Brak kart do głosowania, który miał miejsce podczas wyborów samorządowych 3 czerwca, poważnie zachwiał zaufaniem społecznym do systemu wyborczego, kwiatu demokracji. Sytuacja, w której wyborcy długo czekający na głosowanie musieli zawrócić z powodu braku papieru, wywołała kontrowersje wokół naruszenia prawa wyborczego, a wielu obywateli oskarżyło państwo w drodze petycji konstytucyjnej. Jednak Trybunał Konstytucyjny zdecydowanie oddalił pierwszy pozew złożony przez zwykłego obywatela. Trybunał Konstytucyjny uznał, że zabrakło „samoistności”, która jest warunkiem koniecznym uznania skargi konstytucyjnej. Innymi słowy, nie wystarczy po prostu stwierdzić, że wystąpił problem z ogólnym przebiegiem wyborów, a wnioskodawca musi konkretnie udowodnić, że doznał naruszenia swoich praw podstawowych, takich jak brak możliwości bezpośredniego wykonywania prawa do głosowania w lokalu wyborczym.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego po raz kolejny potwierdziło rygorystyczne wymogi dotyczące skarg konstytucyjnych kwestionujących sprawowanie lub niesprawowanie władzy publicznej. Trybunał Konstytucyjny zakończył rozprawę bez rozpoznania istoty sprawy, zauważając, że nie wyjaśniono, czy Państwowa Komisja Wyborcza właściwa dla jurysdykcji miejsca zamieszkania skarżącego nie dostarczyła wystarczającej liczby kart do głosowania lub czy w rezultacie głosowanie skarżącego zostało faktycznie wstrzymane. Pokazuje to konserwatywne podejście wymiaru sprawiedliwości, że samo odwołanie się do emocji lub poruszanie kwestii ogólnych nie może zapewnić ochrony konstytucyjnej. Obecnie pozostałe trzy petycje konstytucyjne, w tym zakrojony na szeroką skalę proces prowadzony przez mecenasa Do Tae-woo i obejmujący około 35 tys. osób, znajdują się nadal na etapie wstępnej oceny, można więc spodziewać się, że powstanie nowy precedens dotyczący zakresu odpowiedzialności za organizację wyborów w zależności od tego, jak Trybunał Konstytucyjny będzie w przyszłości rozpatrywał te sprawy.

Tymczasem w prokuraturze doszło do kolejnego konfliktu konstytucyjnego, innego niż incydent z głosowaniem. Kim Seong-dong, szef wydziału kontroli Prokuratury Najwyższej, złożył skargę konstytucyjną i tymczasowy nakaz zawieszenia działań prokuratury, utrzymując, że jego zwolnienie ze stanowiska w związku z wejściem w życie ustawy o prokuraturze było niezgodne z konstytucją. Ustawa o prokuraturze przewiduje sukcesję na stanowiskach prokuratorskich w istniejących prokuraturach, jednak czyni wyjątek dla „zwanych prokuratorami”. Argumentuje się, że wyjątek ten w rzeczywistości dotyczy wyłącznie określonych urzędników publicznych, takich jak kierownik wydziału kontroli. Zastępca prokuratora Kim ostro krytykuje Zgromadzenie Narodowe za skuteczne odwoływanie z mocy prawa określonych urzędników publicznych należących do władzy wykonawczej, twierdząc, że podważa to zasadę podziału władzy i jest sprzeczne z zasadą ochrony zaufania w postaci gwarantowanego stażu pracy.

Niniejsza odpowiedź Głównego Prokuratora Kima rodzi ważne pytania dotyczące zakresu, w jakim funkcjonariusze publiczni mogą mieć prawo do zabezpieczenia swojego statusu i korzystania z praw pracowniczych na mocy prawa. Podnosi, że przymusowe zakończenie dwuletniej kadencji określonej w ustawie o prokuraturze na skutek działań legislacyjnych Zgromadzenia Narodowego stanowi naruszenie prawa do równości i naruszenie zasady zakazu nadmiaru. W szczególności podkreśla się, że wyłączenie z sukcesji jedynie kierownika wydziału inspekcji w przypadku wakatu na stanowisku prokuratora generalnego jest dyskryminacją bez uzasadnionej podstawy. Jeśli Trybunał Konstytucyjny rozpatrzy tę sprawę, kluczową kwestią będzie znalezienie równowagi pomiędzy uznaniowym zakresem władzy ustawodawczej a wewnętrzną wartością systemu kariery zawodowej. Oczekuje się, że będzie to kamień milowy w kwestii bezpieczeństwa statusu we wspólnocie służb publicznych, który wykracza poza zwykłą kwestię przyszłości jednego urzędnika publicznego i może być powtarzany przy każdej zmianie rządu lub rewizji prawa.