Istota tej sytuacji polega na tym, że przyczyna „ochrony materiału dowodowego” i realna potrzeba „wykonywania pracy” pozostają ze sobą w bezpośrednim konflikcie. Protestujący definiują brak kart do głosowania jako przejaw fałszerstwa wyborczego i są głęboko przekonani, że urny wyborcze i przedmioty związane z wyborami przechowywane na stadionie muszą być ściśle strzeżone. Z drugiej strony dyrektorzy i pracownicy dziewięciu organizacji sportowych mających biura na stadionie skarżą się na zagrożenie ich prawa do przetrwania, gdyż nie są w stanie zająć się powierzonymi im przez państwo sprawami publicznymi, takimi jak przygotowanie do zawodów międzynarodowych, wydawanie świadectw zawodnikom czy wypłacanie wynagrodzeń. Policja próbowała przekonać społeczeństwo za pomocą kilku audycji ostrzegawczych, informując, że fizyczne utrudnianie wjazdu może stanowić utrudnianie prowadzenia działalności w rozumieniu prawa karnego, jednak protestujący uparcie stawiają opór, uznając to za nielegalne nadużycie władzy publicznej. W ten sposób równoległe linie między obiema stronami zawężają pole dialogu i podnoszą napięcie na boisku do maksimum.

W miarę pogłębiania się konfliktu wśród protestujących tworzą się pęknięcia. Wśród protestujących, którzy początkowo wydawali się zjednoczeni, widać oznaki wewnętrznego podziału, gdyż realistyczny pogląd o wpuszczeniu przynajmniej części osób na teren w celu wywozu niezbędnych towarów koliduje z twardą tezą, że blokady w żadnym wypadku nie można znieść. W rzeczywistości obecna była taka sama liczba przedstawicieli policji, organizacji sportowych i protestujących i zaproponowano plan mediacji zakładający wywóz samego towaru bez filmowania, jednak w wielu przypadkach był on przerywany ze względu na silny sprzeciw części uczestników zdarzenia. Sugeruje to, że zgromadzenie, które rozpoczęło się od dobrowolnego udziału obywateli, może stracić kontrolę i przerodzić się w niebezpieczną sytuację, w której tak zwana „władza większości”, w której niewielka liczba twardogłowych wpływa na ogólny proces decyzyjny, przytłacza indywidualny osąd.

Władze policyjne nie tylko odrzuciły ten incydent jako kwestię związaną z wolnością zgromadzeń, ale zaczęły stosować surowe standardy postępowania sądowego. Komisarz Agencji Policji Metropolitalnej w Seulu, Park Jeong-bo, określił przymusowe przeszukanie ciała i przesłuchanie młodych zawodników piłki ręcznej jako „szczególne przestępstwo z użyciem przymusu” i ostrzegł, że jest to poważne przestępstwo zagrożone karą do 10 lat więzienia. Ponadto zapowiedział aktywne śledztwo w oparciu o materiał dowodowy dotyczący napaści na dziennikarzy i znieważeń funkcjonariuszy policji, wysyłając mocny sygnał, że samo sympatyzowanie z nielegalnymi działaniami może skutkować hańbą. Jest to deklaracja woli władzy publicznej, aby chronić gwarantowane przez Konstytucję prawo do pokojowych zgromadzeń i demonstracji, ale nie do ustępstw wobec czynów nielegalnych, naruszających prawa innych i sprawowania władzy.

Poglądy środowiska prawniczego i politycznego odzwierciedlają także powagę sytuacji. Eksperci zwracają uwagę, że choć postulowana przez protestujących konieczność zabezpieczenia dowodów jest kwestią, którą można już w pełni wykazać na drodze procedur prawnych, to trudno uniknąć odpowiedzialności cywilnej i karnej poprzez utrudnianie pracy innym osobom w imię samodzielności. W szczególności, jeżeli organizacje sportowe, które zostały zidentyfikowane jako ofiary, złożą pozwy cywilne, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w pierwszej kolejności zostaną postawione zarzuty karne w celu ustalenia sprawców, co może skutkować znacznym obciążeniem ekonomicznym i prawnym dla uczestników protestów. Proces, w którym środowiska polityczne, w tym Partia Władzy Ludowej, podejmowały próby mediacji, ale udaremniał je silny sprzeciw jednej lub dwóch osób, wyraźnie pokazuje, jak bezsilne jest obecnie instytucjonalne okno rozwiązywania konfliktów w naszym społeczeństwie.