Początki zdarzenia sięgają marca ubiegłego roku. Kim Dong-hwan uzyskał dostęp do systemu rozkładów lotów linii lotniczej bez pozwolenia, korzystając z dokumentu tożsamości innej osoby, i monitorował każdy ruch innych kapitanów. Skrupulatnie przygotowywał się do zbrodni przez osiem miesięcy, by ostatecznie obmyślić szczegółowy plan zamordowania sześciu kolegów. W rzeczywistości 16 marca zaatakował i próbował zabić kapitana w Goyang w prowincji Gyeonggi, a następnego dnia, 17 marca, popełnił straszliwą zbrodnię, dźgając i zabijając innego kapitana w Busan. Następnie przeniósł się do Changwon i próbował popełnić dodatkowe przestępstwa, a jego szalone działania w końcu ustały, gdy 14 godzin później został złapany przez policję w Ulsan.

Postawa Kim Dong-hwana ujawniona podczas procesu po raz kolejny zszokowała opinię publiczną. Po kilkukrotnym naleganiu na proces z udziałem społeczeństwa i próbach wykorzystania procesu sądowego, nagle zmienił swoje nastawienie, wycofał się ze swojego planu i zapowiedział, że będzie przechodził normalny proces karny. Część środowiska prawniczego podnosiła możliwość, że strategia odwoływania się do emocji przysięgłych lub zakłócania wyniku procesu zostanie uznana za bezowocną. Niemniej jednak, chociaż przyznał się do większości faktów zawartych w akcie oskarżenia, nie zgodził się z niektórymi oświadczeniami pod przysięgą i zachowywał się dwulicowo, jak gdyby próbował zapewnić legalność swojego przestępstwa. Można to odczytać jako próbę przeniesienia jego złudzeń na świat zewnętrzny w drodze batalii prawnej, zamiast żałować za swoje grzechy.

Najtrudniejszym do zrozumienia twierdzeniem Kim Dong-hwana jest dochodzenie oparte na faktach w sprawie „listy osób wnioskujących o ochronę osobistą”, które złożył do Agencji Policji w Pusanie. Wyjaśnił, że jego koledzy, którzy przewidzieli jego morderstwo, natychmiast po zdarzeniu zwrócili się do policji o ochronę osobistą, nazywając to „poszlakami” potwierdzającymi, że jego przestępstwo było uzasadnione. Logika jest taka, że ​​złożyli wniosek o ochronę osobistą, wiedząc z góry, że spotka ich odwet za popełnienie przestępstwa. Jest to jednak jedynie skorzystanie z naturalnego prawa ofiary do obrony w celu ochrony przed przestępstwem sprawcy i nigdy nie może być przyczyną przestępstwa. Sąd stanął na stanowisku, że będzie ściśle sprawdzał, czy argument ten może stanowić podstawę do uwzględnienia faktycznego wymiaru kary.

U podstaw tego incydentu leży głęboko zakorzeniona paranoja sprawcy, byłego oficera wywiadu Sił Powietrznych. Miał obsesję na punkcie urojeń, że organizacja celowo go oczerniała, spowodowała jego problemy zdrowotne i wywierała na niego presję, aby zrezygnował. Jednakże w wyniku faktycznego śledztwa policyjnego nie potwierdzono żadnych dowodów na to, że ofiary systematycznie go nękały. Sugeruje to, że zniekształcony światopogląd sprawcy jest odmianą typowego przestępstwa „bez zadawania pytań”, które doprowadziło do straszliwych skutków w postaci rzeczywistych ofiar w ludziach. Eksperci ostrzegają, jak niszczycielskie mogą być konsekwencje społeczne, gdy tego typu przestępcy mylą swoje urojenia z rzeczywistością i atakują innych.