Umiejętności Lionela Messiego wciąż były przytłaczające, jakby zapomniał o swoim wieku. Messi, który w wieku 38 lat po raz szósty w życiu wziął udział w Pucharze Świata, udowodnił swoją klasę, od początku meczu nieustępliwie przebijając się przez obronę Algierii. W 17. minucie pierwszej połowy precyzyjny strzał lewą nogą w pobliżu koła łukowego trafił w siatkę Algierii, dając Argentynie prowadzenie, a później strzelił gola w 15. i 31. minucie drugiej połowy, zdobywając swój pierwszy hat-trick w karierze w finale Pucharu Świata. Wynik ten przekroczył zwykłe zwycięstwo 3:0 i stał się symbolicznym wydarzeniem, które pokazało światu, że Argentyna jest mocnym kandydatem do wygrania tego turnieju. Taktyka ataku Argentyny, skupiająca się na Messim przez cały mecz, była organiczna i wykazała się niezachwianą organizacją pomimo silnej presji ze strony przeciwnika.

Kolejnym punktem, na który warto zwrócić uwagę w tym pojedynku, była obecność Luca Zidane'a, który strzegł bramki Algierii. Luca, dobrze znany jako syn legendy francuskiej piłki nożnej Zinedine Zidane, podjął nowe wyzwanie i wybrał Algierię, rodzinne miasto swojego ojca. Chociaż musiał ponieść gorzką porażkę, tracąc trzy gole po deszczu strzałów Messiego, Luca Zidane pokazał ducha walki, który najwyraźniej odziedziczył geny ojca, wykonując zdecydowaną obronę w sytuacji sam na sam z Messim w 20. minucie drugiej połowy. Na zewnątrz stadionu kibice w maskach Zidane'a entuzjastycznie wiwatowali, udowadniając, że jego popularność nie słabnie, a fakt, że syn legendy dumnie wkroczył w rolę pierwszego bramkarza na dużej scenie samego Pucharu Świata, stał się narracją, która wzbudziła zainteresowanie tym turniejem.

Wpływ Zidane'a na boisko i poza nim to kolejne kulturowe zjawisko turnieju. Fani noszący maski symbolizujące Zidane'a i wiwatujący byli uchwyceni na całym stadionie, w tym podczas Festiwalu Kibiców w Guadalajarze, symbolicznie pokazując, jaką obecnością Zinedine Zidane był dla fanów piłki nożnej na przestrzeni wieków. Tło gry jego syna Luca Zidane'a w reprezentacji Algierii odzwierciedla jego filozofię podkreślania korzeni rodzinnych, co stanowi pomost łączący historię piłkarską obu krajów, Francji i Algierii. Chociaż w tym meczu stanął twarzą w twarz z ogromną ścianą zwaną Messim, waga nazwiska Zidane wywołała u fanów silne poczucie nostalgii i emocji niezależnie od wyniku meczu.

Droga Argentyny do drugiego z rzędu tytułu mistrza świata jest płynna i pełna zagrożeń. Proces pokonywania słabej kondycji fizycznej i odzyskiwania przez Messiego wyczucia praktyki daje ogromne nadzieje argentyńskiemu sztabowi trenerskiemu, a rola, jaką pełni jako mentalny wsparcie całego zespołu, jest bezkonkurencyjna. Największe obawy dotyczące pozostałych turniejów pojawiły się co do tego, na ile Messi, który pogodził się z negatywnymi wiadomościami o kontuzji ścięgna podkolanowego, będzie w stanie pobić swój rekord strzelecki na tym turnieju i czy uda mu się pobić rekord strzelecki Klose. Argentyna ma solidną drużynę pomocy i ataku, w skład której wchodzą Messi, De Paul i Lautaro Martinez, a niszczycielska siła, jaką pokażą w tym turnieju, będzie jeszcze większa niż w poprzednich turniejach.