienia. W rzeczywistości pisarz Yoo twierdził, że jest „wielkim mówcą” partii rządzącej, wygłaszając otwarte uwagi na każdy temat polityczny. W szczególności podczas niedawnej fazy wyborów był krytykowany za podżeganie do konfliktu między frakcjami w partii za pomocą tzw. „teorii ABC” oraz utrzymywał subtelne napięcie z frakcją zwolenników Myunga w Partii Demokratycznej ze względu na kwestie związane z nawiązaniem stosunków z Partią Innowacji Ojczyzny. Wydaje się, że nie mogli nie zdawać sobie sprawy z wewnętrznego krytycznego poglądu, że te działania polityczne podważają czystość fundacji.

Tymczasem w Partii Demokratycznej odczuwalna jest wyraźna różnica temperatur w związku z odejściem pisarza Yoo. Zwolennicy pisarza Yoo, w tym republikanin Choi Min-hee, ubolewali nad jego rezygnacją, mówiąc: „Wspólnie chrońmy fundację” i stanowczo go bronili, chwaląc go jako markę symbolizującą ducha Roh Moo-hyuna. Z drugiej strony wiele głosów obawia się, że komentarz polityczny pisarza Yoo przyspieszy podziały w partii w miarę zbliżania się rywalizacji na stanowiskach kierowniczych w partii. Niektórzy obawiają się, że jeśli Yoo opuści granice fundacji i zaangażuje się w zewnętrzną krytykę na pełną skalę, może znaleźć się w centrum konfliktu w partii, wspierając określone siły lub przeciwstawiając się im podczas krajowej konwencji. Świadczy to o tym, że Fundacja Roh Moo-hyun nie jest już strefą neutralną politycznie, ale staje się poligonem doświadczalnym dynamiki wewnątrzpartyjnej.

Spokojne oświadczenie pana Noh Geon-ho jeszcze bardziej pokazuje złożoność tej sytuacji. Chociaż ujawnił, że nie miał osobistych kontaktów z autorem Yoo, przyznał, że jest cennym intelektualistą w naszym społeczeństwie. Jednocześnie jednak sprzeciwiał się udziałowi pogrążonej w żałobie rodziny w fundacji od chwili jej powstania, wyrażając głębokie przekonanie, że dziedzictwo polityczne ojca powinno chronić obywatele i towarzysze niespokrewnieni. Ponadto, przyznając się do braku komunikacji i różnicy w perspektywie pomiędzy fundacją a parlamentarzystą Kwakiem, odciął się od stwierdzenia, że ​​poseł Kwak jako aktywny polityk podejmuje własne decyzje. W ten sposób obawy Fundacji Roh Moo-hyun, w której przeplatają się trzy osie: rodzina, partia i fundacja, sprowadzają się ostatecznie do zasadniczego pytania, jak odnieść sukces „Roh Moo-hyun po Roh Moo-hyun”.